Opeens werd zijn aandacht verstoord door de Rocky hengst. Hij kreeg een kleine lachdwang, hij moest gewoon even uitten dat de hengst echt compleet… van de wereld was door zijn leidertje na te doen. Cirkelen om Acuzio, bwhaha wat een giller. Typisch. Typisch. De Rocky had ook de eer om maar eens te beginnen, gezellig. Acuzio begon daarna ook weer. Wow… geweldig toch. Oscuro gooide zijn staart zwiepend in de lucht en snoof luid. Zijn ogen gleden onopvallend naar de dikke die Gustav had gekozen. Hmm… ze waren hier in ieder geval erg humorloos. Jammer. Zijn witte volger was nu ook gaan vechten en Oscuro bleef staan, wachtend op de eerste tekenen van de draagster van zijn bloed. En toen ging zijn aandacht bespottelijk naar Deina. Moest híj beginnen? Goeie goden nog aan toe, durfde ze niet ofzo? Weer sprak de witte merrie hem aan. Oh nu was hij slim om niet te beginnen? Grutjes, hij snapte niets van haar. Jammer genoeg kon hij haar niet doden. Deina had zijn veulen nog in haar buik en jammer genoeg moest die niet dood. Omdat Deina geen aanleiding vertoonde om te beginnen kreeg hij de eer. Oscuro snoof luid en steigerde hoog. Zijn voorbenen maaiden in de lucht en schampte de nek van Deina. Door met zijn hals te zwaaien verplaatste hij zijn gewicht naar links en kwam links van Deina neer. Oscuro’s oren gingen naar voren en boog zijn lichaam af om aanvallen te ontwijken. Ontwijken, verdedigen, aanvallen. Zijn ding.

De witte merrie grijnsde vals. Ze sloeg met haar staart heen en weer terwijl ze rustig wachtte op de eerste aanval. Ze had echt geen zin om een eerste aanval te beginnen. Ze drukte haar oren tegen haar schedel toen de zwarte hengst eindelijk begon. Wat een slak. Ze rolde met haar ogen en volgde zijn bewegingen. Ze voelde zijn de hoeven tegen haar nek en spande haar spieren op zodat het minder aankwam. Ze ontblootte haar tanden toen hij stopte en zich klaarhield om haar te ontwijken. Oh, je zult mij niet kunnen ontwijken. De merrie cirkelde behendig om hem heen terwijl de donkere ogen zochten naar een zwakke plek. Het zou niet simpel worden voor haar. Hij was sterker dus ze moest een zwakke plek vinden. Deina stopte schuin achter hem en beukte met haar stevige hoofd tegen zijn achterbeen zodat hij even naar evenwicht zou moeten zoeken. Ze hapte in zijn pezen en klemde haar kaken stevig op elkaar. Ze draaide haar achterhand terwijl en trapte richting zijn buik en rug. Ze hield terwijl zijn pees stevig tussen haar tanden geklemd. Ze proefde na een tijd bloed en liet los waarna ze nog een paar harde trappen uitdeelde. Het kon haar niet schelen dat hij nu niet veel voelde. Later zouden zijn pezen kunnen scheuren en dan liep het slechter met je af. En trappen konden je raken of niet raken, maar de merrie wist zeker dat ze een paar rake klappen had uitgedeeld aan hem.

Hij merkte wel dat de twee hengsten moesten lachen. Even rolde hij met zijn ogen. ''Ach ja, dat jullie nou weer zo dom zijn, om dit gelijk als nadoen te zien, is niet mij probleem.'' Zei hij kalm. Hij schudde zijn hoofd even krachtig. Luisterde naar de woorden van Acuzio. En trok voor zover dat kon, zijn schouders lichtelijk op. ''Ieder zijn ding.'' Zei hij nog steeds rustig. Daarna begon de strijd. Night Dancer zijn mondhoeken krulde lichtelijk op. Hij voelde de klappen, tegen zijn borst. Het deed pijn, maar hij liet het niet merken. Met zijn hoef kwam hij even tegen het hoofd van de witte hengst. Zijn spieren waren gespannen, en sprongen zowat uit zijn lijf. Hij schudde nog eens zijn hoofd. Hij voelde de pluk die uit zijn hoofd getrokken werd. Hij trok zijn wenkbrauw even op. Wauw, hoe zielig kon je zijn. ''Zielig hoor.'' Merkte hij droogjes op, toen de hengst de pluk manen uitdagend voor zijn hoeven neer spuugde. Hij schudde zijn hoofd. Hij merkte de beuk lichtelijk op. Maar duwde zo hard terug, dat het geen effect had. Hij voelde de tanden in zijn been. Trapte met zijn andere been een paar keer hard op het hoofd van Acuzio. Hapte in zijn oor, voelde het bloed door zijn keel stromen. Daarna pakte hij de neus van Acuzio, beet hard. En steigerde hoog, waardoor hij het hoofd van de witte hengst hard meetrok. Dat, was zijn truc. Meestal deed het erg veel pijn. Terwijl hij de neus nog steeds vast had. Schopte hij met zijn hoeven tegen de borst van Acuzio. Daarna liet hij zo plots los, dat Acuzio misschien op de grond lag. Jammer, dat het dan zo snel afgelopen was met Acuzio. Echt zonde~

