De jonge, zwarte hengst galoppeerde door de Ash valley. Was hij te laat? Te laat om een smakelijk gevecht te moeten missen? Een gevecht waar Nahor zelf aan mee kon doen. De hengst versnelde zijn pas. Nahor wist van de oorlog tussen Deina en Misha en dat ie nu aan de gang moest zijn. Nahor had er zin in om mee te doen. Om bloed te zien vloeien. Als het aan hem lag, zou hij alle goede paarden stukje bij beetje uit elkaar scheuren. ''Die stomme paarden zullen de schrik van hun leven krijgen als ze mij zien,'' mompelde Nahor vals. Eigenlijk wilde Nahor zich eerst niet mee doen aan de oorlog en zich neutraal houden. Maar, als zijn familie iets zou overkomen, zou hij het zichzelf nooit kunnen vergeven. Dus besloot hij om toch deel te nemen aan de oorlog. Horcrux verses QS. Slecht verses goed. En hij wist al wie er ging winnen.

Nahor arriveerde op het slagveld. Hij liet zijn ogen over het veld dwalen. Hij zag een bonte merrie, een valkkleurige hengst en Misha. Ook zag hij Deina, Kay en Aaliyah. ''Nahor has come to kill.'' De hengst steigerde een keer. De hengst bleef even staan kijken naar wat allemaal aan de gang was. Hij zag Misha op de grond liggen, de merrie had haar ogen gesloten. Deina had dus flinke klappen verkocht aan haar. Nahor grinnikte vals. Hij wachtte af wat er ging verder ging gebeuren. Deelnemen zou hij later wel doen.

Ze was gek. Volslágen idioot. Ze deed mee met de oorlog. Niemand wist ervan, dat ze meedeed. Drain wou niet meedoen met een oorlog om een reden die niemand wist. Deina had gewoon tegen Mischa gezegd dat het oorlog was. Anders moordde ze een voor een uit. Drain zuchtte verdrietig en zette een stevige galop in. Ze was laat. Enorm laat maar dat kwam doordat ze deze beslissing pas net had gemaakt. Geschreeuw trad haar oorschelp binnen. Walgend draafde ze door. Haar ogen sperde ze wanhopig open toen ze Mischa op de grond zag liggen. Het deerde haar niet dat ze te laat was. ’NEEE!’ Schreeuwde ze hard. ’Mischa! Sta op. Alsjeblieft.’ Ze was bij de merrie aangekomend. Haar ogen stonden bezorgd en paniekerig. Gelukkig leefde de vosse merrie nog. Ze richtte haar blauwe ogen woedend op Deina. Ze vlamden. Als Mischa dood ging zou Drain wraak nemen. Het haar betaald nemen. Plots drong het geluid weer tot haar door. Ze zag een jaarling vechten met Sunset en een welsh vechten met Empire. Een donkere hengst was net ook al gearriveerd. Was deze hengst dan haar tegenstander? Drain snoof. Nog altijd was ze woedend. Mischa mocht niet dood gaan.

Met wijd open gesperde neusgaten en gevoelige oren naar achter gedrukt. Galoppeerde een hengst woest het gebied van de vulkaan binnen. ash Valley werd het genoemd. Maar echt Ash was er niet meer. Nee, er kwam nu juist vers sappig gras. En bomen. Alles groeide zo snel. Iedere week zag je het verschil. Er zaten voordelen aan maar ook nadelen. Het gebied zou goed paarden gaan trekken. Ooit was dit gebied puur slecht. Maar nu zullen er meer goed zakjes komen. En het zou een moeilijke taak worden om ze te verjagen. maar Night Dancer zou die uitdaging aangaan. Het zou hoe dan ook een slecht gebied blijven! Of de goede het nou wouden of niet! Ooit. Moeten de slechte aan de macht komen. Er komen steeds meer. En Night Dancer was er blij mee. Erg blij zelfs. Hij galoppeerde snel door. Hij was laat veel te laat. In de verte zag hij enkele paarden staan. Twee al vechtend. Hij voegde zich naast Deina. Zijn neus duwde zich heel eventjes tegen haar schoft en hij knikte kalm. Toen keek hij naar Mischa. Een valse grijns kwam op zijn gezicht te staan. Slaap zacht....

