Ashko bekeek de hengst aandachtig en wachtte lang op een antwoord. "Ik had de verkeerde gedachte's": zei de hengst na een tijd tegen haar. Vervolgens werd er een stap dichterbij gezet door hem, richting haar. "Ik heb het de laatste tijd nogal moeilijk, verschillende gevoelens voor verschillende personen"; antwoordde Paint als laatste. Oke, dat klonk voor de merrie wel een geldige reden en haar kwaadheid werd omgezet in bezorgdheid. "Voor wie zou hij dan allemaal gevoelens hebben ?": begon ze plots te denken. Zelf zette ze een paar stappen dichter bij zodat ze naast de hengst stond, maar nu ook niet vlak tegen hem. Bezorgd keek de merrie in zijn eigen en vroeg:" Kan ik je misschien helpen ?". Na de vraag die ze gesteld had kwamen er enkele druppels op haar vacht terecht. Als directe reactie keek ze omhoog en het leek er naar uit te zien dat het nog hard kon gaan regenen sibiet. Donkere wolken knelde zich steeds dichter en dichter bij elkaar totdat ze op het einde zou uitbarsten in vele druppels regen. Plots zag in een wolk een tekening. "Het leek op een beer maar werd later toch tot een ander dier gevormd. Nu zag ze er een ezel in, hij had lange oren zoals ook typisch was bij ezels. Voor de rest leken hun hoofden wel opdat van paarden en waren alle ezels ook redelijk klein gebouwd. Toen de ezel wolk terug vertrok gingen haar gedachte terug naar de hengst waar ze net een vraag aan had gesteld.

42. Ezel

Het hoofd werd lichtjes in wir war geschud door de zwarte hengst. Er bleef even een stilte hangen tussen de twee paarden. Een stilte die voor allebei geen last bleek te zijn en waar ze zich beide niet aan stoorde. Het was fijn om even een stilte te hebben, vond de merrie. Dan kon je goed nadenken over vanalles en nog wat. Ashko dacht goed na over wie de hengst bedoelde met 'meerdere merrie's' waar hij gevoelens voor bleek te hebben. Natuurlijk was Paint smoorverliefd op Armani maar ook een beetje vlinders in je buik hebben voor nog een andere merrie was natuurlijk onvoorkomelijk. Gevoelens waren rare dingen die meestal goed in je hoofd en buik te voelen waren. Bijvoorbeeld als je verliefd was, had je het gevoel alsof er allemaal vlinders in je buik zaten die lichtjes met hun vleugels je buikrand aanraakte waardoor er een zalig toch kietelend gevoel veroorzaakt werd. Je werd bij dit gevoel ook heel licht in je hoofd en je kreeg het gevoel als of je de hele wereld aankon. Ook had je gevoelens die minder leuk waren en dat was meestal ook het tegenovergestelde. Liefdesverdriet, het was een term die werd gebruikt wanneer het paard waar je het meeste van hield je liet zitten, om een niet geldige reden. De vlindertjes die in je buik daarvoor nog zo fel en zalig aan het rond fladderen waren, waren nu aan het afsterven in je buik waardoor deze allemaal naar beneden vielen in je buik. Je buik voelde hierdoor ook heel zwaar aan alsof het zo open kon scheuren en alle doodde vlinders er zo uit zouden vallen. Het gevoel kon je ook beschrijven met een veel te groot dier dat in je buik zat , zoals bijvoorbeeld een koe, maar dat er eigenlijk ook onmogelijk inpaste. Sommige paarden hadden bij deze emotie soms ook tranen. De meeste paarden niet. Ashko moest toegeven dat de paarden die hierom weende vooral watjes waren die overgevoelig waren. "Stel je voor een koe in je buik": herhaalde de merrie in zichzelf en ze begon lichtjes te lachen. Niet hard, gewoon binnensmond zodat niemand het aan zou moeten horen en al zeker Paint niet die dit keer in een niet zo blije toestand was.

