De kleine merrie keek hem aan en zweeg even. Ze zwiepte met haar staart en dacht weer even aan haar verleden. Het fijne eraan was, was dat het juist een super verleden was. Haar groep en kudde en vrienden en Pinocchio. Ze grinnikte eens en hoorde plots de woorden van de hengst. Ze zweeg en luisterde aandachtig naar hem. Ze zweeg en dacht diep na. "Als je eerst van Armani hield en je voelt nu iets voor een ander, dan zullen de gevoelens voor Armani licht zijn weggetrokken en heb je er meer voor die merrie. Maar weet eerst zeker of ze jou ook leuk vind, voor je de verdere stap neemt" vertelde de Exmoor voorzichtig. Ze had wel slimme acties en reacties af en toe. Ze hielp vaak anderen en dat voelde soms eens fijn. Ze schudde haar vacht uit en keek om haar heen. Een vlieg zette zich op haar neus en de merrie snoof eens. "Jij weer?" zei ze licht geïrriteerd. Ze gooide haar hoofd de lucht in om de vlieg meteen weg te jagen. Ze haatte vliegen die elke keer weer eens terugkwamen. Het waren zulke idioten. Elke keer weer komen en weggaan. Snapten ze niet dat paarden ze haten? Dat ze ongewenst waren? Nee, het waren echt domme dieren.

46. 'Jij weer?'

Als je eerst van Amani hield en je voelt nu iets voor een ander, dan zullen de gevoelens voor Amani licht zijn weggetrokken en heb je er meer voor die merrie. Maar weet eerst zeker of ze jou ook leuk vind, voor je de verdere stap neemt" Hij knikte. Het was inderdaad een wijze merrie, maar dat was meestal, als ze ouder waren. Hij knikte nogmaals, goedkeurend. "Jij weer?" mompelde de merrie geirriteerd, tegen een, een vlieg? Hij lachte. ''Praat je nou tegen een vlieg?'' grinnikte hij. ''Ken ik jou niet ergens van?'' hij voelde zich wel gek, om ook tegen een vlieg te praten, maar joh, hij was al gek genoeg!
[ 49. Ken ik jou niet ergens van? ]

De pony briesde eens luid en keek naar de zwarte hengst. Ze hoorde zijn vraag en zweeg even. "Het kwam in me op en het moest er gewoon uit" mompelde ze droog en een grijns sierde haar lippen. De merrie strekte haar benen eens en liep een paar ronden. Haar spieren werkten even niet mee want ze had veel te lang stilgestaan. Ze zuchtte eens diep en keek weer naar de hengst. Ze hoorde hem tegen een andere vlieg praten en grinnikte. "Oh, kijk nou. Nu doe je het zelf" zei ze grijnzend en haar bruine ogen begonnen lichtjes te glimmen. Ze sloeg met haar staart heen en weer en draaide met haar oortjes. Ze wist weer eens niets om te doen, damn. Lastig. Heel lastig. Heel even sloot ze haar ogen en hoorde ze haar moeders stem in haar hoofd: "Het doel heiligt de middelen." Wacht, wanneer had haar moeder deze woorden ook alweer uitgesproken? Ze was het alweer vergeten, ook de betekenis. Maar het kwam haar bekend voor. Diep in gedachten ijsbeerde de kleine pony heen en weer.

11. 'Het doel heiligt de middelen.' - Machiavelli