~LEDEN VAN DE HORCRUX NIET MEER TOEGESTAAN! Anders kunnen we net zo goed meteen doen dat alle QS leden dood zijn

Je mag alleen posten met toestemming van Mij ÉN Deina~

Sunset's oren spitsten zich toen de jaarling haar kant uit kwam. "Ah, dus toch nog" zei ze. ’Jíj bent mijn tegenstander. Ik ben Aaliyah voor zover je het niet wist.’ In haar ogen lag een brutale twinkeling. Sunset glimlachte. Vreemd genoeg had ze er nu lol in. Ze moest de adrenaline kwijt. "Ik zie het, ben jij niet de zus van Deina?" vroeg ze. Toen steigerde Aaliyah en zette haar hoeven in haar borst, zette haar tanden in haar vacht. Sunset bokte en steigerde om de jaarling van zich af te krijgen. Ten slotte draafde ze zo dicht langs een boom dat Aaliyah wel van haar zou vallen, maar dat beestje was slim genoeg. "Zeg eens, hoe oud ben je?" vroeg ze terweil ze haar blik naar Empire richtte. Twee hengsten stonden al bij hem. Zodra ze klaar was met Aaliyah zou ze hem wel helpen. Ze steigerde nogmaals en sloeg met haar voorbenen op het voorhoofd van de merrie. Ze schudde het bloed van zich af en wachtte op een tegen aanval van de merrie.

---

Ze knikte instemmend, met een valse grijns. Ze nam de merrie in zich op. De merrie sprak wat woorden uit. Aaliyah keek even licht verward. Waarom…? ’Helemaal juist. Mérrie.’ Ze wist dat de merrie Sunset heette. Dat had de hengst verklapt.
Sunset bokte en steigerde toen Aaliyah haar aanviel. Ze liet los en direct keerde ze haar achterhand om haar achterhoeven uit te slaan. De merrie rende naar een boom maar Aaliyah stond alweer op vier hoeven op de grond. ’Een jaar oud.’ Grijnsde ze vals. Ze voelde de hoeven tegen haar hoofd. Ze trok haar hoofd zo opzij dat ze minimale schade zou krijgen. De grootste gedeelte van de klap werd kwijtgescholden in de lucht. Toen de merrie nog in de lucht hing beet ze hard en fel in de neus en trok de merrie met een klap op haar vier hoeven. Haar voorste hoeven trapten tegen de hoeven van Sunset. Daarmee had ze tijdens een training een mede soortgenoot –Anais- best ernstig verwond. Het veulen had een barst in het bot gekregen. Nu deed Aaliyah het veel harder dus dit zou Sunset wel moeten voelen. Ze stopte met trappen en zette haar tanden in de buik en flank van de merrie en trok. Warm bloed vloeide langs haar tong maar ze slikte het niet in. Het droop tussen haar tanden op de grond.

Een hengst vloog op hem af toen hij voor Sunset stond. Zijn hoeven hadden het duidelijk gericht op zijn hals. Empire steigerde hoog. Hij maalde met zijn benen, gaf de hengst een paar rake klappen. En verloor toen zijn evenwicht. De hengst was snel en behendig. Maar Empire zelf ook, toen de hengst op hem af stoof, pakte hij snel de staart van de hengst beet en rukte er hard aan. Empire galoppeerde snel richting de hengst. Hij steigerde, en Empire zijn hoeven raakte de hengst op verschillende plekken, terwijl Empire hem in zij schoft beet. Uitdagend ging dit keer Empire rondjes om hem heen lopen. Toen hij voor de hengst was, - wat al snel was sprong hij naar voren. Greep de neus van de hengst beet, en steigerde woest. Hij rukte aan zijn neus, maalde met zijn benen tegen de borstkas van de hengst. Empire liet los, hij galoppeerde in een top tempo rond de hengst. En was niets meer dan een soort flits, die soms een klein stukje uitgleed. Empire schatte eventjes wat. Sprong toen naar voren en hapte in de keel van de hengst waar hij hard aan rukte. Empire spoog het bloed uit. En ging weer in een snel tempo rond de bonte galopperen. Soms keek hij eventjes naar de zwarte hengst. Als die zich ermee ging bemoeien was Empire kansloos. Dan zou hij Sunset mee nemen, en moesten ze vluchten. Empire snoof eventjes woest. Hij zwaaide met zijn staart tegen de hengst. ''Empire, is de naam.'' Sprak hij toen. En tot zijn grote afkeer klonk zijn stem kil...

