Imora keek wat verveeld rond zich. Het was kouder geworden, dat zou je normaal wel weten als je erop zou letten, Imora deed dat dus niet. Ze negeerde de koude die tegen haar beukte om er toch voor te zorgen dat ze een rilling door haar heen zou krijgen. Nee het lukte niet, maar met haar manen spelen en staart lukte dat wel. Even zwiepte ze met haar staart tegen haar flanken waardoor het hard ketste. Sierlijk schudde ze nog eens met haar hoofd zodat de manen die eerst warrig lagen door de wind nu toch sierlijker langs haar hals lagen. Er was al een tijdje niets meer gebeurd dat haar aandacht had kunnen trekken. toch niet sinds haar vader.... Ze was volwassen en nog steeds dacht ze over haar vader na. Kribbig schudde ze die gedachten weg, juist op dat moment hoorde ze van wat verderop een hinnik, waarschijnlijk was het voor haar bedoeld want Imora rook geen ander paard meer behalve de hengst die had geroepen. Imora kon wel wat afleiding gebruiken. Snel met lenige bewegingen versnelde ze haar pas en draafde richting de hengst die ze al snel zag opdoemen."En wie mag jij dan wel zijn" Vroeg ze met haar pure stem. en wachtte geduldig af. Ze keek de hengst recht aan met haar zilverkleurige ogen.