Plof, pets, plof, pets, steeds sneller klonken de geluiden om hem heen. Een witte hengst liep stevig door. Zijn breedgebouwde lichaam rilde af en toe. De oren lagen plat in de nek. Dikke druppels vielen naar beneden. De lucht was grijs en somber. De wolken leken met elke minuut dichter en donkerder te worden. Het zorgde voor een onaangename sfeer in de omgeving. Geegerd schudde Remember met zijn hoofd. Hij voelde hoe de druppels dikker en dikker werden. Steeds sneller vielen ze. Hij had een grote hekel aan regen. Zwijgend liep hij door. Het strand werd langzaam donkerder, door de druppels die in het zand vielen. Een eerste lichtflits verlichtte de hemel. Verwoed liep Remember door terwijl een donderslag de aarde deed schudde. Even stond Remember stil en keek naar de zee. Af en toe spatten er druppels op, waar een eerdere druppel het wateropervlakte raakte. Zo ver als hij kon kijken zag hij een zwarte wolkenmassa. Af en toe verlicht door een felle flits. Kort daarop gevolgd door een donderslag. Remember briesde hard, terwijl hij natter en natter werd. Zijn manen plakten tegen zijn vacht. Hij hield hier zo niet van. Zijn eerdere humeur verdween. Het maakte plaats voor kilte en verdriet. Zo hier op het strand voelde hij zich eenzaam. Hij miste zijn familie. ’’What did I do? But maybe it's not me maybe it’s you. What did I do? I know that you won’t call won't talk to me at all you left me in my less than perfect World. I guess we'll never know i guess we'll never know i guess we'll never write this story maybe looking back. many years from now when it's all to late to be sorry. you'll be thinking what did I do?’’ Zong hij zachtjes, verdriet drong nog dieper in hem door. Pijn was duidelijk voelbaar. Waarom? Al zo lang vroeg hij zich dat af. Waarom ging hij weg? WAAROM?! ’’WAAROM!” Schreeuwde Remember hard. Het maakte hem allemaal niets meer uit als er iemand kwam, goed of slecht. Ze mochten komen, ze mochten Remember komen vermoorden, ze mochten komen vechten. Ze mochten het allemaal doen! Iedereen verliet hem! Nou zal iedereen eens voelen hoe dat gevoel was. Eerst Arwen, toen Alladin, toen Kharrea, en toen Sultan ook nog! Zijn zwarte maatje! Zijn bloed eigen broer! Waarom?! WAAROM?! Hoe kon hij? Waarom deed hij dit? Waarom deed hij zijn witte maatje zoveel pijn? Zijn witte maatje met wie hij alles deelde, zijn witte maatje met wie hij alles kon delen! Merrie’s! Pijn! Verdriet! Blunders! Ongelukken! Gesprekken! Maar ook leuke dingen, en stomme dingen. Werkelijk alles, Remember had geen geheimen voor Sultan, en Sultan waarschijnlijk ook niet voor Remember! En nou ging hij weg! Waarom? Waarom verliet hij zijn witte maatje? Waarom verliet Sultan zijn witte maatje, van wie hij zoveel hield? Remember zuchtte, tranen rolden over zijn wangen, Remember plofte neer op het dikke mulle zand, sloot zijn ogen. Maar hij kon niet slapen. Remember stond weer op, de donder ging gewoon door. Langzaam slenterde Remember verder. Het was alsof de donder gestimuleerd was door zijn humeur. Nog steeds rolde tranen over het gezicht van Remember, hij zuchtte. Sloot zijn ogen en slenterde door, maar toch kon hij zijn ogen niet lang dicht houden, ze schoten weer open. En verschrikt keek hij op toen een veulen langs hem galoppeerde en keihard door rende. Remember keek het beest na, zuchtte nogmaals diep en liep verdrietig door. Hij voelde zich zo rot, zo verdrietig, had zo veel pijn van binnen. Remember brieste hard, keek het donkere bos in toen hij wolven hoorde huilen. Het deed hem allemaal niets meer, met zijn gedachte was hij te ver weg, hij was ergens anders, op een plek tussen leven en dood. ’’Pardon, mag ik vragen waarom je net zo schreeuwde?’’ Vroeg een vriendelijk stem. Remember stopte abrupt, sprong met vier benen tegelijk in de lucht gaf een gigantische bok en bleef toen staan. Verbaasd keek hij de hengst aan. De ogen van Remember twinkelden niet langer meer, ze stonden dof vol verdriet. Remember hield de tranen tegen. De hengst was zwart net als Sultan, hij leek precies op hem. ’’Hij is weg. Sultan is weg, waarom? Waarom vraag ik je?’’ De hengst was stil. Remember keek hem aan en knikte. Precies dacht hij. Niemand wist het, alleen Sultan waarschijnlijk. Remember zuchtte, keek de hengst aan. Die hem zo raar en dom aankeek, dat de woede langzaam opborrelde bij Remember gevolgd door verdriet en pijn. ’WAAROM VRAAG IK JE!’ Schreeuwde hij, de tranen rolden weer over zijn wangen. Remember draaide zich om en galoppeerde weg, een verbijsterde verbaasde en bovenal geschrokken hengst, dat zo’n aardig uitziende hengst zo kon reageren. Remember schudde zijn hoofd, nee zo was hij niet. ZO WAS HIJ NIET! Waarom deed Remember nou zo? Hij was totaal verward, en uit zijn doen. Remember zuchtte, sloot zijn ogen, zijn ademhaling ging even sneller, maar langzaam kwam die weer tot rust. Remember keek om, de hengst was alweer weg. Remember zuchtte, waarom was hij nou zo? Waarom was hij nou zo! Een zachte hinnik verliet zijn keel gat, maar iemand die een 5 meter verder weg was zou het nog niet horen. Hij kon het niet meer hard hinniken. Zijn manen plakten nog steeds enorm aan zijn vacht. Remember stopte, steigerde hoog en hinnikte hard. Hij moest iemand tegen komen! Hij kon niet altijd zijn problemen ontlopen, hij moest ze juist onder vier ogen staan.