Nahor keek toe terwijl de paarden elkaar aan het afslachten waren. Hij genoot hier met volle teugen van. Eigenlijk zou hij zelf ook moeten deelnemen. Dat zou hij zo wel gaan doen. Als hij het tijd vond om dat te doen. Nahor zag een bonte merrie bij de bewusteloze Misha staan. Dat zou zijn slachtoffer worden. Nahor keek kwaadaardig naar de bonte merrie. Toen zag hij dat Aaliyah in gevecht met die andere bonte merrie was. Waarschijnlijk niet veel ouder dan twee jaar. Aaliyah kon die met gemak aan. Opeens zag Nahor een zwarte hengst verschijnen. Night Dancer. Meteen legde Nahor zijn oren plat tegen zijn schedel. Hij moest niks hebben van ND. Nahor brieste woest. Het werd tijd dat hij ook zou gaan deelnemen aan de oorlog. Anders waren er misschien geen slachtoffers meer voor hem en dat wou Nahor absoluut niet hebben. De zwarte hengst stoof op de bonte merrie af die bij Misha stond. Hij richtte zich gelijk op de hals van de merrie. Zijn tanden boorden zich in de nek van de bonte merrie. Bloed sijpelde langs zijn mond op de grond. De smaak van bloed deed Nahor goed. Hij had het al te lang niet meer geproefd. ''Nog een laatste wens?'' vroeg Nahor vol haat. Hij beet nog steeds in de hals van de merrie.

[kort en flut]

Zoveel geuren vermengden zich en zorgden voor een verwart reuksysteem. Wel wist ze de duidelijke geuren van de Quiet Sparkle en de Horcrux uit elkaar te halen, wat meteen zorgde voor een geschrokken siddering door haar lichaam. Natuurlijk moest ze niet van het ergste uit gaan, maar een goed- en slechtgeaarde kudde in samenspel betekende negen van de tien keer niets goeds. Haar neusgaten sperden wat verder open en haar ogen gleden onderzoekend over het veld. Ondanks de afstand die tot de groep paarden en haar verkeerde wist ze welke kant ze op moest. Het betrouwbare paardeninstinct wist haar altijd de goede weg te wijzen, waardoor ze daar volledig op vertrouwde. In nog geen seconde was ze tussen de bomen verdwenen, galopperend, de longen uit haar lijf rennend. Ze had Mischa al een tijd niet gezien, wat kon betekenen dat ze niets van deze eventuele conversatie afwist. Door haar ongelofelijke snelheid raakte ze vermoeid, maar ze liet haar benen niet stoppen met het rennen. Zigzaggend vloog ze door de bomen, en na ongeveer een kwartier kwam ze uit bij een opening van de Ash Valley. Ze was van plan even te kijken en als er geen onraad was meteen te vertrekken. Maar wat ze op het moment van stoppen zag, zorgde voor een belading van woede. Het besprong haar ineens, lieten haar gedachten blokkeerde waardoor ze niet nadacht wat slim was of niet. Het enige wat ze nu wilde was de Horcrux-paarden één voor één van hun hoofden ontdoen. Voor even stond ze stil, door de plotselinge schok. Echter was ze snel weer bij zinnen en rende ze in een onophoudende vaart naar de kleine groep paarden.
"WEG! WEG! ALLEMAAL! Haar stem klonk schreeuwend, uit de toon door het harde en haast dwingende geschreeuw. Het was bedoeld voor de leden van de Quiet Sparkle, waarvan velen nog op best jonge leeftijd verkeerden. Het afschuwelijke aanbeeld van Mischa maakte haar misselijk en deed de woede enkel meer oplaaien. Veel hadden Pearl nog nooit zo gezien, zó afgrijzelijk woedend. Maar haar vijanden waren te ver gegaan. "Jij, jij... Deina! Hoe durf je?! En jullie allemaal, misbaksels! Jullie gaan er allemaal aan! Jullie blijven van mijn vrienden af! Wie denken jullie wel wie jullie zijn? Of het wordt mijn einde, dan krijg je je zin Deina. Maar ik ben hier om te vechten. Van hun blijf je af." Haar woede werd niet meer beheerst en ze schreeuwde en spuwde haar woorden afkeurend en dooddoenend richting de Horcrux paarden. Dit werd hun ondergang. Of die van haar. "Richten jullie je op Mischa! Probeer haar overeind te krijgen en breng haar langs de rand. Zorg dat de wonden uit het as blijven en probeer water te halen." zei ze tegen de Quiet Sparkle leden, nadat ze zich had omgedraaid voor een seconde. Ze draaide haar hoofd weer om, staarde de slecht geaarde paarden enkel met een doodse blik aan. De Dénali-leden ging ze niet roepen. Nee, ze ging anderen niet in problemen brengen. Ze ging zelf strijden, in haar eentje. Hopend zo veel mogelijk te doden, haar wraak te nemen op het feit dat ze Mischa en de rest van haar vrienden en bondgenoten wilden vermoorden. Ondanks dat dit misschien ook haar ondergang zou worden. Dat maakte niets meer uit.

