Rival lachte terug. Best wel knap was hij eigenlijk zo, hoe hij zijn een poging deed om zijn om op te houden met glimlachen. `Achterom kijken heeft geen zin. Niets is zeker, en zelfs dat niet. Maar voordat ik het verleden loslaat, zorg ik eerst dat het graf voor Sham een feit is´. Nykur knikte, hij wilde Sham vermoorden terwijl zij van die vreselijke goedzakken afwilde. Beide hadden ze een soort doel voor ogen. Nykur knikte naar Rival, zijn woorden waren duidelijk. Opeens liet de grijze hengst een verbaasd geluidje horen. `Pardon, maar verstond ik nou net goed dat je me niet hoogstpersoonlijk de nek om wil draaien terwijl je wéét dat ik Shams veulen ben?´. Strijdlustig en zeker tilt ze dan haar hoofd omhoog en kijkt hoe hij zijn gevoelens geprobeerd te verschuilen. `Yeah, dat heb je goed´. Even verzachte haar ogen bij het zien van hem toen fonkelden ze weer hetzelfde als kort tevoren. `Jij ook Nykur, jij ook´. Dit was wel de eerste keer dat ze werkelijk iemand een compliment had gegeven, werkelijk respect had getoond aan een ander. Máár, hij was het waard. `Rain is de eerste leider van de Black Rose. Cobrazarao stond onder haar. Ze is een nachtmerrie, maar desondanks ben ik niet benauwd als ik bij haar in de buurt ben. Je went eraan´. Okki, dat was die Rain dus. Die kende ze niet. Nieuwsgierig was naar de rede van het stoppen met de kudde van Rain. `Ik dacht al; hoe is hij met die ouders op het slechte pad zijn gekomen, maar dit zal de rde zijn ?´. Tja, hij had twee goede ouders maar was toch slecht. Hetzelfde had zij. Het lag er enkel aan welke aard god je gaf en niet welke je ouders hadden.`Ik heb meer respect voor Cobrazarao in mijn linkerpoot dan dat Saten ooit zal kunnen krijgen van me. "Ik leg de lat lekker hoog, dan kruip ik er makkelijk onderdoor" moet haast een gedachte van hem geweest zijn.´ Hier was ze het wel mee eens. Ze zou het liefst uit de kudde stappen, maar ze gaf hem de kans zichzelf te bewijzen. `Ik weet niet hoe lang ik het met hem als leider ga volhouden hoor, maar ik zie wel´.


Heb hiervoor met Ninikoe niet over Rain gehad, maar ik doe wel alsof =D

Rival tuitte zijn lippen kort toen hij zag dat ze het niet vervelend vond. Hij wierp nog eens een blik op de witte merrie en liep dichter naar haar toe. Hij maakte nog een klein, verbaasd geluid dat hij wonder boven wonder wist te onderdrukken toen Nykur bevestigde wat ze net had gezegd. Hij grinnikte, nog altijd verbaasd, maar wendde zich vervolgens weer naar de merrie toe. 'Ik voel me gevleid. Jij die een compliment geeft?' antwoordde hij duidelijk geamuseerd. Rival rolde met zijn ogen toen Nykur door ging over Rain. Sham en Ineske waren absoluut niet de reden voor zijn geaardheid. Alleen Ineske was er wellicht sterk in vertegenwoordigd. Hij had het koele gedrag van haar. Máár de koppigheid had hij van Sham geërfd, net als de grijze kleur in zijn vacht. Hij schudde zijn kop. 'Neuh. Ineske is beta van de Black Rose geweest, dus een beetje heb ik wel de skills van haar.' Rival grijnsde een keer als een boer met kiespijn. 'En het slechte pad, verkeerde woordkeus. Momenteel ben ik alleen maar goede dingen tegen gekomen,' vervolgde hij met een blik op Nykur. Rival brieste goedkeurend toen Nykur verderging over kudde's en verklaarde dat ze, mocht ze het niet meer uithouden, hem peerde. 'Je bent niet alleen een lust voor het oog, maar hebt ook nog verstand. Een uiterst zeldzame combinatie als je het mij vraagt. Als je de kudde uitgekickt wordt, laat je het weten? Dan worden we saam'pies de loners.'

