Hij schudde zijn hoofd weer eens, waarbij zijn manen vrolijk mee bewogen, en aan alle kanten van zijn manenkam uit kwamen. Hij ademde eens diep in en diep uit. Hij smakte wat, en keek toen de bruine merrie aan. Hij likte eens langs zijn kiezen, en brieste toen eens. Hij zette zijn hoef weer op rust en zijn oortjes draaiden eens in het rond. Er was een moment stilte, waar hij de tijd mee nam om te relaxen. Hij luisterde toen weer naar de kleine merrie. Ze keek hem toen plagend aan, en hij stak zijn tong naar de merrie uit. "Pas maar op voor haar. Nu ze deze woorden over mij heeft uitgesproken verklaar ik haar abnormaal. Je weet maar nooit wat ze nog allemaal gaat vertellen of verzinnen om een betere bloedlijn in de familie te krijgen. Ik waarschuw je alleen maar hoor. En misschien plaag ik je gewoon. Maar who knows." Hij schudde daarna lachend zijn hoofd en keek de merrie weer aan. ‘Jouw moeder is altijd al niet normaal geweest. Ze is gewoon raar, daar kan ik ook niks aan doen, jij ook niet, dus blablablaa...’ mompelde hij er achteraan. Hij geloofde niet in de kletspraatjes van de kleine merrie. Ze plaagde hem, en hij plaagde haar eerst. Zij wilde hem gewon terugpakken. De merrie verzette nog een paar passen. Hij keek er even vragend naar. Toen ging ze drinken. Uiteindelijk keek de merrie weer naar hem, toen hij weer aan het woord was. "Gaaf.. Kon ik dat maar.. Oké, ik kan het maar toch ik kan dit hier niet verlaten. Raar, maar toch is het de waarheid." hij knikte even toen. Als je een moeder als Deina had. Ach jaaa. ‘Nouja, niet iedereen heeft even veel geluk eaj,’ zei hij toen plagend tegen de merrie.

~~ FLUHUT

Even was het inderdaad stil tussen hen. De hengst schudde wat met zijn manen en liet merken dat hij best relaxed was. Zij anders ook wel. Met dit gesprek kon ze een beetje afkoelen en zeggen wat er in haar gedachten was. Ze kreeg dan nog eens raad ook. Ze sloeg met haar zwarte staart heen en weer zonder nog te weten wat ze moest zeggen. Ze had wel wat gezegd en nu wachtte ze meer op zijn antwoord. Haar donkere ogen gleden over de omgeving en het ijs. Een andere plek was ook gebarsten en zou na een tijd ook wel eens breken. Ze snoof kort en schraapte met haar kleine hoef door de sneeuw. Ze haatte de stilte nu wel even want het leek heel erg lang te duren. Haar oren draaiden zich naar de hengst die nu eindelijk antwoordde, nadat hij zijn tong een keer plagend uitstak. Het merrieveulen grijnsde breed bij het horen van zijn woorden. Hij mompelde wat over haar moeder waar hij natuurlijk gelijk in had. Ze knikte maar even en verder kwam er niet veel meer uit. Uit hen alletwee kwam er niet veel meer uit. Niet dat ze dat erg vond. Ze snoof kort en keek weer naar de hengst. Ze verveelde haar en daarom zou ze er wat aan doen. De jonge merrie begon rustig om de hengst te lopen en na een paar rondjes hapte ze een keer in zijn staart. Ze trippelde naar voren en met een valse uitdagende grijns staarde ze hem aan. Het was niet de bedoeling om belachelijk eens in zijn staart te bijten. Nee, het was als een echte uitdaging voor haar. Maar of hij het begreep wist ze niet. Daar zou ze nu op wachten.