De witte met daaromheen bruine oren van de hengst vingen een hinnik op. Hopeful hief zijn hoofd op en stapte wat sneller hij was benieuwt welk paard hij te zien zou krijgen. De dunne bruine benen van de hengst zette de hele massa in beweging. Maar daar dacht je niet aan. Je dacht niet; oh ik moet lopen, of oh ik moet ademen, nee dat ging vanzelf. Dat had god zo voor hun geregeld. Heerlijk. Bestond god wel? Of was dat voor iedereen anders? Niemand kon het immers beweizen. Hope schudde zijn hoofd. Hij keek naar het paard. Het was een vriendelijk uitziende merrie. Met de kenmerkende glimlach op zijn snuit liep hij op haar af. "Hoi, ik ben Hopeful." Stelde hij zich voor.

"Aangenaam, Hopeful" zei ze en lachte naar hem "Een prachtige middag hier in het wilgenwoud, niet?" Hope knikte. "Zeker. Je ziet er vermoeid uit, of licht dat aan mij?" Hij zag het aan de merrie, ze had een stuk gereist. Hope ging bij haar staan en dronk ook wat. Hij had al lang niet meer gedronken. En waaneer had hij voor het laatst gegeten? Hij zette een paar stappen terug om bij het gras te kunnen, en trok een tien tal sprietjes uit de grond en at die op. "Hoe heet jij eigenlijk?" Vroeg hij terweil hij de merrie weer aankeek.

"Nou, ik heb een lange reis gemaakt, hier naar Dream Horses" zei de merrie zacht. Hope knikte. De merrie brieste en liep langzaam een rondje om hem heen. Met zijn hoofd volgde hij haar. "Arquelle, aangenaam" zei ze en lachte zacht, Hope glimlachte geruststellend terug. "Vertel me, Hopeful, hoe ben jij hier in deze landen terecht gekomen?" zei de merrie. Oh nee... Zijn kenmerkende glimlach verdween, en zijn vriendelijke houden veranderde meteen in een droevige. "Vroeger bij de mensen was ik ren paard. Ik was echt The King zeg maar. Maar toen kwam er een nieuw paard in de stallen, hij was sneller dan ik. Ik werdt voor en na de wedstrijd geslagen, zo dwongen ze me alles te geven. De laatste race die ik liep ging helemaal fout. Het had geregend, en in de bocht lag modder, en ik gleed weg. Mijn bereider was dood bij de val. Toen ze mijn tuig afdeden heb ik wild om me heen getrapt en ben ik weggerent. Vandaar dat ik zoveel littekens heb, ik weet niet of je ze al had gezien." zo. Dat was er uit. Zijn verhaal. Boven zijn oog zat een litteken en over zijn hele rug waren littekens te zien. Nu had Hopeful echt een verlagen houding aangenomen.