Na lánge maanden in de buik van haar moeder te hebben gezeten was de tijd nu aangebroken; ze werd te groot voor haar moeders buik, ze moest eruit. Een aantal keren trappelde ze met haar lange benen, die nu nog opgevouwen zaten. Ze wilde eruit, nu! Ineens voelde ze tegen haar ene flank een steek, die haar als het ware naar voren duwde, zodat ze meer naar achteren ging en niet meer op dezelfde plek lag waar ze altijd had gelegen. Nog een keer voelde ze een steek, dit keer aan de andere kant. Opeens keek ze zo in een felle lamp, leek het wel en was ze helemaal weg van haar oude woonplaats.
'Daesha.' Dat was wat ze heel de tijd hoorde, wie was dát nu weer? Langzaam probeerde het kleine veulentje haar oogjes open te krijgen, wat lukte, min of meer. Ze keek in een paar aantal ogen en keek toen naast haar, naar een bruine merrie die op de grond lag. 'Ma.. Mamá?' vroeg ze met een hoge piepstem en haar kleine staartje begon te bewegen. Mama? Dat was dus haar eerste woordje.. Ineens voelde ze een warme neus tegen haar aan, van een wit, gróót beest. Was dat haar vader? Weer sprak het grote paard Daesha tegen haar. 'Ik.. Daesha?' vroeg ze toen, met grote ogen aan iedereen. Ze keek nog even verder rond, daar zag ze een bont paard, een grijs(?) paard én een bruin-achtige. En dan natuurlijk het witte paard en haar moeder. 'Pápá?' vroeg ze even later aan de witte hengst, niet zeker wetend of het haar vader was. Ze nieste even en keek met grote ogen om haar heen, alle paarden af. Gosh, ze hield nu al van deze wereld, en vooral van de paarden die hier nu waren. Die háár geboorte hadden gezien.. Meegemaakt.

Een grote grijns stond op haar gezicht getekend. Zacht ging haar tong over het kleine lichaampje van het vos veulen om haar geheel schoon te likken. Uiteindelijk, toen het kleine merrietje zo ongeveer schoon was knikte ze tevreden. Terwijl ze op haar gemak aan het likken was. Haar Daesha.
'Ma.. Mamá?' vroeg het kleine dier. Haar stem had een hoog toontje. Een piepstemmetje, wat het plaatje van het schattige diertje compleet maakte. Weer stond een grote glimlach op haar gezicht. ‘Ja lieverd, ik ben je moeder,’ zei ze met een grote glimlach op haar gezicht. Ze hield haar neus met liefde tegen het dunne halsje van het veulen. Haar voskleurige staartje was aan het bewegen. Ze glimlachte, zo gelukkig was ze met haar dochtertje. Haar kleine prinsesje. 'Ik.. Daesha?' vroeg het veulen toen met grote ogen. Ze glimlachte naar het voskleurige veulentje. ‘Ja meisje, jouw naam is Daesha,’ zei ze tegen het kleine dier. Ze zwiepte toen met haar lange witte staart. Ze gooide haar voorhand omhoog. Al snel was haar hele lichaam in de lucht. Ze stond op haar benen en keek toen naar het veulentje dat op de grond lag. ‘Kom maar, probeer maar,’ zei ze zachtjes tegen Daesha. Ze keek toen alle andere paarden aan en glimlacht even. Ze wees even met haar neus naar Pearl. ‘Dat is Pearl, je tante. Sultan, Pearls vriend en je vaders broer is er niet, maar die zul je snel genoeg ontmoetten,’ zei ze zachtjes. ‘En dat daar,’ ze wees naar Kyara. ‘Dat is Kyara, een kuddelid van mij, en nu ook van jou,’ zei ze tegen het veulen. Vervolgens wees ze naar Dygur. ‘Dat is Dygur, ook een kuddelid,’ zei ze. Ze keek toen weer naar het veulentje en gaf een zacht duwtje op haar hals. Ze glimlachte weer een keek het jonge veulen aan. Hopelijk had het veulen ook haar instincten en had ze door dat ze op moest staan, en drinken. Maar dat zou wel, dat had iedereen.

~oef fluttig.
[/color]

Remember keek vrolijk toe hoe Magnifico hun veulen schoon maakte. Hij glimlachte van hier tot tokio, keek even wat rond. En brieste zacht. Hij keek tevreden, en vooral enorm blij naar het donzige bruine vachtje van Daesha. Hij hoorde de lichtelijk aarzelende woorden van haar. Bij haar volgende woorden, glimlachte hij nog breder. Knikte even. ''Ja, jij bent Daesha.'' Zei hij kalm tegen het kleine veulentje, met een vriendelijke, vrolijke warme stem. Daarna hoorde hij de woorden van Magnifico. Hij keek haar aan. Zijn ogen twinkelden. Ja, zijn geluk kon niet meer op vandaag. Hij schudde zichzelf uit. Merkte dat Magnifico ondertussen alweer opgestaan was. Hij sloot zijn ogen even. Brieste zacht. Langzaam gingen zijn ogen weer open toen hij de woorden van Daesha hoorde. Met haar pieperige stemmetje. Ja, dat maakte het totaal plaatje compleet. In Remembers ogen was dit het meest schattige veulen op aarde. ''Ja, ik ben je papa.'' Zei hij rustig. Waarnaar zijn neus even over haar donzige hals gleed. Hij zuchtte even bij het horen van Sultans naam. Wende zijn hoofd even op. En sloot zijn ogen, waarnaar hij nogmaals zuchtte. Nee, de ruzie tussen hem en Sultan zou niet de sfeer verpesten. Niet nu, nooit niet. Hij keek weer een beetje gemaakt vrolijk rond. Terwijl zijn gedachte nog steeds een beetje bij Sultan hing.