Een hoog gehinnik schalde over de bloemenvelden. De bron van het geluid lag zelf dubbel van het lachen omdat grassprietjes over haar hele vacht kriebelden. Ze kon zo slecht tegen kietelen! Het paard dat dubbel lag om een stel grassprietjes heette Courage. Courage was hier gekomen omdat ze de zonsondergang hier altijd prachtig vond, en ze was gaan kijken. Terwijl ze keek was ze gaan liggen, en merkte ze dat grassprietjes toch nog wel aardig kietelden. Snel stond ze weer op, en het geluid van gelach verstomde. Courage keek om zich heen of iemand haar had gehoord, maar zag niemand staan. Ze slaakt een zucht van opluchting. Voor de zekerheid keek ze nog een keer. Niemand. Ze snoof diep, en rook toen een bekende geur. Ze kon hem zo snel niet plaatsen, maar nu zag ze ook in de verte een paard staan. Courage dacht dat het andere paard haar ook wel gezien had, en wachtte geduldig tot het paard naar haar toe zou komen. Ze was vandaag in ontzettend luie bui.

Het andere paard kwam in haar richting. Courage snoof nog een keer diep, en opeens herkende ze de geur, maar wel pas toen het paard al bijna bij haar was. “Amani!” Riep ze uit. Ze wist nog wel wie deze merrie was. In haar bijzijn was ze blind geworden! Dat kon ze toch onmogelijk vergeten? “Ghehe, blij?” Grinnikte Amani. Courage lachte nog wat na. “Redelijk. Wist je dat gras kon kietelen?” Vroeg ze Amani met een lach in haar stem. Ze was nog steeds niet uitgelachen. Telkens als ze weer dacht aan hoe het gras kietelde, begon we weer te grinniken. “Lang niet gezien trouwens! Hoe gaat het met je?” Vroeg ze. Ze bekeek Amani een keer goed. Ze was weinig veranderd sinds hun laatste ontmoeting.

Haar buik krampte samen. Ze kreunde hard en draaide haar hoofd naar haar buik. Het bleef maar komen en het deed meer pijn. Na 10 minuten verdween het en ze richtte haar aandacht weer op Courage. Ze grijnsde naar haar en hoorde haar woorden. ”Courage!” Zei ze voor de grap terug. ‘Redelijk. Wist je dat gras kon kietelen?’ Vroeg Courage aan haar. Amani moest lachen. ”Ghehe nee.” Grinnikte ze. Weer krampte haar buik samen en ze kreunde hard. Ze sloeg met haar achterbeen naar haar buik en hapte er daarna nog eens naar. Zou het nu……? Dat kon toch niet? Zo snel al? Vaag op de achtergrond hoorde ze Courage iets vragen maar ze kon niet antwoorden door de pijn. Dit waren voorweeën dus niets vergeleken de echte weeën. Langzaamaan verdween het gevoel weer en was ze weer in staat om te antwoorden. ”Nog altijd blind, hoogdrachtig met een partner Painted Black. Al ben ik bang dat ik niet lang meer drachtig ben.” Grinnikte ze. Ze juichte vanbinnen, eindelijk zou kleine Padeau komen! Het lachen verging haar met een hevigere kramp. Ze kreunde harder en begon wat te zweten. Onrustig liep ze heen en weer wat niet ging door de pijn. De wee werd erger en ze moest liggen. Inmiddels zweette ze nog erger en gingen haar flanken harder op en neer. Haar buik spande zich samen maar er gebeurde niets. ”AUW!” Kermde ze. Padeau liet wel op zich wachten zeg. De weeën gingen maar door, steeds pijnlijker en fermer. Het ging sneller en kwam ook sneller achter elkaar. Kom op! Dacht ze. De perste, nog eens en nog eens. Niets. Opeens schoot er iets door haar heen, haar belofte. Met moeite bracht ze een warme, lange, toch iets pijnlijke hinnik uit, alleen voor Painted. Ze deed het nog iets harder voordat ze iets ontspande. Het schoot maar niet op zo.



