[Srry voor de late reactiee ]

Salvedir wachtte redelijk geduldig af tot hij een antwoord zou krijgen op zijn eerdere conclusies en uitspraken, en na enkele seconden kwam dat antwoord dan ook van de witte merrie. "Respect moet je inderdaad verdienen. Wie het vraagt lijkt me wel een heel erg dom iemand, maar dat zijn er genoeg in deze wereld." Sal snoof geïrriteerd en stompte met zijn hoef op de grond, terwijl hij aan de sukkeltjes dacht die Ez beschreef. "Jammer genoeg wel. Maar aan de andere kant, anders had ik minder paarden om mee te vechten. Al is een gevecht met hen niet zoveel waard, ik heb liever iemand die er wat van kan. Dat is minder..Saai." Een op z'n zachtst gezegd moordlustige glans kwam in de ogen van de hengst terwijl hij deze woorden uitsprak, en een grimmige, valse grijns gleed even over zijn lippen voordat die weer verdween. Dit was weer een zaak waar de twee paarden hetzelfde over dachten, en Sal schudde langzaam met zijn hoofd. Dat was verwarrend, want het was maar weinig gebeurd dat er paarden waren die ook maar iets van hem of zijn uitbarstingen snapten. De ene helft werd furieus en begon een zinloos gevecht, de andere helft rende weg. Dit exemplaar had genoeg pit gehad om hem even haar mening te vertellen maar was er niet met de staart tussen de benen vandoor gegaan en was ook niet doorgegaan met het gevecht. Dus wat moest hij hier dan weer mee? De hengst grommelde wat binnensmonds terwijl hij zijn blik weer op haar vestigde omdat ze weer begon te praten. Ongelofelijk irritant, hij wist totaal niet wat hij nou eigenlijk aan haar had. "Een van de redenen waarvoor ik me niet bij een of andere wannabe kudde zou aansluiten. Negen van de tien leiders zijn wannabe's, dat is erg. Erger is, ze willen dat je ze op hun wenken bediend. Never zal ik me aansluiten bij zo'n gehucht!" Sals ogen verduisterden weer. "Leiders zijn verraders!" schoot hij uit, en ontblootte zijn tanden weer. Maar dit keer was het niet aan Ez gericht, dit was een stukje van de nieuwe Sal, de Sal die om het minste of geringste in gedachten kon verzinken en er weer uit moest ontwaken alvorens je weer met hem kon spreken. Dit keer wist hij zich in te houden en hij richtte zijn hoofd weer op, zijn tanden verdwenen weer achter zijn lippen die hij op elkaar klemde. Hij schaamde zich er niet voor; Dan moest ze maar niet blijven staan om met hem te praten, dat was haar eigen schuld. Hij liet zijn ogen zwijgend over de merrie glijden. "Dat zijn mijn ervaringen tenminste." voegde hij er kalm aan toe, alsof er niets gebeurd was.

[Ya promised you wouldn't kill 'im, so please, just, don't xD]

