Remember keek Magnifico aan die begon met praten. Hij schudde zijn hoofd en zei: ''Nee, we zijn nog niet verloren.'' Hij wachtte even, keek naar de wolf die dichterbij kwam. En zag al andere wolven komen. ''Je moet bedenken dat wij paarden vlucht dieren zijn. We zijn snel en behendig. En hebben boven al een goed uithoudingsvermogen. Ook zijn we groter, en kunnen makkelijker door water lopen. Vlucht Magnifico door het water. Achter ons is nog een uitgang. Vlucht tot je denkt dat je veilig bent.'' Remember zuchtte. ''Tot straks.'' Zei hij overmoedig. Hij keek Magnifico even doordringend aan dat ze moest gehoorzamen. Hij steigerde hoog, Sprong naar voren. De wolven schoten gezamenlijk op hem af. Remember draaide zich behendig om. En racete Magnifico achter na. Met de wolven op hun hielen. Hij bokte hoog, en voelde een tand in zijn been. Die hij van zich af wist te schudde. Remember bleef maar rennen en rennen. Over land. Het was vreselijk de snijdende pijn. Die grote pijn, uiteindelijk gaven de wolven het op. Remember plofte neer, bekeek Magnifico goed. Om te zien of zij geen wonden had. Maar wat hij kon zien niet. Hopelijk was wel alles goed. Remember zelf had een grote diepe wond op zijn achter been. Hij schreeuwde even zacht. Langzaam strompelde hij een grot, in waar ze zeker niet gevolgd werden door wolven. Daar schreeuwde hij het een keer uit van de pijn. En met sombere oogjes keek hij Magnifico aan. Maar Remember wist dat de pijn goed was, dat betekende dat het heelde. En gelukkig zakte het al stuk voor stuk weg.

[flutje.]

Remember zei dat ze moest vluchten. "Maar ik kan je toch niet achter laten." Ze draaide zich om en keek nog even achterom. Remember keek haar doordringend aan en Magnifico liet zich toen in het water zakken. Ze probeerde met zo groot mogelijke galopsprongen door het water heen te benen. Ze hoorde een luide plons en wist zo ook dat Remember in het water was. Ze keek achterom en zag hem net een hoge bok maken, en een wolf naar hem springen. "Remember!" schreeuwde ze, maar ze bleef door springen door het water. Toen ze bij de kant aankwam klom ze er behendig op. Zijzelf was niet geraakt, maar ze maakte zich grote zorgen om Remember, zou hij een grote wond hebben. Ze wachtte totdat hij ook op land was en galoppeerde toen achter hem aan. Ze keek even om en zag dat er ook nog enkele wolven op de kant waren gesprongen, en die hun prooi niet graag wilden achterlaten. Ze hinnikte fel en wilde ze wel te grazen nemen, maar ze wist dat ze dat niet kon. En ze kon ook Remember niet zomaar achterlaten. Ze had een kleine achterstand gemaakt, en de wolven waren op haar ingelopen. Ze gaf nog een hoge bok voordat ze weer op volle snelheid over het land denderde. Uiteindelijk hadden de wolven opgegeven, en Remember was op de grond gevallen. Ze zag hoe een grote, diepe snee de wolven in zijn achterbeen hadden achtergelaten. Ze hoorde hem zacht schreeuwen, en ze duwde haar neus op zijn hals. Hij stond toen weer op en strompelde naar een grot. Ze liep als een klein veulen achter hem aan, niet wetend wat te doen. Doen ze in de grot aankwamen schreeuwde hij van de pijn. Hij keek haar aan, met zielige oogjes. "Laat het maar bloeden, dan blijft het tenminste schoon." Zei ze zacht, niet wetend wat verder te doen. Ze zakte door haar benen en plofte naast hem neer. "Nu maar hopen dat het uit zichzelf heelt."

