Rustige hoefslagen waren te horen in het meander. Een niet al te groot paard veroorzaakde dit geluid. Dromerig keek hij voor zich uit. Hij was hier net. De ruime en zachte galop van de hengst zag er mooi uit in de spiegeling van het water. De zon scheen op zijn vacht en zijn manen dansde op de wint. De hengst maakte een overgang naar een snelle uitgestrekte draf. Die dromerigheid van hem.. Het was om zijn verleden te verbergen. Hij schudde even met zijn hoofd en draafde verder. Hij gooide zijn hoofd eens omhoog en snoof eens. Hij rook een ander paard! Hij ging naar een gewone draf en draafde naar de geur.

Amani draafde in een rustig tempo langs het meander, het was hier lekker stil en dus mysterieus. Twee dingen die Amani aantrokken. Een ontspannen trek was op haar gezicht en ze had haar hoofd genietend laten zakken. Haar oortjes hingen ontspannen opzij en de ogen waren halfdicht. Als je Amani zo zag zou je denken dat ze een 'normaal' paard was maar zodra er een paard in de buurt was, was Amani's houding mysterieus en geheimzinnig. Pas als Amani je kende liet ze die houding iets varen maar meestal niet, of je moet heel vertrouwd bij haar zijn. Amani's oren spitsten even maar lagen snel weer normaal maar mysterieus, ze had een paard geroken. Er was niets meer over van de ontspannen houding. Het was nu een en al mysterieus, zelfs haar blik. In de verte draafde er een paard op haar af. Geduldig wachtte ze hem op. Amani knikte en bekeek de hengst. "Goedendag edele viervoeter, men noemt mij Amani. Hoe wordt u genoemd?" Waren de mysterieuze woorden die over haar tong rolden. Mysterieus keek ze het paard aan.

Hopeful zag een vos merrie, haar houding en blik was mysterieus. De merrie bekeek hem en stelde zich voor. Hopeful knikte eens naar de merrie. Ze zag er aardig uit. "Mijn naam is Hopeful, maar ik ben hier nog niet zo bekent, ik kom net binnen lopen." zei hij met een vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Hij keek weer van de merrie weg. Ook aan zijn houding zou je denken dat er niets met hem was. Maar als je in zijn ogen keek zag je iets heel anders. Hij wilde de merrie niet de kans geven dat te doen. "Ben jij hier nieuw of niet?" vroeg hij maar om niet stil te vallen. De merrie had nog steeds dezelfde mysterieuse blik. Hij voelde zich er wel goed bij. Niet veilig, maar niet onvertrouwt.

"Mijn naam is Hopeful, maar ik ben hier nog niet zo bekent, ik kom net binnen lopen." Antwoordde Hopeful. "Ik kom hier binnenstormen en begroet u." Luidde het mysterieuze antwoord. Amani keek naar Hopeful en knikte weer. Haar blauwe ogen keken het paard mysterieus aan. "Gij bent nieuw, ik ken u niet. Ik ben nieuw, u kent mij niet." Waren de mysterieuze woorden. Amani had 2 maanogen, eentje was doorkruisd met een litteken dus ze zag er niets mee. "Heeft u iets ergs meegemaakt, ik zie het in uw ogen, mijnheer." Vroeg ze weer mysterieus. Ook Amani had iets ergs meegemaakt en dat verborg ze onder haar mysterieuze masker.

"Ik kom hier binnenstormen en begroet u." Dat waren de mysterieuse woorden van de merrie. "Gij bent nieuw, ik ken u niet. Ik ben nieuw, u kent mij niet." de merie was dus ook nieuw.. Hopeful zag dat de merrie een litteken had. niet naar vragen. Besloot hij maar. "Heeft u iets ergs meegemaakt, ik zie het in uw ogen, mijnheer." Geschrokken bracht Hopeful zijn oren naar achter, van angst. Hij zette een stap naar achter en keek de merrie met angstige ogen aan. Hij wilde er niets over zeggen. Hij had er niet aan moeten denken! Hij zette nog een stap naar achter. Om duidelijk te maken dat ze er niets over moest vragen.

