1
My little sister. I am sorry. op di 17 mei - 15:49
Night Dancer
Tevreden draafde een hengst langs de ijsgrotten. Met een scherpe bocht dook hij bij wijs van spreken in een van de tientallen grotten. Opeens zag hij een klein veulentje. Het kleintje bibberde helemaal. Het wou weg rennen. Maar Night Dancer hield hem abrupt tegen. Hij brieste en zwiepte met zijn staart. Zijn ogen dodelijk en glashard. Zijn staart fier en trots de lucht in geheven maar ook dominant. En zijn oren plat tegen zijn schedel. Zo stond hij meestal. ''Zeg eens onnozel mormel. Waar gingen we naar toe?'' Het kleintje dacht waarschijnlijk dat hij stoer of iets was. Dapper zei hij boos: ''Ik ben geen mormel stom paardje! En ik bepaal zelf wel waar ik naar toe ga!'' Night Dancer grinnikte vals, en zei: ''Oja? Dacht je dat?! Ik zou maar eens wat respect tonen onnozel beest.'' Night Dancer grinnikte vals. En ook een valse grijns vulde zijn hoofd. Het veulentje trilde helemaal hij riep: ''Oja? Kom maar op dan! Dan vecht ik me er wel langs.'' Night lachte even hatelijk en zei kalm terug: ''Het is slap om zoiets te zeggen. Je kan zo zien dat je bang bent. Weet je. Meestal vechten wij puur slechte paarden. Niet tegen slappe veulens. En al helemaal niet tegen merrie's. Maar omdat je het zo graag wilt!'' Night Dancer zag het veulentje terug deinzen. Night lachte nog eens hatelijk. Stoof op het veulen af, pakte het bij zijn kleine gevoelige neusje vast. En steigerde hoog. Het veulentje vloog door de lucht. Het leefde nog. En het gilde zo hard. Het was niet normaal, het was een duidelijke dood's gil. Maar alles stopte en alles was dood stil. Het veulentje knalde met een klap tegen de bovenkant en knalde op de grond. Het kleintje zat onder het bloed. En een ijspegel stak uit haar hoofd. Die was zo goed als dood.