De donkere wolken verzamelden zich boven het tafereel. Het was het middelpunt van de storm. Midden in de vlakte, met de bergen en de vulkaan aan de horizon, was de oorlog begonnen. Maar het was niet eerlijk gespeeld. De Horcrux was ver in de meerderheid en de Quiet Sparkle had hun leider zien vallen. Ze hadden hulp nodig, van wie dan ook. De bruine merrie lag in het gras, over haar witte bles liepen sporen van bloed, ze zat onder de wonden. Ze kon de wind niet meer over haar vacht voelen razen, de geluiden en stemmen om haar heen vielen weg. Vlak voor dat moment waarin ze weg zakte, hoorde ze een bekende stem. Maar de pijn overweldigde haar en ze kon niet plaatsen wie het was. Ze knipperde kort met haar ogen en raakte bewusteloos. Haar hart bleef kloppen en haar bloed bleef stromen, maar haar gedachten zweefden naar een plek waar ze niet hoorden te zijn. Ze werd wakker in een droom. Concludeerde dat ze in de taiga moest zijn, de plek van al haar mooiste herinneringen. Er was geen pijn meer, het voelde juist vertrouwd en goed om hier te zijn. Er was een uiterste stilte, er klonk alleen het geritsel van de dansende bomen. Plotseling waren er stemmen, van overal om haar heen. Ze leken uit een andere wereld te komen maar ze waren tegelijker tijd heel dichtbij. Verward draaide ze zich om. Haar vacht schitterde, haar wonden waren helemaal verdwenen. Ze was toch niet dood? Geen idee hoe het was om dood te zijn, ze had het nog nooit eerder meegemaakt. Mischa wou niet dood, ze weigerde. De stemmen werden luider en vanuit het niets stonden er in een cirkel allemaal paarden om haar heen. Ze lachten vriendelijk naar haar, allemaal op hun eigen manier. Sommigen keken trots, sommigen bezorgd. Het waren bekenden uit het verleden, waar ze een gelukkige herinnering mee had gedeeld. Waar ze om gaf. En hoewel ze niet wist hoe het was om verliefd te zijn, kende ze liefde heel goed. De paarden om haar heen hadden daar allemaal iets mee te maken. Een aantal tegenover haar deden een stap dichterbij, ze deed haar uiterste best om te bepalen wie zij waren. Alles was zo vaag en duizelig. Ze staarde naar de tranen van haar vrienden, die langs hun kaak naar beneden drupten. “Mischa, je hebt nog niet verloren. Je zult nooit verliezen,” klonk de stem van een merrie. Ze fronsde en keek in alle ogen. Iedereen was er. Ook Pearl en Coktail, haar twee beste vriendinnen. Haar allercoolste leden, haar familie. Zelfs Patch was er, die ze na hun ruzie niet meer had gezien. Hem had ze allang vergeven. Voor een moment vroeg ze zich af hoe zij haar zouden herinneren. Mischa had zoveel geleerd in Dreamhorses, was veranderd, op een goede manier. Ze had ontzettend veel gelachen, had tranen van geluk leren kennen. En de Quiet Sparkle. Het belangrijkste in haar leven. Deze kudde had haar, op een of