-Magnifico –adore--

Het hoofd van de bruine merrie veerde overeind terwijl ze een druppel, pats midden op haar voorhoofd kreeg. Argh, fijn. Regen. Ze zuchtte en stapte door, door het stuivende zand. Bij elke stap dat ze zette, nam ze een hoopje zand mee en bleef er een diepe afdruk in de grond staan. Steeds meer druppen kwam uit de hemel vallen, op haar vacht. Steeds harden begon het te regenen, en steeds werden de koude druppen op haar vacht, die langzamer donkerder werd. Haar manen werden ook doorweekt, en bleef plakken aan haar natte hals, wat óntzétténd kriebelde. Ze schudde dus met haar hoofd, maar met weinig resultaat. Haar manen bleven koppig op zijn plaats. Ze snoof kort even en zag dat de wereld opeens donkerder werd gekleurd. De lucht was grijns, grauw, donker, de zon kwam er niet meer doorheen. Je zag nog wel licht, maar het was zeer gedempt door het dichte wolkendek. Het donker werd kort verlicht door de eerste bliksemflits. Niet lang erna kwam een oorverdovende donder die de aarde liet trillen. Haar oren kwamen in haar nek, en het zand stoof niet meer.. Het was alleen erg mul geworden, en zwaar. Je moest nu nóg meer ploeteren om erdoorheen te komen. Nog een lichtflits sierde de donkere lucht. En weer was er zo'n vreselijke donder. Ze zwiepte haar staart -die ook al doorweekt was, en pijnlijk tegen haar flanken aankomen. Striemen van haar eigen staart kwam op haar flank terecht. Ze kneep haar ogen dicht. 'Auw,' mompelde ze zachtjes. Ze rilde even en liep dichter naar de beboste kant om daar te schuilen. Direct ging ze weer rechtuit lopen omdat ze wist dat bij bomen staan met onweer ook niet verstandig was.. Maar hier lopen was ook niet verstandig.. Ach ja, wat scheelde het ook. Ze bleef even staan en keek even naar de zee. De golven waren woest, en raasden en botsen hard tegen elkaar door de harde wind. De regen kwam nu met pijpenstelen naar beneden, alsof iemand een kraan had open gezet. Het kwam striemend tegen haar vacht, die donkerbruin was gekleurd. Een zucht rolde over haar lippen, en ze keek over de vlakte uit. Snel kwam een veulen langs haar rennen. Hmpf, bang? Niet op tijd om zijn moeder te bereiken. Direct boog ze haar hoofd en drukte haar neus tegen haar flank. Daar zou ook een kleine Remember of een kleine Magnifico in groeien.. Maar naar haar eigen mening zag je niks van haar drachtigheid. Ze was niet dikker geworden, en van zichzelf was ze ook al niet dik. Dus niemand zou het verwachten. Maar ach volgensmij was ze nu een week? Misschien iets minder? Ach ze wist het ook niet, misschien was ze ook wel iets breder geworden, maar zelf kon ze het niet opmerken. En toen, ze zag enkele schimmen van andere paarden. De ene wit, de ander zwart. Even later was de zwarte weer vertrokken, en de witte bleef staan in de stromende regen. Ze kneep haar ogen tot smalle spleetjes en keek in de verte. Het dier kwam haar vaag bekend voor.. Ze dacht even na en kwam toen tot de conclusie dat daar Remember stond. Ze hinnikte even zacht, en de hengst zou haar waarschijnlijk niet horen. Ze bracht haar lichaam weer in beweging en stapte maakte ruime passen. Haar oren werden naar voren gericht, totdat ze ging draven, opnieuw hinnikte ze naar de hengst, nu harden. Een hinnik die waarschijnlijk zijn oren wel zou bereiken. Ze maakte enkele galoppassen en ging toen weer over naar draf toen ze enkele meters van hem was verwijdert. Ze stopte vlak voor hem en duwde haar natte neus tegen zijne. 'Remember!' riep ze vrolijk uit. Toen ze de blik in haar ogen zag, verdween de vrolijkheid als sneeuw voor de zon. 'Wat is er?' zei ze rustig, en kwam nog enkele passen dichterbij om haar hoofd over zijn hals te doen en er even op te leunen.