Zijn spiermassa trilde. Hij kon haast niet wachten om te mogen gaan, om zijn flikkerende witte tanden hard in de luchtpijp van de valkkleurige merrie te mogen zetten en er met een ruk een hap uitscheuren, zodat ze crepeerde van de pijn en hem zou smeken het snel af te maken. Maar dat zou hij niet doen, nee, hij zou haar net zolang op de grond laten liggen, worstelend als een slang, totdat ze leegbloedde. Bij de gedachtes aan het bezwete lichaam van de merrie die op de grond lag, haar lippen stukgebeten van de pijn, verscheen er een vals glimlachje rond de lippen van de voskleurige hengst. Toen wendde hij zijn blik op Oscuro, die op 'zijn' manier het teken van beginnen was. Langzaam zette hij een stap in haar richting. Ze brabbelde wat woorden over zijn littekens, die niet eens zijn oren binnedrongen. Wat standaard. Een lach verliet zijn keelgat, honend en rauw. "Ik zal ervoor zorgen dat dat vuile bastaardkind van je nooit geboren gaat worden" Siste hij terwijl zijn ogen vlamden. "Maar als dat niet het geval kan zijn en het veulen toch ter wereld gebracht word, zou hij zijn hele leven lang alleen maar moeten vluchten voor de bloeddorstige hengsten onder leiding van Oscuro" Hij zette af, boog zijn hals en stormde op haar af, zo snel en wendbaar als hij was. Hij draaide zijn hoofd zo dat hij zijn tanden in haar hals kon zetten; helaas net niet in haar luchtpijp. "Het zou niet lang meer duren voordat je in de Hel zult branden" Fluisterde hij met een zachte stem in haar oorschelp.

[Is het nou de bedoeling dat Trust ernstig gewond raakt?]

Opnieuw kwam er een hysterische lach uit zijn mond zetten. Hij schudde zijn kop weer. 'WIJ?' Hij wenkte even met zijn hoofd naar Oscuro en keek hem toen weer uitdagend aan. 'Wie zijn IQ is hier nou lager vriend?' hij grinnikte nog even, maar toen was het tijd om op te letten, hij moest wel zorgen dat deze vriend zou omvallen en uiteindelijk zou sterven. Voor de ogen van zijn lieve witte partner. En toen kwam er iets moois in zijn hoofd opzetten. 'He jochie,' zei hij tegen hem terwijl hij recht tegenover hem bleef staan. Hij hapte even in zijn neusvleugel wat een klein wondje deed opleveren. 'Vriend, je bent nu het maatje van Deina hea,' hij kantelde zijn witte hoofd en zijn blauwe ogen boordden in de zijne. 'Je weet dat ze precies hetzelfde gaat doen als bij Oscuro daar. Ze verleidt je, jij gaat daar bij in, jij dekt haar, jullie krijgen gelukkig samen een veulentje, en dan laat ze je kaihard barsten. En dan eindig je als die gozer daar,' hij wenkte naar Oscuro. 'Een vos verliest zijn streken niet, ken je dat spreekwoord?' zei hij uitdagend. En hij sprong toen met kracht weg en liet zijn lichaam tegen hem aan knallen, opnieuw. Hij hapte in zijn hals en keel. Hij schopte alleen tegen zijn kop aan, die had inmiddels al een wat sterkere vetlaag gekregen. Hij voelde het, oké. Het deed misschien lichtelijk zeer, oké. Hij antwoordde het door met zijn puntige hoef lang zijn voorbeen naar beneden te schrapen en vervolgens een harde klap tegen zijn scheen te geven. Hij hapte in zijn oor. Hij steigerde en pakte zijne vervolgens beet. Met een harde ruk trok hij aan zijn oor, waardoor het kraakbeen tussen zijn tanden voelde scheuren. Hij had de hengst een scheur in zijn oor opgeleverd. Trots keek hij uit de hoogte, en toen pakte de hengst zijn neus beet. Hmm. Hij steigerde. Hij voelde dat hij aan zijn neus trok, en daarom kwam hij mee omhoog. Zijn voorste benen maaiden door de lucht en knalden tegen zijn benen aan en zijn borst. Hij bromde even zacht. Hij ging mee als de hengst omhoog of omlaag ging. En toen liet hij hem los. Even wankelde hij, waardoor hij zijn lichaam in balans bracht en zijn achterste naar de hengst toekeerde. Met een explosie van kracht knalden zijn gespierde achterbenen tegen zijn hoofd en hals aan van de zijkant. Hij hief toen zijn hoofd fier, met zijn oren in zijn nek gedrukt en galoppeerde toen weer naar hem toen. Hij zette af met hoge kracht. Hij strekte zijn voorste benen voor zich uit en dit raakte de flanken van de hengst. Hij stond al snel met al zijn benen op de grond en galoppeerde toen een paar passen. Hij beet in het achterste van de hengst, en pakte toen zijn staart vast. En vervolgens galoppeerde hij van de hengst af, met zijn staart in zijn mond houden, tussen zijn tanden geklemd, en rukte er hard aan.

