Dikke, donkere wolken fluisterden elkaar opgewonden woorden door, dreven zichzelf samen en vormden uiteindelijk de ultieme onweerswolk, groot, dreigend en haast zo zwart als de schaduwen van de hel. Aan de horizon verscheen hij, zijn krachtend bundelend en weldra raakte de eerste felgekleurde flits de aarde aan met zijn als steen aanvoelende vingers. Een gekraak alsof de hel zou scheuren en al zijn gedrochten over aarde uitspreidde volgde daarna. Hij moest heel even, slechts een fractie van een seconde, zijn klevende blik losmaken van het lichtbruine lichaam van Celebrían en hem op de aanstormde wolken werpen om te weten dat deze zachte, warme dag ook te mooi was om waar te zijn, het was immers herfst en daar hoorde de natuur zich naar te gedragen. De donkergrijze keek uit naar de winter, dat voor velen als een struikelblok te zien was. Het leek alsof hij dán pas op al zijn ultieme krachten kwam, en enorm veel kilometers aflegde, niet eens wetend waar naartoe. Bovendien was de witte poedersneeuw heerlijk verkoelend. Zwart reflecteerde namelijk de helse zonnestralen, ving ze op en hield ze als een veel te hete deken vast. Hij wist dat hij over een speciaal privilege bezat; iets waar hij trots op was. Híj mocht een plekje zoeken in de ziel van de merrie des Doods, zijn indruk achterlaten en zich erin nestelen. Hij voelde dat hij deze merrie nooit of te nimmer uit het oog moest verliezen; dit was de Dood in eigen gedaante en per toeval was hij in Zijn snode plannen terecht geraakt. Hij snoof zijn ingehouden adem haast zorgvuldig uit door de twee gaten die voor in zijn spierwitte neus geplant waren. Twee dampende wolkjes verdwenen in de aankomende nacht. Een raaf streek neer, een trouwe dienaar van de Dood en de Duivel, en de maan refelcteerde in zijn oog. Het was het teken dat de Dood hen bijstond, hen wilde helpen wanneer het ook kon. ’Eens zal de Dood dit land overheersen. Zullen zijn troepen al wat goed is verslaan en verwerpen. Zodat de hel opnieuw kan worden uitgebreid en de natuurelementen hier ook hun gang kunnen gaan. Maar voor die tijd moet wanhoop worden verspreid, gepaard met angst en onzekerheid. Niets mag zeker zijn voor zij die overwonnen worden; enkel wíj zullen weten wat de toekomst ons brengen zal.’ Nog nooit van zijn zinderende leven had hij iemand ontmoet die dezelfde ideën als hem had; behalve zijn moeder. Hij keek daarom ook met een lucht verbaasde uitdrukking. Al snel verscheen een grijns rond zijn lippen. "M'n beste Celebrían. Ik ben het totaal met je eens. Die dag komt sneller dan elkieder kan verwachten, en voor die dag sterven wij. We zijn slechts nietige wezens, geschapen door de Dood en de Duivel, maar we spelen een grote rol in deze wereld. Alleen wíj, de ultieme onderdanen, zullen dood en verderf in de harten van alles wat goed is zaaien. We zullen overwinnen. En die overwinning weerschijnt in alles wat slecht is"