45. Koe

Na de lange stilte dier er gevallen was tussen de twee, begon Paint als eerste van de twee terug te praten. Wat hij wilde vertellen kwam er onhandig en twijfelend uit maar de merrie luisterde aandachtig naar alles wat tegen haar verteld werd. "Misschien een rare vraag". Dat was op de manier waarmee hij begon, waarmee hij het verhaal wilde gaan uitleggen en waarmee hij verder wilde gaan. Haar aandacht werd tot de stilte die Paint er even tussen lied steeds meer en meer opgewekt en ze was op dit moment enkel één en al oor naar de zwarte hengst toe gericht. ´Maar, zou je vrienden willen zijn´: klonk het uit hem op een vage manier. "Gewoon dat als iemand vraagt, heb je vrienden, dat ik jou naam mag antwoorden". Ashko gaf nog geen antwoord omdat ze dacht dat de hengst misschien nog wat zou gaan vertellen en dat zou zijn vertelmoment volledig verpesten, wist de merrie te zeggen. En ze had hierin inderdaad gelijk gekregen. Het verhaal werd voor de tweede keer vervolgd met het volgende: "Ik heb namelijk nog geen, echte, vrienden". De eenzaamheid was in zijn stem te horen maar Ashko begon blij te glimlachen. Ze was blij dat Paint haar de vraag gesteld had en antwoordde natuurlijk met :" Jaa, natuurlijk !". Haar enthousiasme die ze hierin legde was duidelijk hoorbaar en spatte er van af. Haar blije gevoel kwam helemaal naar boven, ze vond het altijd leuk vrienden te onmoeten die ook neutraal waren. Goedzakjes moest ze niet echt hebben, slechtzakjes al even goed niet. Er was geen reden voor, gewoon haar onverklaarbare gedachten die dit doorspeelde aan haar.

8. Blijdschap

:" Jaa, natuurlijk !" Antwoorde de merrie enthousiast. Hij glimlachte. Fijn. Buiten Amani had hij anders niemand. ''Pfhoe'' antwoorde hij. Het was meer een soort mompelend iets. Zij wist ook niet dat hij meer voor haar voelde dan alleen vriendschap. Maar dat hoefde ze ook niet te weten. Hij had Amani nu, hij moest Ashko vergeten. Zij wild hem vast ook niet. Klaar. Ook niet? Maar hij wilde haar wel? Zijn gedachtes brachten hem in de war, waardoor er weer een stilte viel. Moest hij het tegen Amani zeggen? Moest hij zeggen dat hij een fout had gemaakt en liever wilde wachten met Partnerschap? Nee. Hij zou haar pijn doen en pijn was vreselijk, dat wist hij zelf ook. Hij zuchte.

Een glimlach was de korte reactie die de hengst liet zien aan Ashko met een vervolgens "Phoee" die er ook nog aan te pas kwam. Weer kwam er een lange stilte die voor beide paarden weeral niet leken te storen. Stilletjes begon Ashko na te denken. Over alles en niets. Eigenlijk vooral over niets, ze wist niet waarover ze zou kunnen nadenken. Meestal kwamen gedachte's ineens spontaan in haar op waarin ze weer verder nadacht en zo soms wel een uur stom verbaasd voor haar uit stond te kijken. Wat een oelewapper was ze soms zelf he. En de merrie gaf haar zelf gelijk door een instemmend licht knikje, dat heel lichtjes zichtbaar was voor paarden die rondom haar stonden of haar heel goed in de gaten hield. Even depte Ashko met haar tong haar lippen in, zodat deze niet al te droog bleven door de droogte en de wind die er nu was. Ze had niks te doen en stelde dan maar even voor aan Paint: "Ik ga even eten zoeken ! Ik zal voor jou ook wat lekkers uitzoeken en blijf ondertussen maar even hier". Het was eigenlijk niet echt een voorstel maar eerder een bevelend zinnetje. Ze draaide haar gespierde hals om en haar lichaam volgde vanzelf. Een laatste keer keek ze de hengst doordringend aan en verliet hem toen voor een half uurtje. Na 10 minuten lang in volle galop gezocht te hebben naar vruchten, vond ze dan eindelijk wat appels die in een niet zo hoge appelboom hingen. Ze waren rijp dus dat zou ook al heel handig zijn, dat wilde zeggen dat ze snel hun takken zouden verlaten en de grond als nieuwe doelwit zouden aanzien. Met een snelle draf liep Ashko richting de boomstam, waaruit alle takken en dus ook appel uit ontstaan zijn. Met gevolg vielen er al een paar appels op de grond. Hij plukte ook nog een groten buigzame tak die ergens op de weg lag te niets nutte en stak de verschillende appels door de tak zodat er een soort fruitsaté te zien was. De schimmel merrie besloot maar dat ze genoeg appems had en ging opzoek naar nog meer vruchten om die ook op haar tak te kunnen steken. Ze kwam nog 2 struikjes tegen, een vlierbessen struik en nog een frambozen struik. Die plukte ze er ook snel op en er was een mooie fruitige saté te zien die allerlei verschillende roodtinten had. De merrie was best tevreden over het resultaat en pakte de buigzame tak bij allebei de uiteinde's vast en stak die in haar mond. In een verzamelde galop, dit keer niet echt lettend op de houding van haar zelf, maar eerder oplettend dat het fruit nog heel en mooi zou aankomen bij de hengst, liep ze terug naar de Prarie. In de verte zag ze de zwarte hengst al staan en deed de laatste passen voor haar aankomst in stap. "Alsje": sprak ze vriendelijk en ze legde de tak met fruit voor Paint zijn benen.

