[ sorry peoples, dat ik zo lang niet gepost heb hier. Ik had alleen echt geen inspi voor deze topic xD Maarja, ik zal het nu weer eens proberen :') ]

Samantha hief haar hoofd in de lucht toen een palomino merrie naderde. Ze groette de aanwezige paarden vriendelijk, en de paint merrie brieste vriendelijk terug en glimlachte naar haar. Nou nou, het werd hier steeds drukker. Op het punt dat Elavanche en zij eigenlijk weg zouden gaan, kwamen er twee nieuwe paarden bij, die meteen een nieuw gesprek startten. Voor één keer stil volgde ze het gesprek, en bestudeerde de witte hengst en de gouden merrie. Ze waren beide vriendelijk, dus was Samantha dat ook. Ze zwaaide eens met haar staart, en zuchtte eens relaxt, de zon verwarmde haar vel en dat voelde fijn. Haar oogleden voelden zo zwaar aan…Toen besloot ze zich ook weer eens in het gesprek te mengen. Ze stond hier maar wat weg te doezelen, en dat was niet beleefd. En ja, het waren een paar hectische dagen geweest de laatste tijd, met weinig slaap, maar nog steeds was het niet beleefd. “Hii, ik ben Samantha. Sorry voor de late reactie, volgensmij doezelde ik een beetje weg in de zon ...” zei ze, met een verontschuldigende glimlach. Ze nam de paarden nog eens op. De hengst zag er beleefd en vriendelijk uit, niet zo’n show geval als vele andere hengsten. Hij was niet opdringerig maar wel aardig. De merrie was ook vriendelijk, maar… Samantha vernauwde haar ogen even, maar voor een seconde. Ze leek wel een andere emotie uit te stralen, iets anders dan de kracht die in haar houding te lezen was. Verdriet? Sam wist het niet goed, en ze zou haar er niet naar vragen. Het verleden kon pijnlijk zijn, als er één ding was dat ze hier in DH geleerd had dan was het wel dat hier vaak genoeg paarden kwamen met een slecht of traumatisch verleden. Zijzelf had gewoon een happy leven gehad voor ze in DH kwam, maar ze wilde avontuur, actie! Twee dingen die je hier in DH volop had, dus ze was op de juiste plek terecht gekomen. Haar warmbruine ogen keken tijdens al die gedachten vriendelijk naar de paarden, ze knipperde even kalmpjes maar zorgde er voor dat ze niet wéér weg zou doezelen, moeheid of niet.

[ ok, er staat niet veel zinnigs in ofzo :') ]

Black magic stapt over het landschap heen en kijkt om zich heen. Hij hinnikt, nee niemand in de buurt. Hij hoopt dat er iemand in de buurt is. Hij kijkt om zich heen, nee niemand die hij kent. Hij galoppeerd weer verder en stopt bij een plasje om iets te drinken. Hij draaft weer snel verder. Hij kent dit gebied nog niet helemaal goed. Daarom is hij hier, om dit gebied te verkennen en om een nieuwe liefde te vinden misschien.... Nee, hij moet er maar niet te veel aan denken. Hij mist Claire wel. Hij hoopt dat hij haar weer snel kan vinden en weer vrienden met haar kan worden. Ze heeft het natuurlijk weer veel te druk met haar vrieden. Hij hoopt dat hij snel iemand kan vinden. Hij hinnikt nog een keer en kijkt om zich heen. Hij ziet dat er een merrie in de verte staat. Hij loopt naar haar toe en begint een gesprek. "Hallo ik ben Black Magic, wie ben jij??"