Jammer dat zijn leden over hem praatten, al deed hem het niets. Oscuro was er niet eens “ingetrapt” zijn bloedlijn moest voortgezet worden en de witte merrie had goed bloed, gokte hij wel. Ook kon hij niet zeggen dat ze niet knap was, op haar domme manier na dan. Oscuro zuchtte eens en zwiepte met zijn staart naar Deina. Snel ontlastte hij zijn been door op zijn andere benen te leunen en om dan zijn volle gewicht op zijn achterbeen in Deina’s mond zodat haar grip wel langzaam moest afzwakken. Oscuro was niet zoals andere paarden die niets te maken wouden hebben met de goede kant; hij negeerde pijn niet en vond het ook niet lekker of fijn. Oscuro was een levend wezen die dingen heus wel voelde. Daarom voelde hij snerpende pijnen in zijn achterbeen en gaf er bijna aan toe. Toch werd zijn pijn verstoord door trappen naar zijn buik en zette zijn been met een ruk op de grond waarna hij voelde dat hij los was. Gelijk kwamen zijn achterbenen in beweging door te bokken en uit te slaan naar het hoofd van Deina. Op een achterbeen zat bloed en zijn achterhand was licht bestriemd. Als een speer draaide hij zich om om zijn tanden in een stuk vlees te pakken. Het maakte hem niet uit waar hij beet, als hij maar beet.

dit is leuk

Nadat de merrie losgelaten had, lette ze amper op. Ze schrok en voelde een aantal klappen tegen haar neus. Ze trok achteruit en steigerde licht, niet hoog en niet laag. Ze schudde met haar hoofd en keek dreigend naar de zwarte hengst. De witte merrie draaide haar gespierde lichaam om en hapte naar zijn neus. Kort voelde ze haar tanden in vlees, maar hij was sneller. Ze voelde in haar kaak een paar steken doordat de hengst haar vel vasthad. Deina drukte haar oren in haar nek, maar weigerde tegen te trekken. Als ze dat zou doen, werd het erger en zou haar hele kaak kunnen scheuren. Deina bleef stilstaan behalve met haar voorbeen. Ze hief deze op en trapte de hele tijd tegen de borst van Oscuro. Af en toe mistte ze hem, maar ook rake klappen kwamen in aanmerking. Deina hief haar hoofd iets hoger en voelde haar vel lichtjes scheuren door de tanden van de hengst. Ze sloeg nogmaals met haar voorbeen en plots.. Ze sprong naar voren, gaf de hengst een kopstoot waardoor hij losliet. Al had ze zichzelf losgetrokken. Ze hoorde iets en voelde een hevige pijn in haar kaak die in een grote wonde was gescheurd.

''Het is wel spijtig, dat je zo dom bent om niet eens te weten dat iedereen anders is.'' Kaatste hij nuchter terug. Night Dancer wende zijn hoofd af, toen de benen naar hem toe schoten. En sprong opzij. Waardoor de aanval miste. De snee in zijn oor deed pijn. Maar hij zou het niet laten merken, nooit niet. Ging die verdomde hengst weer voor zijn staart. Nu was Night Dancer het wel echt helemaal zat. Hij schopte naar achter. Met een explosie van kracht. Draaide zich om. Stormde naar voren. Beukte tegen de hengst. Draaide zich om. Zijn achterbenen vlogen keer op keer in de lucht. Met enorm veel kracht. Hij moest de hengst wel een keer goed geraakt hebben. Daarna draaide hij zich weer om. Hij racete keihard naar voren. Pakte de achterbeen van de hengst, rukte eraan met zijn tanden. Hij schopte een paar keer hard tegen de wond. Galoppeerde weer weg. Om weer een aanloop te nemen. Hij sprong door de lucht, met zijn voorbenen raakte hij de kop van de hengst. Daarna hapte hij in zijn hals. Het bloed stroomde zijn kil in. Toen liet hij los. Uitgeput, ging hij weer voor de hengst staan. Met zijn spieren nog steeds gespannen. Hij kon amper meer, maar hij moest.

