Kort kneep hij zijn ogen samen, opende ze en keek opnieuw naar Pearl, de merrie waar hij nog steeds van hield ondanks het verleden en de fouten die ze béide gemaakt hadden. Nee, ze moest haar zelf niet van alles de schuld geven, want ook door Sultan was dit allemaal gekomen en waren ze uit elkaar gedreven. `Nee, schuif de schuld niet alleen maar op jezelf Pearl. Ík was degene die ervoor zorgde dat onze relatie stukliep en de vriendschap tussen ons. Zeg álsjeblieft nooit meer dat het jou schuld is.` Zijn stem klonk serieus en zo was het ook bedoeld, want zijn vrienden moesten weten dat dit alles zijn schuld was en zéker niet die van Pearl. Kort gleed zijn blik door naar zijn broer die iets tegen Pearl vertelde, Sultan knikte instemmend mee en glimlachte breed. Het was de waarheid, want er waren zát paarden die allang weer blij waren dat de oude Pearl teruggekeerd was, want dat was iets wat veel paarden gemist hadden. Ja, Sultan was blij nu en als hij en Pearl óóit weer bij elkaar zouden komen en voor altijd bij elkaar blijven, zou hij hier, in Dream horses zijn laatste adem uitblazen.
`En natuurlijk houden wij ook van jou, want zónder jou waren we nooit zo goed bevriend geweest als we nu zijn.` Klonk zijn stem, zachtjes maar krachtig. Eventjes liet hij zijn afdwalen, lette niet meer op wat er allemaal gedaan werd maar werd uit zijn gedachten getrokken door de luide, aanwezige stem van zijn broer. Tergend langzaam draaide hij zijn hoofd, keek met een trotse blik naar zijn broertje en knikte. Wijze woorden, maar hij wás wijs. Nog nooit had Sultan een hengst meegemaakt die zo verdomd veel op hem leek qua karakter, maar zo verschillend was met zijn uiterlijk. De band die ze hadden was anders dan andere broers en zussen hadden, zo sterk, maar ook weer zo verwaterd na al die jaren. Eindelijk zouden ze er weer aan gaan werken, zou de oude tijd terugkeren en kon Sultan weer gelukkig zijn, want dat was immers wat hij zo dolgraag wilde. Vooral nu het weer goed was tussen hem en Pearl, hij wílde niet eens meer weg.