Prettig vond ze het toen de hengst weer wat naar haar toe stapte. Nu zette ze zelf ook een stap dichterbij. Het bijzijn van de hengst niet iets dat normaal voor haar was. De meeste hengsten moesten het niet wagen bij haar in de buurt te komen want dan konden ze zeker een schop verwachtte. Maar bij Rival was dat anders, hij was bijzonder. Ook zij kon een greins niet onderdrukken toen ze zijn woorden hoorde. Nu wist ze zeker, ze hield van deze hengst. Ze hield van zoals ze nog nooit van een paard gehouden was. `Ik geloof het zelf ook nog niet, maar het kan niet anders met jou in de buurt he?´. Rival vond het duidelijk leuk complimenten te horen. De grijze hengst ging weer door over het onderwerp van zijn ouders. Even rolde hij erbij met zijn ogen. Toen vertelde hij dat Ineske beta van de black rose was geweest. Even glimlachte hij als een boer met kiespijn. Rival zag er inderdaad echtwel goed uit, die zou zeker een gevecht kunnen winnen. Alleen in zijn geval ging hij die gevechten niet altijd aan, maar hij zou het zeker kunnen. `Ik dacht dat ook Ineske goed was´ vertelde ze met een knipoog. Daarna was het onderwerp de kudde van Satan weer. Rival brieste goedkeurend naar haar. `Je bent niet alleen een lust voor het oog, maar hebt ook nog verstand. Een uiterst zeldzame combinatie als je het mij vraagt. Als je de kudde uitgekickt wordt, laat je het weten? Dan worden we saam'pies de loners.´ Nog een paar stapjes zette ze dichterbij, rekte hierna haar hals wat uit en duwde voorzichtig haar neus even tegen de zijne. `Natuurlijk doe ik dat´ sprak ze rustig.

Rival brieste een keer, niet wetend wat hij nu van de merrie moest denken. Dat ze elkaar meer dan leuk vonden was wel duidelijk zo onderhand. Rival moest bij die gedachte wel even slikken. De versiertour was over voor hem en daar baalde hij wél behoorlijk van. Hij trok een arrogante snuit toen Nykur hem complimenteerde. 'Hoe kan het ook anders? Ik ben nu eenmaal 'the man',' zei hij met de nodige zelfzuchtigheid die bij deze opmerking kwam kijken. Nykur was knap en luisterde zo aandachtig dat Rival zich afvroeg of ze in slaap was gevallen, maar hij maakte er maar geen opmerkingen over. Vreemd eigenlijk. De hele dag liep hij rond te sjokken door Dream Horses zonder een echt doel voor ogen te hebben en nu had hij zijn wederhelft gevonden. De puzzelstukjes vielen perfect in elkaar wn hij herkende dingen van hemzelf in haar. Bizar. Rival brieste een keer en wendde zich daarna weer naar Nykur. 'Je kunt verdraaid goed luisteren, weet je dat?' zei hij, lichtjes verbaasd over het feit dat hij weer een talent van de merrie bespeurde. Verdraaid, wat kon ze nog meer? Haar karakter was koel, haar blik zwoel, voor hem dan en haar uiterlijk, nou, Rival stond nog net niet te kwijlen. Geamuseerd door het antwoord dat ze gaf, wendde de grijze hengst zich weer na haar toe. 'Oelalala, dan spoken we binnenkort saam'pies door Dream Horses heen, na eerst de nodige opstakels de dood in gejaagd te hebben natuurlijk. Zijn we nu eigenlijk, partner?' vroeg hij met een kleine, zeldzame twinkeling in zijn ogen. Hij had een kleine pauze laten vallen voor het woord partners, niet wetend hoe Nykur hierop reageerde.

Bij haar compliment trok Rival een arrogante snuit, waardoor Nykur voor de grap even haar wenkbrauw optilde. `Hoe kan het ook anders? Ik ben nu eenmaal 'the man'´. Zelfzuchtig klonken zijn woorden. Nykur blies even een zilveren pluk uit haar ogen die haar in de weg hing en het zicht belemmerde. `Zo verbaasd als hij net was, zo eigendunkelijk als nu´ merkte de crème gekleurde merrie op. Haar ogen schoten nog eens over de hengst, kijkend of ze iets bijzonders konden opmerken maar dit was niet het geval. Grappig hoe de grijze hengst haar hele dag beter had gemaakt. Hoe hij opeens een belangrijk persoon in haar leven was geworden. Hij was gewoon van het ene op het andere moment komen invliegen. Zelfs met die vervelende hengstigheid was hij tot haar gevoelens doorgedrongen. `Je kunt verdraaid goed luisteren, weet je dat?´ klonk zijn stem weer wat verbaasd. Nykur zette een scheve greins op. `Neh, dat valt best mee. Alleen naar jou. Ik heb het ook al niet te erg op andere merrie's, met de meeste praat ik niet eens´ antwoorde ze simpel terug. Haar blik was nog steeds op hem gericht. `Oelalala, dan spoken we binnenkort saam'pies door Dream Horses heen, na eerst de nodige opstakels de dood in gejaagd te hebben natuurlijk. Zijn we nu eigenlijk, partner?´. Wat een spot de grijze hengst bezat was verbazingwekkend voor een bad. Ze moest bij deze opmerking wel een mondhoek omhoog trekken en nogmaals naar hem greinsen. `Jep, ik vind dat we dat zijn´. Als hij het niet aan haar gevraagd had , had hij het ook niet gewild. Dus klonk in haar antwoord geen twijfel.



