"Ik zie dat je wilt rennen, ik wil je niet tegen houden, maar het is niet zo slim" zei Hope. "Maar zoals ik al zij hou ik je niet tegen." Hope bracht zijn hoofd omlaag en graasde wat. Hij had wel een beetje honger. Hope voelde een druppel op zijn vacht en keek omhoog. Dreigende wolken trokken samen en het duurde dan ook niet lang of de regen viel met bakken uit de lucht. Hope grijnsde, heerlijk vond hij het. Door de regen kleurde zijn vacht donkerder. Speels schudde hij zijn hoofd waardoor de druppels in het rond vlogen. Hij bokte eens en lachte. Op de een of andere manier werd hij heeeel hyper van regen.

Toffee luisterde even naar Hope maar legde boos zijn oren platter in zijn nek. "Wie zegt dat ik wíl rennen, nu, hier... Met jou! Wie zegt dat jij mij kent, je kent niets van me, dus wat ik wil is wat ik wil." Toffee snauwde een beetje, met zijn been omhoog. Hij kón niet eens lopen, laat staan rennen. Zijn boosheid werd des te erger toen het begon te regenen en Hope zogenaamd 'hyper' deed. Nou, hij mocht lekker, niemand hield hem tegen. Toffee hield zijn been nu wel wat hoger zodat de regen het schoon kon spoelen. De stemming was bedrukt. Toffee had ook geen zin om iets te zeggen. Zodra hij kon zou hij waarschijnlijk weg gaan. Even keek hij naar zijn achterbeen, nog steeds even bloederig en pijnlijk. Toch was hij geen watje en zette het voorzichtig neer.

Hope keek Toffee aan. Hij kon beter gaan. Ook Hope legde zijn oren in zijn nek en draaide zich om. Als Toffee hem weg wilde hebben, dan ging hij maar weg. Hij maakte een overgang naar draf en draafde langs de watervallen. Hij zette een galop in en was al snel aan het einde van het gebied. Nog even keek hij naar Toffee. Daarna stapte hij weg.

Uit het Topic