andere manier van het begin al geraakt. De familieband die er was, de gezelligheid, de manier waarop iedereen met elkaar om ging. De kudde had haar altijd gedreven, door het leven gesleept. De leden! Ze waren in gevaar, hadden haar hulp hard nodig. Haar gedachten schoten naar Sunset, Empire en Drain. Plotseling kwam haar besef terug en sprong ze naar de realiteit. Samen met haar bewustzijn kwam ook de pijn terug, maar ze beet haar tanden op elkaar en opende haar ogen. Ze kon het gras weer in haar vacht voelen prikken en ze voelde de wind door haar manen woeien. De kracht stroomde terug in haar lichaam. Zij had iets dat Deina niet had – nou, heel veel, eigenlijk. Ze had oprechte vrienden, die voor haar opkwamen omdat ze van haar hielden. Ze had liefde, familie en ware moed. Al die dingen samen zorgden ervoor dat ze weer kon opstaan. Ze gooide haar manen door de lucht, steigerde om de Horcruxers van zich af te schudden en hinnikte luid. Ze zette een beweging in en hief haar stem voor een soort oerkreet. “Iháááááaaaaaaaaaaaah!” Het galmde door heel Dreamhorses, deed vogels opstijgen en slakken in hun schild kruipen. Ze stormde af op de zwarte hengst die zo juist flink in haar hals had gebeten, gaf hem een flinke trap tegen zijn buik. In haar ogen stond woede, haar blik schreeuwde het bijna uit. Ze draaide zich om en galoppeerde richting Sunset. Steken van pijn schoten door haar heen bij ieder stap, ze liep ontzettend mank, maar bleef door stappen. Ze keek bedroefd naar het merrieveulentje dat haar lieve Sunset bedreigde. Ze kon het niet bevatten dat Deina, wat voor monster ze ook was, een veulen in de oorlog liet meedoen. Veulens, die nog niet goed onderscheid konden maken tussen goed en kwaad, en daar maakte die witte merrie misbruik van? “Wat Deina doet is verkeerd, dat móet je toch van binnen voelen. Stop hier mee,” klonk haar stem, als een strenge moeder. Ze keek kort achterom, naar Empire, gaf hem een vertrouwde knik maar op dit moment kon ze hem helaas niet helpen. Ze ademde diep in en uit en liep vervolgens in de richting van Deina, haar rug scheef. Ze had moeite met haar balans en haar longen deden pijn. Haar ogen gleden naar Pearl. Ze hoopte dat haar leden zouden rennen. Daar vertrouwde ze op. “DEINA!” Schreeuwde ze wanhopig. Haar adem stokte. Die merrie mocht van haar dood vallen. Deina was gestoord en de enige oplossing was een einde aan haar leven. “Ik ben er nog.” Ze wist niet of het naar haar zelf gericht was, of naar haar vijand. Haar ogen begonnen te glinsteren. Ze zou proberen Deina te doden, te stoppen, haar af te leiden. Misschien kregen haar leden zo de kans om te vluchten. Mischa zou alles proberen, zo lang haar Sparkles maar veilig waren. En dan, als ze er zeker van was dat haar leden niets gebeurde, dan kon ze misschien nog rust hebben.

