Amani grinnikte weer, ze had het dus goed gedaan. Weer stak ze haar tong uit en gaf Hopeful een plagerig duwtje. Gerustgesteld dat Hope haar toch aardig vond ging ze liggen. Hope had zijn masker afgezet, daar was Amani blij mee. Ze zuchtte diep en sloot haar ogen. Amani doezelde weg, in een vredig landje van de dromen.

Amani opende haar ogen, het was al een beetje donker aan het worden merkte ze. Ze hoopte dat het waar was, Amani voelde het maar wist het natuurlijk niet zeker. Ook hoopte ze dat Hope er nog was, veel kon ze niet opmerken. Langzaam stond ze op en liep het water in. De voskleurige Arabische merrie begon te zwemmen, lekker verkoelend. Dacht Amani blij. Na een tijdje werd het echter te koud en klom ze het water uit. Amani schudde zich uit en wachtte even af.

Amani grinnikte en gaf hope een plagerig duwtje, waardoor hij even uit balans was. Hope zag dat Amani blij was dat Hope zijn masker had afgezet. "Sorry van dat masker net." zei hij zagt. Amani ging liggen en doeselde weg. Hope ging naast haar liggen en waakte over haar.

Hope zag dat Amani haar ogen weer opende. "Goedenavond" grijnsde hij. Het begon al donker te worden, dreigende wolken kwamen samen, en gerommel was in de lucht te horen. "Het gaat zo onweren." zei hope endhousiast. Hij keek naar Amani

"Goedenavond Hope." Greens ze terug, ze had niet gemerkt dat Hope wakker werd nou ja, het was niet erg. Ze luisterde naar het gerommel en de woorden van Hope. Amani schrok toch wel, hoe zou het zijn als je blind was? Ze schrok op van een knal boven haar. Vragend zocht ze naar Hope. "Was de bliksem al geweest ofzo? Ik hoorde een knal maar er moet toch eerst bliksem komen? Dacht i.... Oh, hihi laat maar." Sprak ze fijntjes met een melige toon. Tja, ze voelde een melige bui aankomen mensen paarden! Opeens schaterde ze het uit, okee mensen dat was het dan, de olifant blies het verhaaltje uit. Het kwartje viel dan eindelijk! Ze was blind dus ze zag niets o.0 Het drong nu pas tot haar door, duh logisch toch? Met haar brein duurde het helaas erg lang, dus daarom lachte ze nu. Je kon ook wel merken dat ze bijna geen hersenen had, wie lag er nou te schudden en te rollen en te lachen als er vlak boven je onweer was? Nou blondies: Amani natuurlijk! Jep, die had het niet meer op een rijtje, tot nu jaja mensen eindelijk was ze niet meer dom, ze was bevorderd tot een slim paard!

Hope lachte eens. "Ja de bliksem was al geweest." weer klonk gerommel boven hun. Het duurde niet lang of de regen viel op hun neer. Hope hief zijn hoofd op en genood zichtbaar van de regen. Hij keek even naar amani. "Niet bang zijn, ik blijf bij je." zei Hope. Hij steigerde en de bliksem gaf de lucht licht. Het zag er best eng uit; doordat Hope's vacht doorweekt was, was het bijna zwart. Je zou hem kunnen zien als een badass. Maar als je af zou gaan op gevoel zou je weten dat hij nog steeds aande goede kany staat.