Vanita zag hoe goudvacht haar hoofd afkeurend schudde, maar haalde haar schouders onverschillig op. Wat boeide het haar dan ook? Laat haar maar lekker denken wat ze wil, zijzelf had er toch geen last van. Maar wat de goudkleurige merrie toen deed, was een gróte vergissing. Ze ging naast de shet staan en duwde haar opzij alsof ze niets was, en als klap op de vuurpijl zei ze ook nog eens tegen zwartje dat die haar niets mocht doen. Grr, hier kon ze toch zó kwaad om worden. Haar behandelen alsof ze niets was, alsof ze zichzelf niet kon verdedigen. Dit had ze al talloze keren meegemaakt en meestal liet ze die grote lomperds wel even weten hoe het werkelijk zat. Woedend draaide ze haar hoofd opzij naar de goudkleurige merrie, haar ogen fonkelden. “Wat weet jij er van, merrie? Mij opzij duwen alsof ik niets ben, en net doen alsof ik me niet kan verdedigen tegen die grote lomperd daar!” zei ze op giftige toon, woede borrelde in haar op. Nja, je kon haar niet snel boos maken want meestal lachte ze je keihard uit, maar bij dit soort dingen was het dan weer goed raak. Met een nijdige zwiep van haar staart zette ze uitdagend een stap naar voren, haar hoofd fier in de lucht geheven. Maar toen begon zwartje natuurlijk weer. Ze zette haar tanden in de luchtpijp van de gouden merrie. En hoe boos Vanita ook was, hier moest ze toch wel even wat tegen doen. Klein zijn was op dit moment haar voordeel, ze moest het haar nageven; Zwartje ging handig staan zodat de andere merrie er niets tegen kon doen, maar Vanita was klein en liep zo er –met nogal wat wring en duw werk- onder door. Ze ontblootte snel haar tanden en zette die op haar beurt in de hals van de zwarte merrie, ze beet goed door. Maar op het moment dat zwartje los liet, liet ook de shet los en sprong ze snel weer achteruit. Nog steeds boos keek ze uit de hoogte naar de goudkleurige merrie. Ze kreeg een fikse klap tegen haar borst, maar door het zelfde trucje als de vorige keer –snel achteruit springen- uit te halen, was de schade beperkt. Toch was het een harde klap geweest en de lucht werd uit haar longen geslagen, even had ze nodig om weer op adem te komen. Toen ze haar ogen weer op de zwarte merrie richtte, zag ze dat die wegliep. Je zou verwachten dat Vanita er achteraan zou sprinten, maar zwartje was eindelijk verstandig geworden. Met een grijns op haar snoet keek ze nog even hoe de zwarte merrie wegliep, diepe sporen in de modder achterlatend. Nee, Vanita was niet bang voor haar. Maar ze had haar spelletje van vandaag weer gehad, en je kon ook té ver gaan. Meestal kapte ze er wel mee als een paard zelf weg liep. Ze wierp nog even een koele blik op de goudkleurige merrie, zo snel vergat ze alles niet, en draaide zich toen ook om met een zwiep van haar lange staart. Haar kleine hoeven zakten diep weg in de modder, maar desondanks liep ze met haar hoofd fier en trots in de lucht geheven weg. Vanita liet zich niet kleineren, door niemand, en ook vandaag had ze dat weer laten merken. Met een grijns sprong ze aan in de galop, en even later was het enige dat van haar overgebleven was op de plek waar de paarden stonden, diepe maar smalle hoefafdrukken in de zompige grond, die langzaamaan weer volliepen.