Blonde kip dat ik ben =D Heb gwn niet gezien dat hier gepost was!

Rival brieste tevreden toen Nykur haar wenkbrauw op trok. Witte schoonheid. De pluk die haar donkere ogen verborg, sprong iets opzij waardoor haar ogen nu zichtbaar waren. Rival hapte kort na adem, maar kreeg zichzelf al snel weer onder controle. Hij zette zijn verbazing om na een grijns. 'Zo zo, denk je dat, Nykur?' vroeg hij terwijl hij zijn blik nog eens op de witte godin richtte. Ze was uniek. Menig merrie had hij nu al om zijn hoeven gewonden en voor hem laten knielen alsof hij de wereld hoogstpersoonlijk gebouwd, gemaakt en gefabrikeerd had. Maar Nykur, een intigrerende merrie, zou hem alleen maar met spot hebben aangekeken en hem zelf op de knietjes hebben gwdongen hebben als ze maar de kans kreeg. Hij grijnsde en grinnikte luid toen Nykur zei dat ze het niet op merrie's had. 'Och, ik heb er maar tegen eentje wat, en dat is Boots. Maar verder mag ik ze wel, zolang ze maar knap zijn en ze voor me op de knietjes gaan. Met uitzondering van jou natuurlijk,' voegde hij er aan toe. Rival schudde zijn kop en zwiepte nog eens met zijn staart. Aha, fijn om te weten. 'Dan zijn we bij deze partners in crime, partner!'

Het was een soort spelletje wat parelwitte merrie en asgrijze hengst nu met elkaar speelde. Een spelletje waarbij beide paarden telkens antwoorden op elkaar afvuurden. Er leek ook geen einde aan te komen. Voor Nykur was het als een feit opgeschreven dat dit een van haar langst durende gesprekken ooit was. En om het nog gekker te maken genoot ze van de aandacht van de hengst. Terwijl hij niet eens helemaal uit het slechte hout leek gesneden. Ze zou niet weten hoe ze zijn 'aard' zou moeten benoemen , maar hij was weldegelijk een bijzondere hengst. De parelwitte merrie knipperde met haar wimpers, haar hemelsblauwe ogen fonkelden. Niet zoals normaal, om woede, maar dit keer om liefde. Ze schudde haar imponerende kop en richtte haar blik weer op Rival. `Ik weét het´. Fluweelzachte woorden sprak ze uit. Helderwitte plukken haar sierde haar hals en wuifden zonder stoppen op de maat van de wind, alsof het meeging met de beat van muziek. Geen enkele vlek van modder of andere viezigheid ontsierde haar vacht. Enkel een litteken op haar achterbeen, waar gelukkig haar zilveren staart overheen hing , en eentje ergens op haar buik. Meer dan dat had ze niet, wat bijzonder was voor een rasechte badas. Haar blik was gericht op de kolossale hengst. `Niks geks voor een hengst. Maar ík heb een hekel aan ze. De meeste zijn enkele van die brutale knollen´ sprak ze haar woorden zacht en zoet uit met de nodige arrogantie er doorheen. Nykur bewoog haar fraaie, parelwitte lichaam , krulde haar hals wat meer op en glimlachte koeltjes. Met haar hemelsblauwe ogen mikte ze in de zijne, genoot ze van de woorden die hij uitsprak. Rival was zeker een zeer volmaakte hengst. Zowel qua inhoud, maar ook met zijn uiterlijk had hij vast al veel meerdere merrie´s doen smelten. Maar die hadden pech, nu was hij van haar. Alhoewel ze geen antwoord meer gaf vertelde haar ogen genoeg, waren ze gevuld vol charme.