Remember knikte bij haar woorden. ''Het doet pijn omdat het heelt.'' Remember dacht na. Over een paar wijze woorden die hij ooit gehoord had. 'het geluk komt altijd naar diegene die het niet nodig heeft.' Zal dat betekenen dat hij geen geluk gaat krijgen? Een litteken houdt hij er sowieso aan over maar goed. Een litteken boeide hem niets. Hij liet zich er ook niet door afschrikken. Dat zeker niet, sommige paarden waren zo dwaas dat wel te doen. Het was zo raar als je je daar door liet afschrikken. Het betekende niets, voor het zelfde geld had je je ergens aan geschaafd? Wie weet? Remember schudde zijn hoofd. Sloot zijn oog leden, en viel in een lange diepe slaap.

[flutje]

Ook Magnifico knikte wat hij zei. "Maar erg fijn zal het ook niet voor je voelen." Ze grijnsde even, maar wist dat het een erg flauwe grap was. Ze zuchtte en keek toen maar naar Remember. "Het word vast een lelijk litteken." Ze liet haar neus op haar knieën rusten. Gadverdamme, was ze weer een nare situatie uit, kwam de volgende al weer aanlopen. Fijn... Nog een zucht rolde over haar lippen heen. Ze schudde haar hoofd en liet vervolgens weer haar neus op haar knieën rusten. Ze sloot haar ogen, even liggen zou wel kunnen, maar snel in slaap vallen zou zeker niet gaan lukken. Af en toe opende ze haar ogen en keek naar de witte hengst naast haar. "Vervloekte rot wolven." mompelde ze zacht.

[flutje]

''Maar Magnifico vertel me dan eens wat fijn is. Niks is fijn. Niks is vervelend.'' Sprak Remember kalm, en warm. Remember keek Magnifico aan en schudde zijn hoofd. Langzaam stond hij op. ''Littekens zijn niet lelijk. Hoewel het er soms niet uit ziet. Is het niet alleen een simpele aftekening. Het heeft een geschiedenis. Het vult je leven als je iets mist. Denk eens na. Slechte paarden missen van alles, de littekens maken het goed.'' Zei hij kalm. Waarnaar hij zijn neus tegen die van Magnifico drukte. Het litteken deed al minder pijn en was minder belast. Remember zette dat been maar even op rust. "Vervloekte rot wolven." Remember greens. Misschien was hij pas 6, soms een beetje naïef. Wijs was hij wel. ''De wolven deden niks verkeerd. Ook zij moeten leven. Vat het maar als een klein geschenk van mij.'' Zei ij met een big smile rond zijn smoel. Hij greens en liep Magnifico af. ''Zou jij mijn partner willen zijn?'' Fluisterde hij in haar oor. Met warme melodieuze klanken.

Yeaaaaaaah Wifi op de camping ^^

De bruine merrie keek naar de witte hengst die nog steeds naast haar op de grond lag, en ze merkte dat zijn pijn langzaam wegtrok. Hij sprak rustig woorden als reactie op haar flauwe grap. Het enige wat ze deed was langzaam knikken. Vervolgens stond hij op, ze deed het zelfde en bleef zijn wond inspecteren, terwijl ze dat deed, sprak de hengst verder en opnieuw knikte ze. "Slechte paarden, je zou zeggen alsof ze niks voelen, dat ze moorden zonder reden. Maar slechte paarden kunnen sterke gevoelens hebben. Ze missen inderdaad veel, maar wij toch ook." Magnifico zuchtte. "Mijn moeder heeft haar moordenaar wat verschrikkelijks aangedaan, maar wat weet ik niet. Alleen hij heeft pijn gehad, en deed toen zijn boosdoener pijn. Slechte paarden zijn ook enkel maar paarden. Alleen zij hebben voor de andere kant gekozen. En voor hun is die kant het beste." het was een mond vol, maar alles klopte wel, naar haar mening. Ze draaide kort haar hoofd weg. Toen Remember zijn neus tegen hare drukte keek ze de witte hengst weer aan en glimlachte. Hij sprak verder, en ze knikte enkel even weer kortaf. Toen kwam hij erg dichtbij en fluistere woorden ik haar oor. "Zou jij mijn partner willen zijn?" Ze keek verbaast op naar de hengst en kwam zijn big smile tegemoet. "Natuurlijk gekkie." Zei ze met zo'n zelfde grijns terug.

Ik heb even spraak gedoetjes niet bold gedaan, de iPad luisterde niet .