De regen was bijna gestopt, het striemde niet meer op je huid en de onweer dreef alweer over. Nog altijd was het donker maar dat kwam waarschijnlijk ook doordat het laat werd. Confetti stopte voor een halve seconde en beet de jeuk op haar achterbeen weg. Toen ze klaar was merkte ze op dat haar vacht veel donkerder was geworden. Dat stond haar wel. Even grijnsde ze waarna ze weer snel begon te lopen. "In mijn ogen, en hopelijk ook in die van jou, is slecht de beste keuze. Maar niet slecht op de manieren die er nu in Dream Horses te vinden zijn, maar op een nieuwe manier, die wij gaan ontwikkelen." zei Pearl tegen haar. Confetti knikte. ’Wij zijn niet die doorsnee slechtzakjes maar “slechte” paarden met hersenen.’ Ze briesde even zacht en keek Parel even aan. Weer wendde ze haar blik af en keek emotieloos voor zich uit. Langzaam drukte ze haar oren nog iets verder haar nek in. Zo kon je haar oren nog goed genoeg zien maar zag ze er niet meer uit als goedzakje."Die merrie heet Ividanara. Ze heeft Dream Horses ook voor een tijd verlaten, en is nu terug. Ik weet niet zeker of zij ook in is voor mijn ideeën. Maar in elk geval heeft ze me wel laten inzien dat dit beter is, iets waar ze inderdaad een belangrijk punt mee getroffen had." zei ze medogenloos, liep een bocht door en stapte weer verder op een rechtlopend pad. Confetti knikte en keek naar het pad. Waar zouden ze verder naartoe gaan en wat zouden ze gaan doen? Even bromde ze voordat ze wachtte op iets wat Pearl misschien zou zeggen.

Confetti volgde Parel en draaide met de bochten mee. Confetti moest veel leren maar met Pearl kwam het heus wel goed, zeker weten. Het lopen werd nogal saai maar ze hield braaf haar mond, dit moest ze er voor over hebben en ze had wel goede conditie en was nog niet moe dusja. Confetti keek rond maar zag alleen maar bomen. ’Waar zijn we nu Pearl?’ Vroeg ze. ’Als je nu terugkijkt op de oude Pearl, wat vind je dan van jezelf?’ Vroeg ze weer met een kleine grijns. Meer omdat ze het gewoon een goede vraag vond. "En niet veel later zullen de paarden die zich nu tot slecht bestempelen aan onze hoeven smeken om genade. Niet wetend waarom hun nooit geleefd zouden hebben als wij dat nu doen. Je zult verbaasd zijn over de goede plannen die ik heb en die we dan ook gaan uitvoeren. Niet het random landje veroveren spelen, maar ik heb echt iets uitgewerkt. Vandaar dat de drie maanden die ik ongeveer weg zou blijven zijn veranderd in anderhalf jaar. Ik had de tijd nodig, het was belangrijk." Confetti had geboeid geluisterd naar haar verhaal. ’Wow, het is echt leuk dat je daar zoveel tijd voor heb besteedt.’ Zei ze met bewondering in haar stem. Confetti zag dat Pearl even naar haar keek en zich weer concentreerde op het pad. Confetti ging langzaam draven en haalde Parel zo in dat ze schouder aan schouder liepen. Zo kon Confetti nog beter met haar praten en het pad in de gaten houden, nu kon ze niet meer als dol veulen achter haar pleeg moeder huppelen. Onderzoekend keek ze in de ogen van Pearl.