32. koken

"Ik ga even eten zoeken ! Ik zal voor jou ook wat lekkers uitzoeken en blijf ondertussen maar even hier" Hij knikte, goedkeurend. Toen de merrie weg was, flipte hij. ''Sukkel!" ''Ik haat je!"' het zou zeker raar geklonken hebben, als de merrie er nog was. Hij zuchte en zakte neer. Oh, wat moest hij toch in godsnaam doen? Hij hield zoveel van Amani. Dit werd gewoon te zwaar. Depressief bleef hij staan, kijkend naar een van de zoveelste kaale sprieten die hier in de prairie groeide. "Alsje" antwoorde de merrie, die plotseling weer verschenen was en een tak met fruit te voorschijn haalde. Hier in de prairie? Painted grinnekte en haalde tevreden zijn schouders op. ''Dankje'' Hij at alles rustig op, zodat hij er van kon genieten. Hij bewaarde en ding en schoof het naar haar. ''Hier, omdat je zo aardig bent om eten te halen'' zei hij glimlachend. Hij zuchte en gaapte. ''Ah, het enigste wat ik nu moet doen is slapen'' grinnekte hij,
[ 31. Slapen ]

Painted Black begon tevreden van het eten te eten. Het smaakte hem duidelijk en dat vond Ashko wel is leuk. Meestal was ze niet zo creatief in het verzinnen van een maaltijd bij elkaar te sprokkelen. Het ging gewoonlijk als volgt: Ashko had honger, ging opzoek naar wat lekkers waar ze opdat moment wel zin in had. Kwam een fruitboom/struik tegen begon er heerlijk van te smullen tot haar buikje goed gevuld was. Meestak kwam er vervolgens ook nog een slokje water aan te pas maar vandaag had ze al genoeg water gedronken en had er nu dus geen behoefte meer aan. Haar ogen keken toe hoe de zwarte hengst de stukjes appels, vlierbessen en frambozen één voor één smakkend naar binnen werkte terwijl er af en toe een druppeltje van het sappige fruit terug uit zijn lip rolde. Een deel werd helemaal op het einde naar de merrie toegeschoven en ook zei begon lekker smakelijk van haar creatieve op eetbare kunstewerk te eten, tenminste wat er nog van overschoot. Haar buikje was zoals gewoonlijk, goed rond gegeten en het was nu dus ook geen uitzondering. "Dankje": hoorde ze de hengst zeggen tussen al haar gesmak en geknauw door. "Ah, en het enigste wat ik nu nog moet doen is slapen": zei hij op een sarcastische toon. "Ga dan liggen !": beveelde de witte merrie hem. "Ik ga zo dadelijk ook slapen eerst nog van de eerste, opkomende nacht genieten. Ashko draaide haarzelf vervolgens een beetje weg van de hengst zodat ook hij een rustige nacht kon hebben. Niet-wetend of de hengst nu al aan het slapen was keek de merrie richting de open lucht. Ze bleef staren en zag na een half uur de eerste opkomende sterren. Ze kwamen stilletjes één voor één te voorschijn en al snel was heel de lucht gevuld met twinkelende lichtjes. Ook de maan was duidelijke zichtbaar en was deze nacht netjes rond. Ashko richtte haar ogen tot kleine spleetjes en zocht naar een ster die op de één of andere bizarre manier heel veel voor haar betekende. "Jaa" de merrie had de -o zo speciala ster- gevonden. Het werd door de slimmere ook wel de poolster genoemd maar voor haar was het gewoon de ster die haar geluk bracht. Die ervoor zorgde dat ze gelukkig was. Als dank daarvoor probeerde ze elke nacht naar de sterren te kijken en haar ster er uit te onderscheiden. Een half uurtje later legde Ashko zich bij Paint en dommelde in een diepe slaap.