War would end if the dead could return

---

Aaliyah keek toe hoe Nahor aankwam en ook een haast groene merrie. Aan de kant van de vosse merrie. Nahor stortte zich op de groene merrie die nog bij Mischa stond. Ze stopte even met vechten toen ze zag hoe Mischa er bij lag. Voor een moment beet ze op haar lip. Ze zat met een tegenstrijdig gevoel maar die was al weg. Een schaduw kwam over haar ziel voor een moment en ze richtte zich weer op Sunset. Haar gevoelige oren hoorden luid en duidelijk de klanken van de maar al te bekende Pearl. Ze schrok en stopte weer. Nu was ze licht verbaasd. Ze had niet verwacht haar te zien. Aaliyah keek naar beneden en hoopte dat Pearl haar niet opmerkte.
Toen ze nog maar een paar maanden oud was had ze de bonte merrie ontmoet en een conversatie gehad. Toen gedroeg ze zich anders dan nu. Nu had ze haar weg gevonden en sloeg eindelijk het goede pad in. Het pad van de slechten. Maar met andere betekenis. Ze was niet van plan te moorden, en het deed haar werkelijk pijn als ze keek naar de gevallen Mischa die gelukkig nog leefde. Ze hoorde de woorden van Pearl weer aan. Ze kromp even ineen toen ze het woord misbaksels hoorde, duidelijk bestemd voor iedere Horcrux lid. Dit dreigement nam ze persoonlijk. Zij hoorde bij de Horcrux en zij gold dus ook voor die dreiging. Aaliyah bleef intussen opletten of de bonte Ijslander niet aanviel want telkens als ie aanviel ontweek Aaliyah dat, tenminste. Dat probeerde ze. Opeens hoorde ze hetgeen wat gericht was aan de QS leden. Ookal was Pearl een vriend –hopelijk ook nog wederzijds-, Horcrux was haar familie en dit zou Deina niet toestaan dus ze versperde de bonte haar weg en keek brutaal naar Sunset. Haar ogen glinsterden waarna ze haar blik richtte op Pearl maar die wendde ze snel genoeg weer af. Ookal was Aaliyah klein en jong. Ze zou kosten wat het kost doen om te zorgen dat de QS leden niet zouden vluchten. Telkens bij ieder verdachte beweging haalde ze uit met haar tanden. Weer schrok ze van iets. Ditkeer was het een kreet. De vosse merrie was opgekrabbeld en stootte een oerkreet uit. Aaliyah hief haar hoofd eventjes geschrokken. Haar gevoelige oren hadden deze uitbarsting niet verwacht. Maar wat de merrie tegen haar zei liet haar misschien meer schrikken. Maar wel boos schrikken zegmaar. Waar bemoeide die merrie zich mee? ’Kan wel zijn Mischa maar Deina is mijn zus en ik zit in de Horcrux omdat ik geen ouders heb. Ik heb, nee hád onderdak nodig. Als veulen.’ Siste ze tegen Mischa zonder dat ze haar blik van Sunset af hield. De rest ontging haar, dat was tegen en voor Deina, niet voor haar.
Strak bleef ze kijken naar de bonte merrie en probeerde iedere beweging te voorzien.

In de verte kwam er een gevlekte merrie aan zetten. Night Dancer merkte dat Mischa nog leefde, maar schonk verder geen aandacht aan haar. Mischa was voor Deina. Night Dancer keek naar Kay, naar Aaliyah, naar Nahor. Hij snoof eventjes. De bonte merrie begon te wauwelen. ''Excuseer me.'' Fluisterde Night Dancer tegen Deina zodat alleen zij het zou horen. Toen liep hij langs haar op. Hij ging voor de merrie staan. Zijn hals gebogen, zijn staart zwaaide heen en weer uitdagend en moordlustig was zijn blik. ''Wel wel.'' Sprak hij met zijn kille stem, gevuld met moordlust. ''Het is me een waar genoegen... Pearl.'' Sprak hij kalm met een sarcastisch stem geluid dat amper te vinden was, een valse grijns vulde zijn donkere gelaatstrekken. Hij schraapte eventjes uitdagend met zijn hoeven.

