Vrolijk bleef ze met Casanova mee galloperen. Ze genoot er helemaal van. Maar na een tijdje hard te hebben gegallopeerd, begon ze toch wel moe te worden. Maar ze liet er niks van merken. Toen hij uiteindelijk zijn gallop eindigde met een sliding, raakte ze een beetje in de war. Ze wilde wel stoppen. Maar ze vond een sliding maken toch wel heel erg eng. Ze besloot hem na te doen maar door haar dunne beentjes ging ze onderuit. Op haar kont gleed ze verder over de sneeuw en kwam uiteindelijk tot stilstand. Vlug zette ze haar beetjes weer onder haar neer en stond snel op. Ze schudde zich uit want ze zat nu helemaal onder de sneeuw die haar afkoelde. Ze draaide om en galopeerde vlug terug naar Casanova. Toen hij vroeg of hij haar Moon mocht noemen keek ze hem een beetje verbaast aan. De meeste paarden die vroegen dat niet maar deden dat gewoon. Ze knikte maar vlug. Toen hij begon over de heuvels, dacht ze weer aan Curlin. Ze hoopte maar dat ze niet op de plek kwamen waar zij was. Want dan zou ze het uit moeten leggen waarom ze zomaar weg was. 'Uh ja is goed' Zei ze alsof er niets aan de hand was maar ergens was ze nu toch wel erg nerveus. Ze vond het wel leuk om bij hem te zijn. Ze was benieuwt hoe oud hij was. Aangezien hij wel speels was voor een groot paard vond ze.

Casanova grinnikte toen hij zag dat Moon hem na probeerde te doen met een sliding. Ze keek hem een beetje verbaast aan toen hij vroeg of hij haar moon mocht noemen. 'Uh Ja is goed' zei ze, Casanova zag dat ze een beetje nerveus was, hij vroeg zich af waarom. Maar hij vond het wel leuk dat ze mee ging. 'Zullen we morgen naar de heuvels dan?' vroeg hij, het begon al donker te worden en het leek hem geen goed idee om in het donker op pad te gaan. Hij zag verder op wat bomen staan, er lag niet zo veel sneeuw onder de bomen. Het leek hem een goede plek om te overnachten. Hij keek even naar Moon, 'Ga je mee?' vroeg hij op vriendelijke toon, waarna hij in een rustig drafje naar de bomen draafde. Hij ging onder een boom staan en keek naar de grond, groen gras kwam te voorschijn toen hij met zijn hoef door de sneeuw schraapte. Hij had bijna alle sneeuw weg geschraapt zodat Moon niet in de koude sneeuw zou moeten liggen. Zelf ging hij tegen de moon aan staan en keek over de vlakte, geen andere paarden in de buurt. De kust was veilig, ze konden nu rustig slapen. 'Ik heb een slaapplek voor je gemaakt' zei Casanova terwijl hij met zijn neus naar het weg geschraapte stukje wees. 'dus als je wil kan je daar slapen' zei hij, hij wou haar nog steeds niks verplichten. Hij hield alles goed in de gaten, het leek er niet op of er een ander paard in de buurt was, maar je weet maar nooit. Hij was blij morgen weg te kunnen uit de sneeuw, hij verheugde zich nu al op het groene gras.

Toen hij voorstelde om morgen naar de heuvels te gaan knikte ze. Ze volgde zijn blik naar de bomen. Waarom zou hij daarnaar kijken? Vroeg ze zich af. Ook toen hij vroeg of ze meeging was ze verbaast. Maar ze besloot hem gewoon te volgen. Ze galopeerde vlug achter hem aan. Toen ze zag dat hij bij de bomen stopte, ging ze optijd afremmen want ze wilde niet weer uitglijden met een sliding. Ze stapte het laatste stukje naar de boom verder. Ze keek naar hem hoe hij de sneeuw zo makelijk kon wegschrapen. Ze zou willen dat ze ook al zo groot was.. Ze keek hem vrolijk aan. 'Dankjewel!' Zei ze en duwde haar neusje tegen zijn hals aan waarna ze op de grond ging liggen tegen de boom aan. Ze was erg moe doordat ze weinig had geslapen de laatste tijd.

Casanova was al een tijdje wakker, maar besloot te wachten tot Moon uit zichzelf wakker zou worden. Hij vond nog steeds dat ze slaap nodig had, ze moesten natuurlijk best een eind lopen voordat ze bij de heuvels aan zouden komen. Hij verheugde zich er zo op, het groene gras, de warme zon. Hij werd er helemaal vrolijk van, zodra Moon wakker werd zouden ze vertrekken. Ze zou natuurlijk eerst moeten eten enzo, hij had al wat voor haar klaar gelegd. Hij had verderop een appelboom gevonden, er hingen niet veel appels meer aan. Maar hij had er toch een stuk of zes gevonden. Hij vroeg zich af hoeveel ze nodig had, hij had er zelf twee gehad. De rest mocht zei hebben, zei moest nog groeien, ze was nog jong. Ook al was hij ook nog jong en moest hij ook nog groeien. Hij was nog maar net twee, maar toch, zei had meer nodig vond hij. Stiekem was hij best wel een beetje trots op zichzelf, hij vond dat hij best goed voor haar zorgde. Ook al kende ze elkaar nog maar net een dag misschien. Een klein beetje ongeduldig, stond hij te wachten tot ze wakker zou worden.

[Zal ik een topic maken in de heuvels? (:]

Moon zat in een diepe slaap. Ze droomde over de heuvels, het spelen met Mysterio.. Ze vond hem zo leuk.. Maar hij was zo slecht.. Terwijl Moon zelf een vrolijk en lief veulen was die niet zo gemeen wilde zijn. Ze miste hem wel maar ze moest verder, andere paarden ontmoeten.. Maar met Mysterio kon dat niet aangezien die andere paarden haatte.. Vrolijk galopeerde ze door het gras, tot ineens de andere paarden verdwenen en de heuvels veranderde in die moerassen. Weer stonden er paarden om haar heen die haar bang maakte en uitlachten. Ze was echt doodsbang. Deze droom had ze nu al meerdere keren gehad. Ze kreeg een harde trap van een paard waardoor ze van de schrik wakker werd. Ze sprong gelijk overeind met een bonzend hart en keek angstig de omgeving rond. Maar toen ze zag dat Casanova bij haar was en er geen eng ander paard te zien was kalmeerde ze weer en ontspande. Ze keek naar de grond. Ze hoopte dat het nooit echt zou gebeuren, in haar dromen vondt ze het al eng genoeg! Haar blik viel op een aantal appels die vlak bij haar lagen. Vragend keek ze Casanova aan.

(Goed idee:D)

"Die zijn voor jou" zei Casanova toen hij zag dat Moon verbaasd van de appels naar hem keek. Hij glimlachte even naar haar. "Eet maar rustig hoor, we hebben alle tijd." zei hij kalmpjes. Hij verheugde zich er echt op om lekker jong gras te eten. Het was nog niet zo heel laat, de zon was nog maar half op de hemel. Het was een klein beetje mistig, maar dat deerde hem niet. Stiekem was hij wel een beetje ongeduldig, maar hij deed zijn best het niet te laten merken. Hij wou niet dat Moon zich zou haasten. Nadat ze genoeg gegeten en gedronken hadden, maakte Casanova aanstalten om te vertrekken. Met Moon aan zijn zijde ging hij op weg naar de heuvels.

[Ik maak straks wel ff een topic aan moet eerst even eten. ;p]