Terwijl ze daar zo stonden, bemerkte de hengst plotseling dat ze redelijk dicht bij elkaar stonden. Dit kwam natuurlijk door de dreiging die altijd van hem uit ging, en dominant naar voren stappen en de ander dwingen om ruimte te maken hoorde daar natuurlijk bij. Maar plotseling realiseerde hij zich dit weer. Zijn groene ogen dwaalden even langs de merrie en bestudeerden haar. Hij volgde haar terwijl ze praatte, maar ondertussen bleef zijn blik op haar donkere ogen gericht, die hem fascineerden. Hij voelde plotseling een grote aantrekkingskracht van haar afkomen, terwijl op hetzelfde moment het instinct dat anderen afstootte tegen hem schreeuwde dat hij of moest aanvallen, of gewoon weg moest gaan. Maar iets in hem wilde het liefst zelfs nog een stap dichter doen. Terwijl ze praatte knikte hij langzaam, en probeerde zich, boos op zichzelf, weer op het gesprek te focussen. "Daar zijn ze op hun best, als je het mij vraagt." snoof de hengst, en gooide zijn hoofd even agressief achterover, dit in reactie op haar opmerking over waar die waarheidsverdraaiers nu lagen volgens Ez. Hij hield zichzelf voor dat hij nog steeds niets van de witte merrie moest, dat ze gewoon weer het zoveelste parasiet was, maar als hij naar haar keek moest hij toe geven dat ze als alles behalve een parasiet eruit zag. Sterker nog, ze..- Hij schudde weer verward met zijn hoofd, en luisterde naar wat ze nog meer te zeggen had, een bezigheid die niet erg aan Sal besteed was, maar hij kon het wel.
"Precies. Een echt sterk paard heeft het niet nodig om zich te verschuilen in een kudde, tussen de rest. Alleen als je een puur slechte kudde hebt, waar je er van op aan kunt dat ze je niet zullen verraden of in de steek laten is het mogelijk. Maar daar kan je niet van opaan. Bovendien geniet ik van de vrijheid die ik nu heb. Lang geleden heb ik die fout misschien gemaakt, maar het zal geen tweede keer gebeuren." sprak hij. Dit waren veel zinnen voor de hengst, die toch al niet zo'n prater was, en zijn stem klonk rauw en laag. Een donkere stem, die tegelijkertijd wel een gezag uitstraalde. In elk geval had hij geen piepstem dus.
De hengst voelde haar aanwezigheid weer erg sterk, eigenlijk de hele tijd al, en haar donkere ogen trokken aan hem als magneten. Zijn oren bewogen even en voor hij wist wat hij deed zette hij langzaam nog een stap dichter. Zijn flesgroene ogen hielden de hare vast, er was nu een nieuwe blik in te zien. Hij liet zijn neus langzaam langs haar kaaklijn glijden en snoof haar geur in. Zijn aanraking was zacht, haast teder te noemen. Voor enkele seconden voelde het bijna goed. Toen besefte hij plotseling wat hij aan het doen was, schrok zo mogelijk van zichzelf en maakte een soort noodsprong achteruit. [Daaag romantiek x'D] Hij keek haar met een mengeling van verschillende gevoelens aan. Toen kwam de gewoonlijke muur weer voor zijn gezicht. "Ik zei toch dat je maar beter weg kon lopen toen je me net zag." mompelde hij ruw, en toen draaide hij zich met een ruk om en galoppeerde weg, Ezryn achter latend. De gespierde roodbruine hengst wist nu even helemaal niets meer, net toen hij dacht dat hij het allemaal uitgepuzzeld had. Hij moest nu even alleen zijn om alles op orde te krijgen, als dat nog mogelijk was voor de hengst, die al zoveel voor de kiezen had gekregen. Uiteindelijk was hij er altijd door gekomen, maar met hoeveel littekens van wat gebeurd was?

[Jij nog een post en dan topic uit? [aa]]

[Tralalala maybe she do kill him or maybe not =)]

