'Ik was een beetje aan het denken aan vroeger.', zei hij tegen Roma. Hij bracht zijn hoofd omhoog en Roma bracht die van haar ook omhoog. Ze merkte dat zijn blik op die van haar viel en het viel haar op dat hij net iets groter was dan haar. Niet veel, maar wel iets.
Ze keek naar de zon die nu helemaal onder was gegaan en er niet meer was en dat de schemer ook donkerder was geworden. Ze zouden nog een plek moeten zoeken om te gaan slapen. Ze kon echter niet weggaan. Ze wist waardoor het kwam. Baico. Ik voel me gelukkig als ik bij hem ben. Dit kon niet doorgaan. Ze wist dat hij aardig was, maar dat was Nero ook geweest. Precies hetzelfde gebeurde er en ik wil niet dat dat me nog een keer gebeurd. Nero was uiteindelijk mijn ergste nachthengst en ik heb me maar net kunnen redden van een totale ondergang. Ze keek hem weer aan in de ogen. Ik moet! Dit keer was ze sterker dan haar gevoel en met een 'Het spijt me!' draaide ze zich om. Ze liep naar Vlek. 'Vlek, ik moet gaan. Ik bedenk me net dat ik ergens moet zijn. Het was gezellig!' Ze galoppeerde aan en rende weg.