Amani zag dat ze iets pijnlijks vroeg en toonde even spijt in haar blauwe ogen. Gelijk was er weer iets mysterieus. "Het spijt mij Hopeful, ik heb iets verkeerds gevraagd ik hoop dat u het mij vergeeft." Klonk het weer mysterieus. "U heeft mijn leed opgemerkt, mijn litteken. Ook ik heb iets meegemaakt. Iets pijnlijks en verschrikkelijks, een trauma." Even borrelden er tranen omhoog en haar houding was voor een fractie van een seconde pijnlijk. Amani's ogen werden vochtig en ze keek weg. De merrie herstelde zich en keek weer mysterieus naar Hopeful. "U heeft een mooie naam Hopeful, een naam die mij helpt, mijnheer." Alles wat ze zei was mysterieus. Het gras onder haar hoeven was zo groen dat ze haar hoofd liet zakken en begon te eten. De merrie keek weer naar Hopeful en wachtte af.

Blijkbaar zag de merrie dat ze iets pijnlijks vroeg. even zag hij een beetje spijt in haar ogen, maar meteen daarna was het weer mysterieus. "Het spijt mij Hopeful, ik heb iets verkeerds gevraagd ik hoop dat u het mij vergeeft." Klonk het weer mysterieus. "U heeft mijn leed opgemerkt, mijn litteken. Ook ik heb iets meegemaakt. Iets pijnlijks en verschrikkelijks, een trauma." Even keek de merrie weg, Hopeful zette zijn stappen weer terug naar voor. "U heeft een mooie naam Hopeful, een naam die mij helpt, mijnheer." Hopeful knikte "Ik heb inderdaad al paarden voorruid geholpen met mijn naam" zei hij eerlijk. Zijn houding was nog steeds verslagen. De vraag van de merrie had hem echt geraakt. Hij voelde zijn ogen prikken en knipperde even.

"Het spijt mij zeer, het was mijn bedoeling niet om je te kwetsen." Zei ze mysterieus. Haar houding was evengoed ook verslagen maar dan wat onmerkbaarder, haar masker zat ervoor en maakte het mysterieus. "Mijnheer, ik zal u iets vertellen over mijn trauma. Het is vertrouwelijk, u bent de eerste die ervan hoort. Ik leefde nog maar kort toen mijn moeder vermoord werd door mijn vader, die had me opgevoed tot een slecht paard. Ik bakte er niets van en gebruikte mijn gevoelens tegen me. Mijn vader werd bijna mijn ondergang en ik liep weg... Dat waren de ergste 2 jaren van mijn leven, hij had me opgespoord en iedereen die ik liefhad had hij vermoord. Voor mijn ogen. Hij gebruikte mijn gevoelens en emoties weer tegen me. Ik was weer weggelopen. Hij maakte jacht op me. Hij had me opgespoord en gaf me weg aan een slecht paard. Die had me weer 'weggegeven', ik werd als een pop heen en weer verhuisd en gegaan. Ik probeerde weg te lopen en hij had me aan 1 oog blind gemaakt, verder wil ik er niet over praten." Zei ze zacht. Ze had haar emoties nu wel uitgeschakeld en nog dieper begraven dan net. Amani had weer iets mysterieus.

"Mijnheer, ik zal u iets vertellen over mijn trauma. Het is vertrouwelijk, u bent de eerste die ervan hoort. Ik leefde nog maar kort toen mijn moeder vermoord werd door mijn vader, die had me opgevoed tot een slecht paard. Ik bakte er niets van en gebruikte mijn gevoelens tegen me. Mijn vader werd bijna mijn ondergang en ik liep weg... Dat waren de ergste 2 jaren van mijn leven, hij had me opgespoord en iedereen die ik liefhad had hij vermoord. Voor mijn ogen. Hij gebruikte mijn gevoelens en emoties weer tegen me. Ik was weer weggelopen. Hij maakte jacht op me. Hij had me opgespoord en gaf me weg aan een slecht paard. Die had me weer 'weggegeven', ik werd als een pop heen en weer verhuisd en gegaan. Ik probeerde weg te lopen en hij had me aan 1 oog blind gemaakt, verder wil ik er niet over praten." Hopeful knikte "Je hoeft ook niet verder te vertellen, ik voel me vereerd dat ik de eerste ben die dit hoord. Ik zie jou niet als een slecht paard eerlijkgezegt." Hope wachte even. Hij kon dat van hem ook vertellen... maar dat was te pijnlijk. "Vind je het heel erg als ik dat van mij nog niet vertel?" zegt hij zacht.