De winter was nabij. Het einde van de zomerse vreugde was in zicht. Iets wat haar op haar beurt weer vreugde bezorgde. En hoewel het als enigszins vreemd kon worden beschouwd, had ze er absoluut geen moeite mee. De donker gekleurde merrie met de lichte manen. Haar verschijning zelf was al een merkwaardig iets. Evenals de blik in haar zwarte ogen. De zwarte ogen die een donkergroene fonkeling konden dragen wanneer zij daar behoefte aan hadden. En zo was het met alle kenmerken die zij droeg- ze moest er behoefte aan hebben. En, tot haar grote spijt, had ze lang niet iedere dag de drang om bepaalde kenmerken te dragen. Wat op zijn beurt leidde tot stemmingswisselingen en vage opmerkingen. Al had zijzelf er absoluut geen moeite mee- na enige tijd was ze er simpelweg aan gewend.
Zouden ze daadwerkelijk sterven voordat de juiste troepen de laatste veldslag hadden gewonnen? Even vernauwde ze haar ogen- misschien bleven ze leven. Was het eeuwige leven ook aan hen geschonken. Toch zou hier altijd twijfel over blijven en maakte het –zoals hij zei- uiteindelijk ook niets meer uit. Zolang de Dood maar kon zegevieren. ’Maar voor die dag is aangebroken, weten wij wat ons te doen staat. En kunnen we niets anders dan de taken die ons zijn opgedragen, met liefde vervullen.’ Het woord ‘liefde’ werd met enig sarcasme uitgesproken, maar ze wist geheel zeker dat de donkere grijsvacht zou begrijpen wat ze bedoelde. Net zoals hij heel veel van haar begreep. Hij was, net zoals zij, een zeldzaam exemplaar. Eentje die absoluut niet zou misstaan in haar collectie. Sluw was de glinstering die even in haar ogen flakkerde, al kon ze deze zeer snel weer verdringen uit haar blik. Onnodige paniek hoefde niet gezaaid te worden. Nog niet.
The fire was burning. Destroyed every soul. Een gelukzalige glimlach sierde haar gezicht, terwijl bloeddorst langzaam ook waarneembaar werd. In stilte verlangde ze naar het moment dat ze zich weer aan haar vader’s zijde kon scharen. Hem kon helpen en troepen kon veroveren. Bloed op haar lippen mocht proeven dat beter smaakte dan al het bloed dat in dit land aanwezig was.
’Wat een gelukkig toeval dat wij elkaar hier troffen, grijsvacht. Het is lang geleden dat ik met een wezen heb gepraat dat hersens bezat. De júiste hersens. Maar hoe het ook zij, Condor, ik denk niet dat dit onze laatste ontmoeting zal wezen..’ Hoe hij haar laatste zin zou opvatten, was geheel zijn keuze. Al zou hij hoogst waarschijnlijk begrijpen waar ze op doelde. Celebrían was ongrijpbaar. Haar geest wilde niet gegrepen worden. Evenals haar hart.

Bonkende hoefgeluiden die pure angst zaaide in de harten van alles dat het reik der goedheid bijstond. Een serie schrille hinniken waarvan de angst, de vergiffenis haast om alles wat ooit fout gegaan was, vanaf droop. Maar het was te laat. De Dood reflecteerde in het oog. Het was te laat. Er was geen vergiffenis meer mogelijk.

Even werd het perfecte lichaam van de bruine voor hem opgelicht door een felle straal, die met zijn vingertoppen de aarde aanraakte en de miezerige aarde onder zijn gezag een klein stukje liet proeven van de woeste natuur, die een onnoembare schade aan konden richten. Voor de donkergrijze hengst was het slechts een kwestie deze natuur te ontwijken; waarom zou je je leven te koop zetten terwijl er nog zo veel te doen was? Je nog steeds je Taak kon volbrengen, opgedragen door De dood zelf? Hij maakte even, slechts een fractie van een seconde, zijn blik los van het tweetal ogen voor hem, en boog zijn hals. Hij stond tot over zijn knieën in de groengekleurde drab. Zelfs zijn aardig hoge witte stukken waren nauwelijks zichtbaar. Toen Celebrían weer begon te praten, was hij weer een en al luisterend oor en kwam hij omhoog. ’Maar voor die dag is aangebroken, weten wij wat ons te doen staat. En kunnen we niets anders dan de taken die ons zijn opgedragen, met liefde vervullen.’ Hij knikte ter bevesting, bijna goedkeurend. "En ik doe het met, ja, ik kan het bijna plezier noemen. Niks gaat erboven om met eigen ogen het leven it iemand te zien vloeien" Het was een behoorlijke tijd geleden. De laatste keer dat hij nog een moord op zijn naam kon zetten was met de veldslag. ’Wat een gelukkig toeval dat wij elkaar hier troffen, grijsvacht. Het is lang geleden dat ik met een wezen heb gepraat dat hersens bezat. De júiste hersens. Maar hoe het ook zij, Condor, ik denk niet dat dit onze laatste ontmoeting zal wezen..’ Weer knikte hij. Maar wat bedoelde ze met haar laatste zin? Een klein ideetje, een hersenspinsel, kroop zijn hersenen in en nestelde zich daar. Meteen schudde hij die gedachte uit zijn hoofd. "Inderdaad m'n beste. Ik hoop zelfs dat ik je nog een keer zal ontmoeten, en dat is zeer zeldzaam, geloof me"

WOEHOEHW, HET TOPIC IS UIT

JUAAAAAAAAAAAAAAA. Op naar het volgende topic!