[ sry heb er ff iets van gemaakt zit jij daar lekker met een kermende merrie XD]

Amani kreunde hard. Ze had duidelijk pijn. Courage deed geschrokken een stap achteruit. “Gaat het?” Wat was dat eigenlijk voor idiote vraag? Ze kon toch ook wel zien dat het niet ging! Na tien minuten werd Amani weer wat rustiger. Courage waagde het om weer wat dichterbij te gaan staan. klaarblijkelijk wist Amani ook niet dat gras de gave had om te kunnen kietelen. Toen begon de pijn weer, en Courage deed weer geschrokken een stap achteruit. Wat was hier in vredesnaam aan de hand?! De pijn zwakte waarschijnlijk weer wat af, want Amani gaf antwoord op haar vraag. ”Nog altijd blind, hoogdrachtig met een partner Painted Black. Al ben ik bang dat ik niet lang meer drachtig ben.” AHA! Dat was er dus aan de hand! “Uhm, Gefeliciteerd dan maar!” Zei Courage een beetje vragend.

Ze wist niet zeker of de pijn die Amani nu weer had iets was om haar mee te feliciteren, maar goed. Amani leek aardig gelukkig met dat ze aan het bevallen was, dus wie was zij om te zeggen dat het niet iets was om te vieren. Ze wist in ieder geval niet meer zo heel zeker of zij later nog wel een veulen wilde. Eerst maar eens een partner vinden. Ze werd uit haar gedachten gerukt door een harde ‘AUW’ van Amani. Ze was inmiddels gaan liggen en verschrikkelijk bezweet. Courage liep snel naar haar toe. Oh god, oh god, oh god! Wat moest ze in hemelsnaam doen? Ze had nog nooit een merrie zien bevallen, laat staan eentje helpen te bevallen! Wat moest ze doen?! “Persen en puffen!” Luide haar half hysterische advies. Alsof Amani dat niet allang aan het doen was! Toen hinnikte Amani luid, en nogmaals. Waarschijnlijk voor Painted. Courage kalmeerde een beetje bij het vooruitzicht van nog iemand die bij deze bevalling aanwezig zou zijn, maar toen zag ze Amani, die nog steeds bezweet op de grond lag, en stak de paniek weer de kop op.

“Ik hoop dat je zelf weet wat je moet doen, want aan mij heb je niet echt een goede hulp.” Deelde ze mee. Ze kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan. Dit was echt iets wat je wilde weten als je aan het bevallen was. De enige persoon die er op dat moment bij was, en die iets kon doen om je te helpen, had geen idee wat ze moest doen af aan het doen was. Echt een geruststellende gedachte!

Een luide maar toch zachte, liefdevolle hinnik klonk. Meteen wist Painted hoelaat het was. Hij starte zijn motoren (xd) en sprong aan in galop. De hinnik had niet ver weg geklonken, ergens in het bloemenveld. Hij zetten zijn stappen nog krachtiger in, hoe eerder hij er was, hoe beter. Hij wilde het al helemaal niet missen en Amani steunen. Algauw bereek hij de ingang van het bloemenveld. Hij maakte een overgang naar draf en hinnikte. Hij hoopte dat hij antwoord kreeg, zodat hij wist waar ze was. Waarschijnlijk was het al begonnen, dus Painted besloot maar te gaan zoeken. Voorzichtig draafde hij over het veld, bang om op de liggende Amani te gaan staan. Enkele meters verder zag hij haar dan eindelijk. Courage was er ook bij, gelukkig. Voor het geval hij zou flauwvallen, ofzoiets. Hij knikte even vriendelijk naar haar en liep toen zo snel mogelijk naar Amani. ''Ik ben er. Hoe gaat het?'' Hij srpak het zacht en luisterde naar het gekreun van de merrie. Het was duidelijk zwaar voor haar en voor hun beide de eerste keer. Courage stond er wat hysterisch bij. Hij grinnikte even. ''Die hoeft straks geen veulen meer'' grapte hij. Hij glimlachte naar Amani en duwde zijn neus tegen de hare. ''Kom op'' Fluisterde hij. Hij grinnikte evne toen de gedachte door zijn hoofd vloog; Ga er bij staan en schreeuwen; Kom er uit veulen, kom er uit. Maar zo makkelijk zou het niet gaan. ~

