De zwarte hengst keek nieuwsgierig om zich heen. Hij draaide met zijn oren en wachtte op enige reactie van de kleine Puck. Hij hoorde plots een hele rare vraag. Oké, je kon die vraag stellen. Maar het kwam er trillend uit alsof ze heel bang of verlegen was, zo klonk het. Kenzo keek naar beneden naar de pony die wegkeek alsof ze bang voor iets was. Kenzo zweeg en wist even niet wat hij moest zeggen. Zou ze het zo graag weten wat hij van haar vond? De hengst haalde eens diep adem waarna hij zich op haar richtte. "Nou, je ben een hele lieve pony. Ik zou.. " Hij zweeg. Hij wilde iets zeggen, maar dat durfde hij dan ook weer niet. "Puck.. Ik zou zo graag mijn leven met jou delen. Je bent zo lief, zo schattig.." Zijn stem was vriendelijk, liefdevol en verliefd. Ja, hij voelde het. Hij had gevoelens voor de kleine pony. Hij vond haar geweldig. Kenzo zuchtte even en keek weer naar Puck. Nu was hij nieuwsgierig om haar reactie. In ieder geval hoopte hij op een positieve reactie. Dat was het enige dat hij nu nog zou willen. Al zat de grootte verschil nog steeds diep vanbinnen wat dwars.

Ze was een lieve pony. Oke, daar kon ze mee leven. Maar het leek alsof hij nog niet klaar was. Dat hij vond dat ze een lieve pony was maakte haar hoopvol. Zou hij haar echt leuk vinden? En toen hij zei dat hij zijn leven met haar wilde delen was ze heel erg gelukkig. Maar toch was ze een tijdje stil voordat ze iets zei. "Ehm Kenzo, ik hou heel veel van jou. Maar er is een klein probleempje." ze wilde het bijna niet zeggen. Het was ook zo oneerlijk! Had ze eindelijk de hengst van haar dromen gevonden, kreeg je dat weer. Maar het was misschien wel lastig. "Er is zo'n groot lengte verschil. Zou dat wel kunnen?" Ze wist het niet. Ze hoopte dat het hun relatie niet zou beïnvloeden. Maar het zou lastig worden. Ze zou zich namelijk niet in Kenzo kunnen verplaatsen als hij problemen had mijn zijn lengte en andersom. En het was tegennatuurlijk. In de meeste kudde's was de grootte gelijk. Haar oude kudde had ook alleen maar bestaan uit kleine ponytjes. Moesten ze het wel doen? Oh, soms baalde ze van haar kortheid. En nu was zo'n moment.