"Daar zijn ze op hun best, als je het mij vraagt" Luid snoof Sal een keer waarna zijn hoofd de lucht in werd gegooid, achterover. "Precies. Een echt sterk paard heeft het niet nodig om zich te verschuilen in een kudde, tussen de rest. Alleen als je een puur slechte kudde hebt, waar je er van op aan kunt dat ze je niet zullen verraden of in de steek laten is het mogelijk. Maar daar kan je niet van op aan. Bovendien geniet ik van de vrijheid die ik nu heb. Lang geleden heb ik die fout misschien gemaakt, maar het zal geen tweede keer gebeuren" Rauw en laag had zijn donkere stem geklonken terwijl er een gezag hebbende toon in gronde. Instemmend knikte Ez een keer, haar witte oren bewogen soepeltjes verder naar achtere terwijl haar donkere ogen zich die van Sal concentreerde. Ookal stonden haar ogen doelloos - nee dat was geen goed woord, eerder gevoelloos - Ez kende namelijk geen gevoelens, tenminste niet echt. Negen van de tien keer wilde Ez zich er niet voor open zetten omdat ze niet de fout in wilde gaan. Ze wilde aan haar doel blijven werken, gevoelloos blijven als het moest. Haar enigste doel was op dit moment slechter zijn dan slecht, bewijzen dat niemand haar de grond in kon boren met opmerkingen. De meeste blikken zorgde namelijk al voor een goed of slecht gevoel voor iemand. Daar wilde Ez zich in specialiseren omdat ze dan met één goede - of eigenlijk kille argwanende blik die gene de grond in boorde, niet letterlijk maar wel geestelijk - met praten kon je de rest doen als het rare,irritante en zeker vervelende opmerkingen zou proberen te maken. Luid snoof Ez een keer bij die gedachte, het bracht haar zelfvertrouwen bij het idee omhoog alleen moest het nog in praktijk worden gebracht - verder dan het nu al was. 'Puur slechte kudde's bestaan in mijn ogen niet meer. Waarom zou ik me binden aan een zooitje rommel schoppers terwijl ik er in m'n eentje meer aan heb. Dan heb je inderdaad ook de vrijheid die aan me toe hoord en niet de vrijdheid die beperkt is zoals bij een kudde.' Toonloos had haar stem geklonken, de rauwe en zeker argwande ondertoon was duidelijk hoorbaar bij het deel over de slechte kuddes. Nooit zou ze een kudde in gaan, tenzij de leider zich op zijn knieén voor haar zou werpen. Dat zou nooit gebeuren dus daar hoefde ze niet op te rekenen, gelukkig. Haar staart sloeg enkele male tegen haar bespierde flanken aan terwijl haar ogen nog steeds op die van Sal waren gericht met een doordringende blik van, 'oke hengst wat mot je nou' niet dat ze dit echt zou zeggen maar het was iets wat door haar hoofd heen ging. Haar tanden ontblootte zich kort maar al snel werd haar houding hersteld in de agressief instelling met daarbij haar hals iets gekruld. Toen Ez zag dat hij een stap naar haar toe had gezet spande alle spieren in haar lijf samen terwijl ze daar afwachtend en eigenlijk met een verbaas gevoel stond. Zijn flesgroene ogen die de hare als magneten in de zijne leken te houden verbaasde haar nog meer over de aantrekkings kracht die Sal bezat. Alsof hij een drug voor haar was, hoe meer je er van binnen kreeg hoe meer je er naar verlangde als het ware. Zijn neus gleed langzaam langs Ez haar kaaklijn terwijl Ez haar neusgaten groot werden en een snurkend geluid zacht hoorbaar was van de woede die door haar heen stroomde. Ergens verlangde Ez er naar, naar Sal maar aan de andere kant verbaasde haar dit zo erg dat dit gewoon.. Bizar was. Onwerkelijk om eerder te zijn. Haar ogen gleden over zijn lichaam heen, kort en snel. Zijn aanraking voelde zacht en teder terwijl deze haar kaaklijn bleef strelen als het ware dan. Haar lichaam dwong zich een pas terug te doen terwijl haar neusgaten groter waren geworden, haar neus zich tegen de zijne drukte en haar hals zich krachtiger rond boog. Normaal gesproken was dit het moment waar op Ez zou uithalen maar ze dwong zichzelf het niet te doen. Toen maakte Sal een nood sprong achter uit terwijl er in zijn ogen een mengeling van gevoelens aanwezig was die haar lichaam kort deed beven, haar angstig maakte, niks was van haar houding leesbaar terwijl de muur als het ware weer terug om hem heen kwam terwijl die bij Ez ook terug gekeerd was. Het inderdaad zo geweest over haar gedachte van de drugs, het leek wel alsof haar ziel meer wilde maar haar lichaam er tegen vocht. 'Ik zei toch dat je maar beter weg kon lopen toen je me net zag." Mompelde hij ruw waarna hij zcih omdraaide en met een ruk weg galoppeerde. Woedend werd haar boven lichaam de lucht in gegooid. Haar voorbenen drukte zich tegen haar lichaam aan terwijl haar oren zich in haar nek bevonden terwijl een schelle woedende hinnik haar keel verliet waarna haar lichaam met een harde klap de grond raakte. Met een halve piroutte draaide haar lichaam terwijl er met krachtige agressieve passen weg gegaloppeerd werd. Waarom was haar lichaam in een twee strijd ? Ze moest het ontdekken en er tegen vechten ze mocht niet zwak zijn!

[Is goed, ik open wel een nieuwe =D]