~ FLUTTTT.

Het water golfde zacht, en kletste tegen zijn binnen houders aan. Remember spitste zijn oren toen hij een hinnik hoorde. Hij keek op, zijn ogen stonden dof. Het leek wel alsof het een eeuw duurde tot Magnifico bij hem was, maar in werkelijkheid duurde het wel wat korter. ’’Magnifico!’’ Zei hij, terwijl hij probeerde om vrolijk te doen, maar er toch enig verdriet in zijn stem weerklonk. Hij drukte zijn neus tegen die van haar. ’’huh?’’ Stamelde hij even. Remember dacht eens na, ooh. Over Sultan! Het leek of hij heel lang pijnigde, maar in werkelijkheid was het maar een fractie van een seconde. ’’Ooh dat!’’ Zei hij dof, terwijl Magnifico even haar hals op zijn hals liet rusten. ’’Hij gaat weg Magnifico, of hij is al weg, ik weet het niet meer. Waarom Mag? Waarom?’’ Remember keek haar vragend aan, hij had helemaal niet in de gaten dat Magnifico waarschijnlijk helemaal niet wist over wie hij het had. Hij dacht er ook ff niet bij na. ’’Sultan.’’ Zei hij erachter aan, toen hij besefte dat Maggie waarschijnlijk echt niet wist over wie hij het had. Remember keek langs Magnifico op, trok zijn ogen tot spleetjes. ’’Wacht eens.’’ Langzaam liep hij op het gene af, wat hij dacht gezien te hebben. ’’Hallo?’’ Niemand, niemand te zien, niemand te horen. Helemaal niemand. Remember schudde zijn hoofd. Toen hij zich omdraaide hoorde hij een takje kraken, vliegensvlug draaide hij zich om. ’’Huh?’’ Zei hij zacht. Hij liep een paar passen dichterbij, en stak zijn hoofd tussen de bomen door. Links rechts, niemand te zien. Remember liep weer terug naar Magnifico. Hij keek haar aan en glimlachte. Zijn ogen twinkelden weer een beetje. Remember ging zo staan, dat hij de struiken tegenover hun goed in de gaten kon houden. Af en toe gleed zijn blik er ook naartoe. ’’Ik dacht, dat ik iemand zag.’’ Zei hij zacht.