Sunsets oren schoten nieuwschierig heen en weer bij het horen van nieuwe hoefstappen. Pearl was er, en schreeuwde dingen. Ze zag Aaliyah in elkaar krimpen bij misbaksels, wat duidelijk voor de horcrux leden bedoelt was. Sunset brieste even, en schrok toen van een oerkreed. Mischa! Ze zag hoe de merrie op haar af kwam strompelen en haar streng toesprak. Sunsets hoofd ging onderdanig omlaag. Ze knikte gehoorzaam toen Mischa naar Deina ging. "Ren Aaliyah, je bent te jong om voor deze onzin te sterven." fluisterde ze naar de merrie, zonder de verwachting dat die zou luisteren. Toen sprintte ze naar Drain en trapte tegen de hengst. Toen ze besefde waar ze mee bezig was voelde ze de angst in haar lijf komen.

Ze hoorde dat de merrie begon te spreken. Aaliyah zag in haar ooghoeken beweging. Eyes schoot weg. Aaliyah nam aan dat hij was geschrokken van dit lawaai en maakte zich er niet druk over. Nu nam ze de tijd om haar woorden te kiezen. ’Wie zegt dat ik sterf?’ Vroeg ze minachtend, toch zat er enige twijfel in haar stem. Maar ze moest blijven. Aaliyah snoof en hief har hals meer en keek brutaal in de ogen van Sunset. Tot haar enige schrik rende Sunset naar Nahor om hem te trappen. Aaliyah volgde de merrie een fractie van een seconde achterna om tussen Nahor en Sunset te staan en ze beet hard in de schouder van de tweejarige merrie. Met haar hoeven schopte ze naar Sunset, in de verwachting dat Sunset uitweek en weer terug naar haar plek ging zodat ze verder kon aan deze onzinnige onzin. ’Plus dat ik niet weg kan.’ Fluisterde ze daarna tegen Sunset. Ze bedoelde er niets mee en liet haar hoeven gelijk daarna tegen Sunset’s hoofd komen.

Het was een groot hysterie. Zelf was ze geconcentreerd op zowel haar tegenstanders als bondgenoten. Veel waren in een klein gevecht verkeerd, terwijl anderen om hun heen keken om te kijken wat er te doen was. Het liefst zou ze elk leven die tot de goede kant behoorde wilde redden. Als ze zich kon multimaniseren, had ze het gedaan. Maar dit was de realiteit, niet alles wat ze wilde was mogelijk. Wat wel mogelijk was zou ze doen vandaag, ook al zou ze daarmee eventueel haar leven verliezen. Dat was waar ze voor leefde; anderen helpen, ook al zou ze daar eventueel haar leven door kunnen verliezen. Ze zette alles op het spel, maar dat maakte haar niets uit. De levens van haar vrienden was belangrijker. Het was somber in te zien voor de goede kant, maar ze wilde hier nog niet over nadenken. Op het moment was ze niet zwak, was ze niet moe. Nee, ze voelde zich energierijk en was van plan dit te delen met haar tegenstanders, het te gebruiken. Het plotselinge geschreeuw van Mischa deed haar geschokt opkijken, opzij kijkend richting haar bonte vriendin. "Mischa, kijk alsjeblieft uit lieverd! Laat mij dit afhandelen, alsjeblieft. Ga weer liggen, laat de anderen je verzorgen." sprak ze snel tegen Mischa. Ervan uitgaand dat ze hier naar zou luisteren deed ze niet. Nu weerklonk er een nieuwe stem. De stem was laag, woedend zelfs. De hengst die de naam Night Dancer droeg hield voor haar neus halt en bromde haar naam. "Night Dancer... Een genoegen? Wel wel, ik ben er zeker van dat je me al verwachtte. Ik kom op voor mijn vrienden, ik vecht voor ze. Dat weet je." Haar stem klonk voor nu nog behoorlijk beheerst. Ze had haar gevoelens wat meer onder controle gekregen, maar de woede stroomde nog steeds onophoudend door haar aderen. Ze wist dat ze van deze hengst enkele rake klappen ging ontvangen, maar ook wist ze dat ze kon verdedigen, kon terugvechten. Ze zou vechten zo lang mogelijk uitstellen, ze wist dat de slechten hier beter in waren. Toen enkele paarden hun lichamen verschoven kwam het kleine paard te voorschijn. Aaliyah. Dit stelde haar zo erg teleur, ontzettend. "Aaliyah, wat doe je ons aan? Je doodt, je pijnigt mijn vrienden Aaliyah. Hoe kun je?" Haar stem was vol verdriet, terwijl ze haar groene ogen voor even droevig het jonge dier aankeek. Respect voor haar had ze niet meer. Voor Deina en haar vrienden al helemaal niet meer. Dit was afschuwelijk, deed nog meer pijn dan zelf verwond te worden. Enkel de beelden van haar vrienden die zo toegetakeld werden, was zo afgrijzelijk. "Sunset, ga alsjeblieft weg. Alsjeblieft, ren weg en laat mij dit afhandelen. En Aaliyah, blijf met je hoeven van haar af! Afblijven. Nú!"