Het kleintje opende Langzaam haar oogjes. Ze keek in de ogen van haar moeder en vader. Het veulentje keek naar haar zelf, en toen weer naar haar vader. En toen weer naar haar moeder. Wat raar, ze leek veel meer op Amani dan op Painted Black! Het veulentje stond met moeite op. De eerste keer viel hij op zijn snufferd. En de tweede keer lukte het al. Waggelend maar trots liep hij naar de tepel van zijn moeder. Met grote gulzige slokken dronk hij. Hij keek daarna haar moeder aan. Vervolgens gleed haar blik naar haar vader. Ze zuchtte. Dit was haar vader niet, of wel? Of niet? ’’Bent u mijn vader?’’ Vroeg ze beleefd, en uiterste nieuwschierig. Haar zelf afvragend wat het antwoord zou zijn. Maar het kon toch? Misschien was ze qwa karakter wel Painted Blackig. Of niet soms? Maar goed. Een ding wist ze zeker, ze was neutraal. Niet slechte niet goed. En wie was eigenlijk die hysterische merrie? Ze leek niet op PB, niet op Amani, en ook niet op Padeau zelf. Wie was dat? Angstig ging Het kleintje onder de buik van haar moeder staan. ’’Mijn naam zijn?’’ Vroeg ze met een zacht schattig stemmetje. Getdamme, die buik was zo nat als maar wat. Padeau ging onder de buik van haar vader staan. En zelfs die was nat, hier had ze niks aan! Met teleurstelling trok ze aan de staart van haar moeder. Verlegen knikte ze naar de merrie toe.

Dat veulentje heeft geen mannelijkzaad

Courage keek licht paniek langs de horizon. Waar bleef Painted! Ze kon dit niet alleen af! Ze slaakte een diepe zicht toen ze een stipje aan de horizon steeds groter zag worden, tot het stipje een paard was geworden, en Painted Black heette. Painted bestede nauwelijks aandacht aan haar, wat Courage perfect vond. Als hij dat wel had gedaan had ze hem een klap op z’n kop verkocht. Hij moest met Amani bezi zijn, niet met haar. maar dat deed hij ook niet, dus z’n hoofd bleef heel. Courage was nog steeds in paniek, dus hoorde ze maar de helft van wat Painted zei. ''Die hoeft straks geen veulen meer'' Courage keek naar hem. “Dat hoorde ik!” Zei ze met een piepstemmetje. Amani kreeg de slappe lach en moest ook nog even kritiek geven op Courage haar toestand. ”Nee, die hoeft inderdaad geen veulen meer!” Courage keek beledigd. “Hallo! Ik sta hier hoor. Ik kan jullie gewoon horen!” Het hielp weinig. Amani had nog steeds de slappe lach en Painted leek verassent rustig.

Het duurde echter niet lang, of het veulen floepte de wereld in. Het kleine ding stond op, maar viel gelijk weer omver. ”Courage, volgende keer is het jouw beurt en ik zal erbij zijn om je aan het lachen te krijgen.” Zei Amani gierend van het lachen. Courage stak beledigd haar tong uit. Bij de tweede poging tot staan had het wel succes, en lukte het om bij Amani te gaan drinken. Toen keek het naar Amani en vervolgens naar Painted. ’’Bent u mijn vader?’’ Courage ogen werden groot van schrik. Dat was toch geen vraag voor een veulen! Zeker niet voor een die nog geen uur op de wereld was! ”Nee schat, ik ben onvrijwillig gedekt toen ik op weg was naar Painted Black. Maar hij is gewoon je vader en die andere hengst niet. Jouw naam is Padeau, vernoemd naar je vaders pleegmoeder. En deze hysterische meid is Courage, over een paar maanden gaan wij op kraambezoek bij haar want nu is het haar beurt.” Courage ogen werden groter. Ze wist niet dat Painted niet die vader was, en ze wist ook niet dat zij over een paar maanden al een veulen had. “En wie word de vader?” Vroeg ze plagend. Aangezien Amani ook al wist dat ze een veulen zou krijgen, zou ze vast ook wel weten wie de vader was. Klaarblijkelijk was de kleine, die dus Padeau heette, als de door voor Couraga, want het verstopte zich onder haar moeder, en toen ander haar vader. Vervolgens liep ze weer naar Amani. ”Niet bang zijn kleine Padeau!” zei die tegen haar. “Ik eet je niet op hoor!” Zei Courage met een warme glimlach. Toen begon ze ongerust met haar oren te draaide. Ze hoorde het geluid van hoeven op de grond, en ze kende de geur van het paard dat eraan kwam niet. Misschien was het wel iemand die Amani en het veulen kwaad kon doen! Courage ging zo voor Amani en Padeau staan, dat een mogelijke aanvaller moeilijker bij hun kon komen, en wachtte geduldig wie eraan kwam. Haar hysterische toestand had ze de kop ingedrukt, en nu was ze redelijk kalm, vond ze zelf. Het naderende paard nam een sprintje en bereikte hun toen. "Allo,Ik Ben Vagrusa, Wat een mooi veulentje” Deelde ze mee. Courage zuchtte opgelucht. Geen vijand. “Ik ben Courage, aangenaam.” Toen richtte ze zich op Amani. “Beetje melig?”

