Zephyr zijn ogen gleden naar Deina. Hij merkte al duidelijk dat er wat aan de hand was. Deina zat met iets. Hij hief zijn hoofd omhoog. Hij bleef stil. Na een lange ongemakkelijke stilte forceerde Deina zich maar sprak hem aan. Met zijn naam. "Zephyr.." Hij keek haar strak aan. Hij had hier zo'n slecht gevoel over. "Ik zal wachten tot je definitief terug komt in Dreamhorses. Ik zal altijd op je wachten." Zijn ogen werden groot en zijn gezicht werd nog strakker. Hij keek even weg. Even was hij in de war. Hij moest Deina aller sinds teleurstellen. Hij zal hier nooit blijven. Hij zou nooit The Blood Horses kudde weggooien. Ook niet voor een merrie. "Ik ben bang Deina... Dat je dan nog heel lang zal moeten wachten..." Antwoordde hij nu met een zware kille stem. Hij wist niet zo goed wat ze met die woorden bedoeld. Maar als ze iets voor hem voelt zou dat een groot probleem zijn. Hij kon deze merrie niet betrouwen. Ze heeft te veel met verschillende hengsten gedekt. Hij zou ZIJN merrie nooit met iemand willen delen. Zephyr keek weer weg. Wat was hier toch aan de hand? Waarom konden merries soms zo'n drama maken over zoiets? Hij was niet zo'n type die zich over zoiets druk zou maken. Hij hoorde Deina opeens. "Ik had beter niets gezegd. Ik ben mezelf niet. Sorry" Zijn ogen vlogen opeens naar haar toen ze weg stoof. Ze vertrok. Zephyr rolde met zijn ogen. Goed, hij ging maar verder. Zephyr verplaatste zich door het moeras. Uiteindelijk verdween hij tussen de rotte bomen. Dieper en dieper het dode woud in. Zodat hij zijn taak in vervulling kon brengen. Hij vermomde zich. Hij zal niet te vinden zijn. Het enige wat je nu nog kon doen is hem roepen. Soms had je dan geluk dat hij reageerde. Zephyr verspreide overal zijn geur. Zodat je hem niet kon volgen. Hij was een meester in verdwijnen. Net als zijn vader. Cobrazarao had Zephyr dat geleerd toen ie nog jong was.