Opnieuw proestte de cremello hengst het uit. In zijn lichtblauwe ogen was een soort van vrolijke twinkeling te zien. ‘Ik vind je nog steeds een komiek vrind. MIJN VRIND BEN JE NOG WEL. Nou dan heb je het al heel ver geschopt.’ zei hij. Nog aan het na grinniken van het zegje van de hengst. Hij schudde weer lachend zijn hoofd.
Vervloekt, de hengst was vervelend aan het doen. Spring niet opzij verdorie, niet in mijn wereldje. Toen hij de staart tussen zijn tanden had schopte hij naar achter wat lucht zijn rechter achterbeen raakte. Even was hij zijn evenwicht kwijt. Dit probeerde hij snel weer terug te vinden, maar die hengst beukte tegen hem aan. Hij zag de hengst alweer omdraaien en dus liet hij zich op de grond zakken. Zijn achterbenen vlogen over zijn lucht heen. Hij draaide om op zijn rug en krabbelde toen snel overeind. Jammer voor de hengst dat hij zich zo uitputte. Al was het op de grond vallen wel deels zijn schuld. Hij vloekte binnensmonds toen de hengst weer op hem af kwam scheuren. Zijn achterbeen werd tussen zijn tanden genomen en hij rende ermee achteruit, waardoor dit onder hem uit werd getrokken. Hij kon niet zo snel met hem mee hinkelen en dus viel hij alweer op de grond. De tand afdrukken van de hengst stonden in zijn been, maar hij gaf niet op. Snel krabbelde hij weer overeind. Zijn ogen schoten vuur. Nu zou die punt van zijn oor er in zijn geheel vanaf vliegen. Hij zag hem op hem af vliegen. Zijn hoofd gooide hij met een ruk omhoog en hij vloog de lucht in. Zijn voorbenen maaiden naar het hoofd van de hengst. Nu kwam hij weer in de aanval. De hengst maakte een wond in zijn hals, bloed sijpelde in een stroompje zijn hals af. Zijn oren waren diep in zijn nek gedrukt, plat tegen zijn schedel. Toen galoppeerde hij op de hengst af. Zijn tanden omklemden eerst zijn onderlip waar hij hard in beet. Lippen waren een zeer gevoelig deel, dat wist hij gewoon. Vervolgens zette hij zijn tanden achter zijn oren, in zijn borst. Hij beukte toen keihard tegen de flank van de hengst. Pakte het achterbeen van hem vast. Rukte er meerdere keren aan. Hij draaide zich om en trapte toen keihard met zijn achterbenen tegen de zijne. Keerde weer om, galoppeerde naar hem toe en sprong met vier benen tegelijkertijd in de lucht. Wat een enorm komisch beeld had moeten zijn, maar dat deerde niet. Zo knalde hij met heel zijn gewicht tegen hem aan. Zo viel hij samen met hem op de grond. Toen hij boven hem stond trapte hij keihard met al zijn benen tegen zijn flanken, hals, wat hij maar kon raken en galoppeerde vervolgens weer een stukje weg. Hij snoof eens. Zijn flanken gingen op hoog tempo op en neer. Hij werd steeds meer uitgeput. Hij schudde zijn hoofd, hij moest doorgaan. Hij schraapte met zijn hoef over de grond.