-hoe flut kan je post zijn -

Zand, dat was veranderd in spetters van hard zand zat op haar onderbenen geplakt. Spetters waren erop getekend, en ook sommige zand vlekken waren hoger op haar voorbenen getekend en zelfs een paar op haar borst. De hengst sprak haar naam uit, hij deed alsof hij vrolijk was, maar dat was hij helemaal niet. Dat kon ze direct zien, zonder enige moeite. Iedereen zou het kunnen zien, je zag het in zijn ogen. Ze glimlachte zelf even naar de hengst. Hij leek in de war, aangezien ze de volgende woorden van hem hoorde. Compleet, compleet in de war, en de reden? De reden wist ze niet.. Maar dat zou ze waarschijnlijk zo meteen wel horen. 'Ooh dat!' had de hengst gezegd. Ze had haar hoofd nog op zijn hals liggen, en wachtte tot het volledige antwoord kwam. Ze wachtte rustig af totdat hij zou reageren. Hij sprak iets over van 'hij gaat weg,' en 'waarom.' Ze haalde haar hoofd van zijn hals af en keek hem kort even aan. Vragend, wie gaat weg wou ze vragen, maar hij was haar eerder voor. 'Sultan,' had hij gezegd. Ze dacht kort na, Sultan, zijn broer! Haar leider, maar zijn broer. Dat was moeilijk voor hem, dat zijn broer weg zou gaan. Ze wist zijn relatie met zijn broer niet precies, maar zo te horen was het innig. Hij was helemaal in de war. Hij hield zo te horen enorm veel van zijn broer. 'Oh Remember, wat erg voor je,' was het enige wat ze kon zeggen. Ze wist niet hoe ze de witte hengst maar een beetje kon troosten. Ze was even in haar gedachten gedoken, maar ze werd wakker geschud door Remember. Hij zei wat, maar ze hoorde niet meer precies wat. Hij keek langs haar, en liep vervolgens richting de bomen. Ze bleef staan, maar draaide haar hoofd mee, om te zien wat Remember aan het doen was. Hij zei even hallo, maar waarom.. Hij draaide zich weer om, om weer naar haar toe te lopen. Toen kraakte er een takje onder zijn eigen hoeven, hij draaide zich weer om. Ze zag hoe zijn kaken op en neer bewogen, hij zei iets, een kort woordje, maar ze kon het niet verstaan. Hij inspecteerde opnieuw de bomen. 'Remember, je brak zelf het takje,' zei ze rustig. De hengst kwam weer naar haar toe.. 'Ik dacht dat ik iemand zag,' zei hij. Ze knikte eventjes. Hij was echt in de war, alleen omdat zijn broer wegging. En iedereen in DH verliet. 'Ik snap het,' zei ze tegen hem. 'Ik snap het,' herhaalde ze zacht.

~Alwweerr flut.

Remember keek rond, hij moest het vergeten, hij moest het uit zijn hoofd zetten. Hij kon de tijd niet terugspoelen, of stoppen. Hij moest doorgaan, voor Magnifico, voor het veulen dat kwam, voor de kudde, voor iedereen die hem nodig had, of aan hem gehecht was. Dit was wat Sultan wou, dus dan zou Remember het ook voltooien! Of doen! Hij keek rond, volgde een raar dik beestje, tot die in het bos verdween. Het leek wel… Een kikker! Remember glimlachte breed. ’’Ik moet me er over heen zetten.’’ Zei hij vastbesloten en streng voor zichzelf. Hij keek weer rond. ’’Ik ben in de war, heel erg in de war.’’ Remember schudde vaak zijn hoofd, zwaaide wild met zijn staart. En racete toen naar de zee, waar hij een grote teug water dronk, wat hij meteen weer uitspoog. Het was veel te zout. Maar Remember kon tenminste weer wat helderder nadenken. Hij liep rustig terug naar Magnifico, en zuchtte. Hij knikte, doopte zijn neus in haar manen, en knabbelde even.



-Hoe flut -

De hengst was zó verdrietig, dat ze zelf ook zo ging voelen. Hij was in de war.. Ze zuchtte, de merrie duwde even zijn neus tegen hem aan. Hij draaide even met zijn hoofd rond. Opeens na wat nadenken stond er een kleine glimlach op zijn witte snoet. Ze glimlachte terug, een klein teken dat hij weer iets vrolijker was. Hij was altijd vrolijk, en zo had ze de hengst nog nooit gezien. "Ik moet me er overheen zetten," zei hij op een vastbesloten toon. Ze knikte even langzaam. 'Er overheen zetten.' herhaalde ze kort. 'Eroverheen zetten, niet vergeten. Dat onthou je hè. Zulk soort personen kun je in je leven kun je niet vergeten, maar inderdaad er wel overheen zetten. Alsjeblieft, wil je niet zeggen dat je gaat proberen hem te vergeten? Dat lukt je toch nooit, en daar word je alleen nog droeviger van,' zei ze rustig tegen de hengst. Anderen probeerden te vergeten, maar dat moest je écht niet doen. Houden van gaat nooit zomaar weg. Hij keek weer rond, en ze luisterde wat hij nog meer te zeggen had. Ze knikte opnieuw, dat zag je direct aan hem. Hij beweegde even met zijn hoofd, hij schudde deze vaak, en zwiepte wat wild met zijn staart. Ze bleef enkel even staan, en zwiepte ook even lichtjes met haar staart, waardoor hij daarna een poosje zacht heen en weer bleef wiegen. Opeens was de hengst weer weg, hij was gegaloppeerd naar het water van de zee. Ze zag al hoe de hengst zijn neus naar het water bracht. 'Rememb..' zei ze even, maar het was al te laat. De hengst had wat van het water opgeslurpt, en even later spuugde hij het weer uit. Ze grinnikte even, wat later een lach die je hardop hoorde. 'Sorry,' grinnikte ze naar hem, terwijl hij zijn neus in haar manen nestelde.

Ik heb wat met flutjes in dit topicje. x3.