Het was duidelijk dat Itz met iets anders bezig was. Yara spitste haar oren. Geritsel. Dat hoorde Itz dus ook. Ze zeiden allebij niets, afwachtend wat het was. Nog een keer was geritsel te horen. Itz draaide zich nu om naar de richting waar het vandaan kwam. Itz sterkte zijn hals en snoof. Blijkbaar herkende hij de geur want hij hinnikte zachtjes. en zijn houding werdt voorzichtiger. Er verscheen een klein wolfje net een maand oud. Yara keek spiedend om zich heen, dan zou de moeder ook wel in de buurt zijn. Itz streek met zijn neus over de vacht van het beestje. Yara glimlachte. ’Yara, excuses voor het feit dat ik ergens anders mee bezig was.’ Mompelde hij zacht. Maar Yara schudde haar hoofd toen ze nog wat geritsel hoorde. De ouders van het kleine beestje? Misschien.

Alweer klonk er geritsel. Wie of wat zou het nu zijn? De ouders? Broers, zussen? Een snuivend geluid klonk er uit twee neusgaten, neusgaten van een volwassen paard. Een grauwig, volwassen paard. Met een geweldige naam die zowat niemand wist. Een spinnetje. Nee grapje.
Itz snoof nogmaals en brieste zacht. De pup piepte angstig en trilde opeens als een rietje. Twee krijsende janken schalden opeens door het gebied, hartverscheurende janken en toen… toen was het stil. Angstaanjagend stil. Onzeker werd er met wat oren gedraaid. Niet mogelijk om wat te zeggen, al zeiden de lichaamsdelen van de hengst wel wat dingen. Alarmbellen waren allang in zijn hoofd gerinkeld, zijn hart klopte krampachtig, alsof dat de laatste slagen waren en verder waren gewoon veel dingen van slag in hem. Aan de buitenkant was hij koel en dacht hij na, het was het onbewuste instinct wat hem aan deed. Het instinct dat vertelde dat je moest vluchten maar zijn kop zei dat ie slim moest zijn.
Het welpje was tegen zijn been aangekropen en zijn donzige vacht liet de grote beschermer onbewust rillen, rillen van blijheid of wat dan ook. Itz snoof zachtjes en keek ingespannen naar de struiken maar alles was intussen weer normaal, de vogels waren begonnen met fluiten en de wind woei weer gewoon zoals altijd. Weg onveilige sfeer.

Itz snoof, de pup piepte een paar keer en trilde als een rietje. Twee krijsende janken schalden door het gebied. Yara snoof, en hief haar hoofd. Angstaanjagende janken en toen was het stil. Té stil. Ze zeiden niets, maar toch ook zoveel. Woorden waren nu niet nodig. Nerveus haalde Yara omde beurt haar voorhoeven van de grond, om ze daarna weer neer te zetten. Itz snoof zachtjes en keek in gespannen naar de struiken, maar er was niets meer. De vogels waren weer gewoon aan het fluiten en alles was weer normaal, weg onveilige sfeer, maar toch was zij nog niet helemaal tot rust gekomen. De twee janken klonken nog weer in haar hoofd..

Met zijn voorbeen duwde hij zachtjes de pup naar de struiken en liep achteruit zonder zijn blik af te wenden van de struiken. Het ritselde eventjes en de pup liep zachtjes weg. Toch wel jammer. Ja, toch wel jammer. Zacht snoof hij en keek Yara glimlachend aan. Itz was een denker en genoot van de stilte. Misschien waren zijn gedachten van net onterecht geweest en daar baalde hij een beetje van maar het was gebeurd en niet eens heel erg. Nog even dacht hij na waarna hij langzaam knikte met een vriendelijke glans in zijn ogen. ’Ik zie je nog een keertje Yara. Tot later…. Misschien.’ Zijn stemgeluid was laag en brommend. Die van een wijze, lieve heer. Een denkertje.
Itz ging niet weg omdat hij Yara niet mocht of alleen wou zijn maar ergens wachtte iets in een gebied ergens wat hij niet wist. Grappig. ’Ja, tot later. Bevestigde hij warm.

Nieuw topic ergens ooit

’Ik zie je nog een keertje Yara. Tot later…. Misschien.’ Zijn stemgeluid was laag en brommend. Yara knikte. Mocht hij haar niet? Jawel toch? "Okee, ik zie je nog wel" zei ze zachtjes. ’Ja, tot later. Bevestigde hij warm. Yara glimlachte en stapte richting de "uitgang" van het meer. "Leuk om je ontmoet te hebben" zei ze wat verlegen, waarna ze doorstapte en Weg ging...

Mwah flut!