"Nee, ik snap dat dit vertrouwelijk is mijnheer. Dat u zich vereerd voelt doet mij goed." Antwoordde ze. "Uw naam sleept mij erdoorheen, Hoop. Hoop moet je altijd houden jonkheer." Haar masker was nu nog dikker geworden. "U helpt mij geweldig." Mysterieus schudde ze haar hoofd. Met haar blinde oog probeerde ze het paard voor zich te zoeken, het zou raar zijn als je met een scheef oog keek. "Zowel u als ik hebben het over een pijnlijk onderwerp. Ik vraag u een minder pijnlijk ding, wat is het leukste wat u in uw hele leven heeft gedaan." Nog steeds sprak ze het mysterieus uit. Ze wachtte af.

Hopeful vertrouwde de merrie al een beetje meer. "Het leukste dat ik ooit heb gedaan..." hij dacht even na. "Daar heb ik nog nooit over nagedacht eigenlijk." zei hij wat verbaast. hij nam even een hap gras en keek de merrie daarna weer kauwend aan. "Ik zal je nog ooit wel vertellen wat er met mij is gebeurd." zei hij. "Maar daar hadden we het niet over. Het leukste wat ik gedaan heb is dat ik in DH kwam." zei hij. En hij voelde zich weer redelijk veillig. Hij keek de merrie aan. Als ze zou willen kon ze nu zien wat hij had meegemaakt. Aan haar of ze dat deed. [wat ben ik slim, jij mag wel bedenken wat er met hem is. Wel iets ergs he]

"Denkt u gerust na, ik weet ook niet veel....." Ze viel stil, Amani dacht terug aan de grote, zwarte hengst die zich haar vader noemde. Ze snoof en luisterde naar de hengst. "Uw antwoord verheugt mij zeer, mijn antwoord luid hetzelfde. Ik heb niet veel lol gehad." Antwoordde ze mysterieus. Amani zag dat de hengst haar meer begon te vertrouwen, dat vond ze fijn. Hopeful gaf haar meer hoop om weer te gaan genieten van het leven. "U bent aardig, de enigste die ik aardig vind. Het spijt mij als ik mysterieus doe, ik verberg mijn emoties daaronder." Ook dat klonk mysterieus. Amani brieste en liep een stukje, ze werd stijf.

"Ik heb ook een lange tijd een masker gedragen, dus het maakt niet uit. Ik herken het." vertrouwde hij de merrie? Ja, zij was die gene die hem begreep. Niemand had hem begrepen, in zijn hele leven. "Ik vertrouw je" zei hij eerlijk. "En daar kan je trots op zijn" voegde hij eraan toe. Het was waar. Amani mocht trots zijn dat hij haar vertrouwde. Hij had nog nooit iemand vertrouwt, zelfs zijn ouders niet, zijn eigen ouders! Hij nam weer een hap gras en keek de merrie aan.

"Dat doet mij een plezier, ik vertrouw u ook. Danku zeer mijnheer, ik ben gevleid en trots. Natuurlijk mag u ook trots zijn dat ik u vertrouw. Haar oog keek mysterieus in die van hem. Ook zij begon te grazen, wippend van het ene been naar het andere. "U zult wel denken, ik zeg alles beleefd en 'mijnheer' en 'u' en dat soort dingen. Maar ik ben niet vreemd, ik ben een paard en heb ooit liefde en lol gekend alleen... Werd ik te vroeg volwassen." Niet dat Amani zich schaamde voor haal taal, nee daar was ze trots op. Het was dat paarden haar vreemd vonden en dachten dat ze uit de middeleeuwen kam ofzo, dat deed haar pijn. Amani keek weer op naar Hopeful.

Hopeful grinnikte eens. "Ik vind het bij je mysterieuse houding passen." zei hij. "Fijn dat je mij ook vertrouwt." hope schuurde zijn neus even langs zijn been waardoor een litteken op zijn hoofd zichtbaar was. Hij zelf merkte niet dat Amani het kon zien en tilde zijn hoofd weer op. "Zullen we even gaan lopen ofzo, ik kan niet tegen lang stil staan." zei hij een hij schraapte met zijn voet over de grond. Hij wachte niet op een andwoord en racete een rondje in het grote gras perk. Bij Amani kwam hij slippend tot stilstand. "Ik ben Renpaard geweest, bij de mensen buiten DH. Ik was de king of run. Zo werdt ik genoemt. Maar door een ongeluk was ik een tijd buiten conditie. Ik werd gemarteld na iedere wedstrijd omdat ik niet meer won. Met zweep en Sporen werd ik toe getakeld. Ik weet niet of je mijn litteken al gezien hebt... (Ik zie net dat ik Yara nu heb maar ik zit op ipot dus reageer maar gewoon jammer dan)