Chagrijnig stapte Madness het gebied binnen, ze was ontzettend chagrijnig vandaag. De merrie had een charmante en zuivere stem, maar ze was slecht. De merrie had geen hekel aan haar stem, ze kon prima karakters omgooien en opnieuw instellen. Natuurlijk goede karakters, het liefst had ze jonge paarden, met paarden hoger dan de 3 kon ze bijna niets, of.. Nouja, alleen als het moest dan. Ze brieste even chagrijnig en steigerde hoog. Haar neusgaten waren opgetrokken en haar oren waren zoals altijd plat in haar nek. De appaloosa merrie galoppeerde naar het meer en maakte een noodstop. Ze rook een paard, een goedzakje nog wel! Kwaad maar toch charmant brieste ze.

[Yara]

Yara draafde rustig over het zachte gras. Eindelijk geen Zeus omhaar heen die haar wilde vermoorden. Ze ging over in stap en snoof eens. De geur van het meer mengde zich met nog een ander paard. Een merrie. Nieuwschierig liep ze op het paard af. Toen ze het paard zag, zag ze direct dat het een slechte was. Foute boel. Ze drukte haar oren naar achter, niet weer! Toen bedacht ze zich dat het paard niks verkeerd had gedaan. Ze liep rustig naar het meer en dronk wat, ze hielt de merrie wel in de gaten. Maar het zag er niet naar uit dat ze iets kwaads van plan was. Ze zag er misschien chagerijnig uit, maar dat was Zeus ook altijd, dus dat was ze wel gewent

Ja, het was een goedzakje, een geïrriteerd zuchtje ontsnapte uit haar mond. Ze stuurde de merrie een glasharde blik en knikte fier, "Goededag." Klonk het charmant en zuiver. Ze sloeg met haar staart en volgde de merrie's bewegingen strak. "Wat is je naam." Klonk het charmant maar ietwat chagrijnig. Madness brieste even en keek naar het paard. Ze sloeg even met haar hoef op de grond. "Madness." Zei ze uiteindelijk maar. Madness zou niet macho gaan doen door haar aan te vallen, of macho rondjes gaan lopen, dat is veel te stom, ze was slecht op haar eigen manier. Ze kon prima veulens rekruteren voor in een slechte kudde.

[ga nu naar zeus ]

Yara keek de merrie aan. "Ik het Yara" zei ze toen de merrie het vroeg. Ze was neit onaardig. Dat zeker neit. Maar ze was wel slecht, en ze zag dat ze moeite had dat zij hier was. Maar waarom zou zij hier niet mogen zijn? Daar was geen enkele reden voor. Of wel? Nee, daarom dus. "Ik ken je niet, ben je nieuw hier? Ik ben hier ook niet zo lang hoor." vroeg ze. Terweil ze wachte op een reactie fronk ze nog wat.

(Madness kan SunnyDream wel proberen slecht te krijgen )

"Gaat je niets aan, maar oke, NEE! Ik ben niet nieuw maar was weggegaan om veulens te rekruteren." Klonk haar eeuwige zuivere en charmante stem. Ze keek Yara even mysterieus aan en wendde haar blik dan op de vele littekens, ze greens vals. "Je lijkt me geen type om te vechten maar hebt het wel gedaan, laat me raden... Je duivelse zus of broer kreeg geen aandacht van zijn ouders maar jij wel. Die broer waarschijnlijk vermoordde ze en ging achter jou aan, hij wreek zich en won, je kon alleen maar vluchten als een lafaard. Spotte ze charmant tegen Yara. Ze wachtte uitdagend af op een reactie...

Yara luisterde naar de pijnlijke woorden van de merrie. "ja..." zei ze, en ze keeek de merrie aan. "Maar waarom zou dat laf zijn, je weet niet hoe ik eruit heb gezien" zei ze fel. "Dat is alles behalve laf!" ze snoof en plukte wat gras. Daarna keek ze de merrie weer aan. Hopelijk zou ze niet vinden dat ze te brutaal was geweest...

"Hoor eens, je hebt het recht niet om tegen mij te schreeuwen brutaaltje!" Snauwde ze rustig maar charmant. Ze had zoveel paarden gezien die dat hadden gehad, dus ze wist er echt wel wat van. Waarschuwend keek ze het paard aan maar viel niet aan, dat was te wannebe. Wel kwamen haar voorhoeven een beetje van de grond, als waarschuwing. Ze brieste even boos. "Laat dat een waarschuwing zijn, ik háát brutaaltjes!" Klonk de charmante en zuivere stem. Ze liep dreigend maar kalm met een mysterieuze blik naar Yara toe, ze wierp haar een boze blik toe en liep kalm langs haar heen om wat water te drinken. Ongeduldig dronk ze en wachtte af.

"Sorry, je hebt gelijk" zei Yara heel schuldbewust. Ze volgde de merrie die langs haar heen liep en wat dronk. "Het spijt me. Maar ik schrok gewoon" zei ze nog een keer. Niet dat het wat zou uitmaken, verder zou het de merrie niet veel kunnen schelen. "Dus jij rekruteert veulens..." zei ze om niet stil te vallen. Wat was er mis om met een 'slecht' paard te praten? Ze waren van de zelfde soort....