Z’n achterbeen vlamde van pijn maar beet zijn tanden op elkaar en zette door. Zijn neus was geschaafd en gevoelig. Al was zijn borst minder. De spieren vingen de klappen grotendeels op en het deed minder pijn dan al zijn andere lichaamsdelen. Oscuro liet Deina’s kaak los luisterde even naar de opmerkingen die naar elkanders hoofd werd geschreeuwd en grijnsde. Zijn hoofd werd gedraaid naar de anderen en hij trok zijn mond open om die weer dicht te klappen en zijn aandacht weer op de merrie voor hem te vestigen. Haar kaak lag in flarden en Oscuro vond het een grappig gezicht. Zijn gezicht was ook verminkt dus het maakte hem geen bars uit. Snel ging hij weer de aanval in en duwde Deina langzaam naar achteren door tegen haar aan te beuken. Zijn voorbenen tapten hard tegen haar kootbeentjes en hij had haar schoft tussen zijn kaken geklemd. De hengst draaide mee en tapte steeds harder en klauwde met zijn tanden sterker in de schoft. Weer even snel dan als hij kwam droop hij zacht af en keek haar recht in de ogen. Hoog was zijn hoofd. Tot zijn opluchting was haar buik nog heel en zou zijn prachtige toekomstige veulen niets hebben. Oscuro zou de kleine echt wel opzoeken en dingen bijbrengen. Daar kon die domme partner niets tegen doen en Deina ook niet. Het veulen behoorde half tot hem en hij had rechten als paard. Oscuro hijgde lichtjes en sprong snel opzij om wat galopsprongen te nemen en Deina geen moment uit het oog verliezend. Het gehijg werd erger en in zijn ooghoeken zag hij nog meer afgepeigerde paarden, vechtend voor iets wat belachelijk was. Voor een moment stond hij stil en lette heel even niet op Deina.

De witte merrie voelde de beuken en zette haar schrap. Ze schoof naar achteren waardoor haar spieren zeer begonnen te doen. Ze drukte haar oren in haar nek en voelde de tanden in haar schoft. Een zwakke plek. Ze hinnikte kort maar pijnlijk en voelde de pijn door haar heengaan. Ze keek naar haar schoft en zag dat ze opnieuw veel bloed verloor. Deina snoof luid en van woede stortte ze zich op de zwarte hengst. Ook hij begon moe te worden want hij hijgde. Gelukkig lette hij dat moment niet op waardoor de merrie enorm hard tegen hem opknalde. Ze verloor haar evenwicht bijna, maar kon nog net op tijd recht krabbelen. Ze bleef staan en hijgde enorm. De witte merrie verloor steeds meer bloed. Ze zou elk moment in kunnen zakken, maar haar donkere ogen gleden naar de merrie Trust. Zij moest overleven. Dat had Deina beloofd! Deina keek af en toe naar de zwarte hengst, maar haar blik bleef strak op Trust gericht.

Stom. Hij lette niet op. Oscuro voelde een grote beuk tegen zich aan en hij kon zijn benen niet op tijd onder zich zetten. Met wat struikelpasjes verloor hij zijn evenwicht en krabbelde snel op. Iets te snel. Een vlammende pijn ging door zijn achterbeen. Snel ontlaste hij zijn achterbeen en keek eens dreigend naar Deina. Hij volgde haar blik naar de mustang merrie. Met een kleine grijns draaide hij zijn lichaam naar de merrie en ging vervolgens hard op Deina af. Zijn passen waren stroef en houterig en deden pijn. Iedere stap was kwelling. Toch kon hij even doorzetten en hij ramde met zijn borst Deina’s borst waarna hij door zijn gewonde voet ging en haar met zijn tanden meetrok naar de grond. Haar hals lag op de zijne en hij trapte in het rond om overeind te komen. Eindelijk was hij bevrijd en stond hijgend op.

Toen de hengst klaar was met Night Dancer lag hij daar even roerloos. Aardig lang. Hij bewoog niet. Wou de paarden laten denken dat hij dood was. Maar dat was hij niet. Night Dancer sprong omhoog, racete op Acuzio af. Steigerde hoog. En raakte alles wat hij maar raken kon. Hij beukte tegen zijn flank. Zwiepte met zijn staart tegen zijn hoofd. Pakte zijn neus weer. Trok Acuzio omhoog, en maalde met zijn benen, tegen alles wat hij maar raken kon. Toen liet hij Acuzio abrupt los. Night Dancer hijgde hard. Maar hij was nog niet klaar. Nog lang niet. Hij galoppeerde even weg. Racete toen weer op Acuzio af, hapte net onder zijn luchtpijp. Schopte hard met zijn voorhoef tegen de zijkant van het hoofd van Acuzio. Pakte zijn staart, en trok er even hard aan. Toen galoppeerde hij weer weg. Hij stopte opeens naast de Oscuro en Deina, die nog steeds hard vochten. Zijn spieren waren nog steeds gespannen, en hij hield in zijn ooghoeken Acuzio in de gaten. ''Waarom vechten wij? Waarom vechten wij-'' Hij knikte naar alle paarden behalve Oscuro en Deina. ''Omdat jullie zo nodig voor jullie veulen moeten vechten?'' Hij trok zijn wenkbrauwen even op, en keek Oscuro en Deina doordringend aan. Toen wachtte hij op antwoord, terwijl zijn spieren nog steeds gespannen waren, en hij Acuzio nog steeds in de gaten hield.