Yara rook een ander paard, maar kon hem niet zien. Het was een hengst, kon ze uit de geur herkennen. Ze voelde dat Zeus nogsteeds op haar Hals drukte. Ze was nog maar 6 ze wilde nog niet dood! Ze maaide nog een keer met haar voorbeen dat nog gezond was, in de hoop Zeus te raken, maar dat gebeurde niet, dus hielt ze op en bleef stil liggen. Als teken dat ze het opgaf. Wat moest ze anders doen? Ze sloot haar ogen even zuchte daarna keek ze weer naar Dacoda. Zou hij haar kunnen gelpen? Of zou zeus haar al vermoord hebben voordat hij de kans kreeg haar te redden?

Yara probeerde hem te raken met een gezond voorbeen. Gelijk trapte hij op het been. Zo, die zou niet meer zo snel proberen om hem pijn te doen. Een gemene grijns speelde op zijn lippen, het was hier te druk, hij was in zijn eentje, helaas besloot hij haar nog even te sparen en besloot Dacoda nog even te bevechten. Dat onnozele veulen was niet belangrijk genoeg, Zeus hoefde zo'n taai veulen niet. Zeus wou een gevecht met Yara, niet een nonchalante dood omdat ze zonodig zielig wou doen. Zeus zou afwachten en anders weg gaan, Yara zou haar dood niet ontkomen. Hij zou haar zonder genade in de stervende ogen kijken en glimlachen. Hij beet hard in het oor van Yara en wuifde gedag. (niet letterlijk natuurlijk ) Hij keek nog een keer naar Dacoda en greens vals. "Tot gauw!" Fluisterde hij in het oor van de hengst. Hij ging er in een vliegende galop vandoor, niet om te vluchten maar om Yara privé te doden! Zijn valse lach galmde nog na in het bloemenveld.

[ik open een topic voor yara ik en nog één iemand, het is me te druk

ps. dacoda, ik had al geen voorpluk XD alleen een zielig klein plukje haar (letterlijk maar 1 geloof ik XD)]

Yara zuchte opgelucht toen Zeus weggaloppeerde. Ze wist dat hij nog lang niet klaar was. Maar voor nu wel. Ze stond langzaam op, het lukte, maar ze wankelde erg. Ze nam een hap van de bloemen om haar keel te verzachten. Ze keek hulpeloos naar Breezer en Dacoda. "Dank jullie wel, zonder jullie was ik dood geweest" zegt ze dankbaar.

Nog steeds kauwend op de bloemen keek hij toe, het gevecht bleef maar gaan, totdat opeens de hengst weg liep. Hij zou e merrie nog terugpakken, dat zag je zo aan de houding die hij had. Toen de merrie hen bedankte zei hij 'Aan mij heb je niks te danken, ik bstond hier echter maar toe te kijken, het is dat ik niet tussen goed en kwaad kies, anders had ik zeker geholpen' zei hij en hij knikte even 'Diue andere hengst daar heeft echter wel een bedankje tegoed, dus geef dat van mij maar aan hem' zei hij en hij deed een stap achteruit 'Dag beste paarden en tot de volgende keer' zei hij duf en neutraal daarna ging hij wegf in een drafje, zijn dufheid en nuetraalheid alleen zichtrbaar wat zorgde voor een mysterieus efect en ietwat raar