Sjees. Wat moesten al die knollen hier. Alleen haar vader en moeder waren nu welkom. En dat hysterische knol geval iets. Maar die andere, blijkbar Vagrusa. Een ´vage´ ´vagrusa’ (snap je hem al? ) naam, die past bij een vage knol. Dus dit was een vaag knolletje. Hé, dat was best simpel! Padeau greens breed. Dus zij was een mooi veulentje. ’’Ho is ff. Ik denk dat het maar goed is hoor dat je me niet opeet. Want ik stuur mezelf op je af hoor.’’ Zei het kleintje met een big smile rond haar smoel. Ze knikte overtuigend van haar gelijk. Langzaam liep ze op Courage af, en zei: ’’Ik ben Padeau en jij?’’ Daarna keek ze naar het andere paard. ’’Ik ben dus Padeau. Jij ben Vagrusa. Waarom ben jij hier?’’ Vroeg het veulentje. Dat nu al een brutale en grote mond had. En erg nieuwschierig was. Dat zou wat gaan worden later. Nou ja, Padeau kon de hele wereld aan hoor! Tenminste dat dacht ze.

-humorloos-

Painted keek naar Amani en vervolgens naar Padeau. Zo' zorgeloos, mooi veulen. Ze leek op haar moeder. Hij glimlachte. Hij keek naar courage en toen weer naar Amani. Hij knikte even naar haar en liep toen op het veulentje af. ''Dag kleine Padeau'' Een golf van wazigheid gleed door zijn hoofd en toen... viel hij flauw. ~

Flutjee

’’Ho is ff. Ik denk dat het maar goed is hoor dat je me niet opeet. Want ik stuur mezelf op je af hoor.’’ Was het brutale antwoord van de pasgeboren merrie. “Zo, jij hebt een grote mond voor zo’n klein diertje! Ik ben nog altijd groter hoor!” Zei ze plagend tegen het veulen. “Ik ben Courage trouwens.” Vertelde ze het veulen. Toen richtte het dier zich tot Vagrusa. ’’Ik ben dus Padeau. Jij ben Vagrusa. Waarom ben jij hier?’’ Die had echt een grote mond! Gelukkig bleef Vagrusa kalm onder de woorden van de kleine merrie. Ze gaf gewoon rustig antwoord. Toen gleed Courage blik naar Painted. Hij keek naar haar, en toen naar Amani. Hij liep naar zijn veulen toe, en begroette haar. En toen BOEM! En lag hij op de grond. “PAINTED!” Riep Courage uit. Ze ging snel naar hem toe. Vlak naast hem stopte ze. Ze trapte zachtjes met haar hoef tegel zijn hoofd, en dat wiebelde rustig mee met har trapjes. Was hij dood?! Courage begon paniekerig adem te halen. Dat ademhalen ging over in hyperventilatie. Paniekerig keek ze van Amani naar Painted, van Painted naar het veulen en van het veulen naar Vagrusa. Wat moest ze in hemelsnaam doen?! Ze had hier totaal geen ervaring mee!