34. Nachtleven

"Ga dan liggen !" Hij grinnikte. ''Jaja', baas'' antwoorde hij nogmaals sarcastisch. Het was een beetje een kindertoontje, maar, het mocht, hij was moe, vond hij zelf. Hij zakte wat door zijn benen en een kleine 'plof' klonk toen hij uiteindelijk de grond raakte. Hij zuchte eens diep legde zijn hoofd op zijn voorbenen en keek naar de merrie, zonder zijn hoofd te bewegen. "Ik ga zo dadelijk ook slapen eerst nog van de eerste, opkomende nacht genieten'' Hij glimlachte. Als hij geen vriendin zou hebben, hadden ze dit nog best samen romantisch kunnen doen. Snel schudde hij zijn gedachtes weg. Nee, hij mocht Amani nooit los laten. Nooit. '''Bedant dat je zo heerlijk, naja, gekookt hebt'' hij grinnikte. ''Ik kan helemaal niet koken, voor je het weet ben je vergiftig'' hij lachte nog eventje en viel toen als een blok in slaap. Hij snurkte niet, maar zijn adem was verzwaard. Zelfs in zijn slaap had hij nog steets zijn grijns.

[ 32. Koken ]

Na het vevel dat de merrie Paint gegeven had kreeg ze op een kinderlijke toon terug te horen:"Jaajaa baas". Ze deed net of ze het laatste niet gehoors af en gaf geen verdere commentaar op hem. Ze wilde tenslotte alleen maar het beste voor hem, en nu zeker nu ze vrienden waren. Nu niet dat ze poeslief voor elkaar gingen doen want dat haatte Ashko. Paarden die altijd op elke plek en tegen wie dan ook poeslief deden. Daardoor kon de merrie goedzakjes ook niet zo goed hebben. Ze probeerde deze paarden het liefst met een zo groot mogelijke bocht te vermijden en als ze ze dan toch tegenkwam zorgde Ashko ervoor dat er aan het gesprek al snel een eind kwam. "Bedankt dat je zo heerlijk , naja gekookt hebt"; was er een hele poos daarna achter haar rug te horen. "Ik kan helemaal niet koken voor je het weet ben je giftif". Ze draaide heel eventjes haar hals richting de hengst en gunde hem een blik. Haar lippen vervormde waardoor er een lichte lach ontstond. "Is niets". Voor haar vrienden deed ze tenslotte veel en eigenlijk was de merrie nu helemaal gelukkig. Ze kwam niets te kort had vrienden en vele paarden waarmee ze best wel goed overweg kon en ze zat in de kudde van de Fire Flame. Nadat Ashko de sterren nog is goed had nagekeken ging ook zijn slapen. Ze draaide stilletjes rond op zoek naar een goed plekje en draaide toen 2x rond zodat ze zowat vanzelf door haar benen zakte. Haar hals legde ze uitgestrekt op de grond en met een gelukzalig gevoel was ze al snel in slaap gevallen.

9. geluk

Suddenly my eyes are open,
Everything comes into focus, oh,
We are all illuminated,
Lights are shining on our faces, blinding
We are, we are, blinding,
We are, we are, blinding

Opeens waren zijn ogen open. Bezweet keek hij om zich heen. Nachtmerrie. Fijn. Zuchtend en steunend kwam hij overeind, hij kon nu toch al niet meer slapen. Ashko sliep nog wel. De zon begon al op te komen en maakte een felle zonneschijn op zijn gezicht. Hij glimlachte. Wauw.\\

[ 3. Hurts. Illumtaded ]