Ze luisterde naar Yara, wat een onnozel paard, "Nou, daar moet je mee oppassen, met andere paarden was je allang dood geweest." Klonk er uit haar mond. "Ja." Klonk het kortaf, het was nog altijd en eeuwig charmant en zuiver. Madness was klaar met drinken en staarde het paard aan. Ze dacht waarschijnlijk dat 'goede' en 'slechte' paarden hetzelfde soort waren, dat was écht niet zo! Madness brieste verveeld en keek haar verveeld aan. Het paard moest nog veel leren terwijl Yara toch een jaar ouder was!
Madness keek naar de omgeving, het was hier lelijk! Veel te goed voor Madness. Ze was slecht, al dachten veel paarden dat niet. Ze dachten dat ze goed was omdat ze zo charmant klonk en niet dominerend deed enz. Dat ergerde Madness!

Yara keek naar Madness, het was duidelijk dat ze vond dat ze nog veel moest leren, en dat ze zich eraan ergerde. "Ik weet dat ik nog veel moet leren." zei Yara. Ze keek Madness nog steeds aan. "Ik weet niet of je het wilt, maar je kan me meer leren." ineens wilde ze wel leren om meer zelfvertrouwen te hebben. "Ik kan veranderen, echt" zei ze met volle overtuiging, ze tweifelde geen moment. "maar ja, je moet zelf weten of je mij bij jou kant wilt hebben.

"Wat bedoel je ermee, moet ik je leren slecht te worden?" Vroeg ze charmant maar toch wel ietwat overdonderd, ze snapte het niet maar dat liet ze niet merken. "Ik wil je wel leren slecht te zijn." Zei ze met haar normale charmante stem. Ze had een plan! Met een charmante kreet schoot ze naar voren en haalde hard uit, ze schampte haar op haar kont en trok zich weer terug. "Je moet leren te vechten!" Zei ze charmant en fijntjes. Madness haalde haar hoef uit en schampte haar weer, ze moest vechten en zich verzetten. Ze brieste en sprong weer naar voren, ze beet gemeen in haar been, Yara moest zich verzetten om te blijven leven. Madness duwde Yara gemeen toen Madness haar achterbeen nog vast had. Yara moest wel vallen. Madness bleef wachten tot ze wat deed.

"Ik wil jewel leren slecht te zijn" zei Madness. En ze viel haar aan! Ze beet en trapte haar gemeen "Je moet leren vechten!" riep de merrie. Yara schrok even maar ze was het gewent. Even steigerde ze, waardoor de merrie bij haar been kon. Ze beet haar in haar achterbeen en duwde haar omver. Met de verwondingendie ze al had, moest ze nu vechten, anders zou ze dood gaan. Dus ze hapte in de neus van de merrie, zodat ze losliet en steigerde en gooide haar hoeven gemewn op haar rug. Toen ze weer met 4 benen op de grond stond keekze naar watde merrie zou doen.

Oeps dat was dus Yara

[oke, helaas, niets aan te doen ]

Yara verzette zich maar nog niet genoeg, Madness viel haar opnieuw aan, ze dwong Yara op de grond en ging dreigend op haar luchtweg staan, ze kreeg zo dus geen lucht meer, Madness vond het genoeg en stopte. "Dus dát is je zwakke plek! Daar moet je mee oppassen, je vecht redelijk maar je broer is sterk, dat zie ik zo. Je moet je blijven verzetten, je verslapt zodra iemand een hoef op je luchtweg zet! Dwing jij me maar op de grond en sta genadeloos op mijn luchtweg, als je dat kan.
O en nog iets, wees nóóit maar dan ook nooit brutaal, dat gaat je leven kosten!" Klonk ze charmant. Ze wachtte af.

Madness dwong haar op de grond en ging op haar luchtweg staan. Maar ze stopte meteen. "Dus dat is je zwakkeplek! Daar moet je meeuitkijken. Je vecht redelijk maar je broer is sterk, dat zie ik zo. Je moet je blijven verzetten, je verslapt zodra iemand zijn hoef op je luchtweg zet. Dwing jij me maar eens op de grond en sta genadeloos op mijn luchtpijp, als je dat kan" yara slikte en stormde op Madness af. Ze steigerde en sloeg haar voorbenen over haar hals. Ze beet haar achter haar oren enzette haar voorbenen weer op de grond. Ze beet nog een keer achter haar oren en dwong haar naar beneden door steeds harder te bijten. Als ze een beetje naar beneden ging beet ze iets zachter. Als Madness haar hoofd maar iets omhoog bracht beet ze harder. Even later lach Madness werkelijk op de grond. Maar Yara stond er toch wat ongemakkelijk. Ze wilde de adem van Madness niet ondnemen, maar ze moest het doen. Dus Yara zette haar hoef op haar luchtpijn en druke 5 seconden daarna liet ze los.