---

Aaliyah drukte even haar oren tussen haar dunne bos manen. Niet van woede maar van een stukje schuldgevoel. Dit was inderdaad verkeerd. Enorm verkeerd. Deina moest haar eigen zaken oplossen, daarvoor hoefde ze niet te vechten. En anders hoefde ze niet de kudde erbij te betrekken. Maar nu was ze hier en ze kon niet stoppen. De ozo bekende stem van Pearl naar Mischa liet haar wegkijken. Ze wou niet dat ze er was. Ze wou dit niet meer. Ze wou niet meer vechten. Maar ze moest wel. Ze kon haar familie niet hier laten. Ze kon niet zomaar weg lopen voor dit gevecht. Aaliyah bleef even staan om na te denken. Dit was een hele maffe oorlog. Veel te maffe oorlog.
Een borrel van frustratie kwam omhoog in haar lichaam. Ze probeerde het te onderdrukken. Plots voelde ze de ogen in haar rug. Ongemakkelijk richtte ze zich op de IJslander. Koppig gingen haar oren verder in haar nek. Nadat ze had gevoeld dat iemand naar haar keek wist ze ookal wat er zou gebeuren. Pearl zei iets tegen haar. Aaliyah keek haar niet aan en draaide haar hoofd weg. Ze schaamde zich voor de bonte merrie. Toch maakte iets van haar zin haar boos. Boos keek ze in de ogen van Pearl. ’Ik moord niet. Dat weet je Pearl! Dat had ik je gezegd.’ Aaliyah klonk woedend maar ze verbergde haar verdriet. Meer twijfel drong haar lichaam binnen. Daarna bemoeide Pearl zich met Sunset. Aaliyah keek naar de bonte merrie. Deina zou niet blij zijn als ze de merrie liet gaan. ’Nee.’ Zei ze resoluut. ’Sunset blijft!’ Haar stem klonk een beetje bevelend. ’Sorry Pearl maar ik vecht voor mijn familie en kudde. Net als jij doet. Ik zal niet moorden. Zo ben ik niet. Mijn mening heb je al gehoord. Paarden zijn vegetariërs, zoiets als bloed kan je niet lekker vinden. Daarom moet je niet moorden.’ Krachtig waren de woorden uitgesproken. Aaliyah keek even bedroeft weg van Pearl. Aaliyah had nog altijd respect voor de bonte, goede merrie. Daarom deed het haar meer pijn als bij andere paarden. Ze keek weer op. Haar brutale twinkeling was voor Pearl verdwenen. In de plaats daarvan was er weer respect in haar ogen. Dat deed haar duidelijk goed. Het was een tijdje geleden dat ze respect had getoond voor iemand die goed was.