Deamon reageerde niet. Het enige wat hij aan et doen was, is tegen zijn tweede innerlijk vechten. Uiteindelijk kwam deamom iets bij en opende hij zijn ogen en keek hij even om zich hee. Deamon snoof even. Zijn imposante lichaam was nat van de zweet, door de kou dampte zijn warmte zichtbaar omhoog. Deamon keek weer richting de merrie voor hem. Hij zag haar kijken met een vreemde blik. Deamon zijn oren schoten naar achteren, maar zijn ogen boorde in die van haar. Wat een toestand. " nee, je hoeft geen ambu te belle" zei hij daarna met een kille en ijzig valse stem. Deamon keek nu goed naar haar wonden van de wolven, en zo even de sneeuw , speurde hij het bloedbad even af. En des ondanks kwam er een voldaan grijnsje op zijn zwarte lippen. Hij keek streya aan. " nou, hebben we netjes gedaan of niet? " vroeg deamon toen. Zijn stem was opnieuw kil en ijzig, maar voor deamon was dat het aardigst wat hij kon doen. Vriendelijk kende hij niet. Maar deamon keek de merrie voor hem aan en wachtte af