PROLOOG
Mijn twee ogen die normaalgesproken een fonkeling van liefde weerspiegelden stonden hard. De onrust die door mijn lichaam raasde was bijna ondragelijk. De twee zwarte pupillen die omringt werden door groene irissen boorden zich diep in de zwarten van de tegenstander. Het was raar; het feit dat mijn leven in zo'n rap tempo veranderd was was bijhoorlijk verbazingwekkend. Bijna onhoorbaar verliet een zucht mijn keelgat terwijl mijn blik voor geen enkel moment afwijkte. Dit was te belangrijk... Dit was mijn lot. Iets wat mij pas net duidelijk is.