Rozenwind was blij dat de merrie haar naam mooi vond. Het was inderdaad een naam die je niet zo vaak hoorde. En de merrie zei dat ze Pieces heette. "Dat is ook een mooie naam," antwoorde Rozenwind met een glimlach. Pieces was écht een mooie naam. Ze gingen het rotsblok binnen. "Gelukkig, hier binnen is het warm!" zei Pieces. Rozenwind knikte. Ze ging achterin het holle deel van het rotsblok op haar zij liggen en voelde de sneeuw op haar vacht langzaam wegsmelten. Ze hoorde niet meer zo goed wat Pieces zij, doordat ze vooral bezig was met opwarmen. Na een tijdje kreeg ze weer een beetje gevoel in haar benen. Rozenwind brieste zachtjes. "Nogmaals bedankt. Je hebt m'n leven gered," zei Rozenwind terwijl ze opstond. Ze was Pieces echt dankbaar. Als zij er niet was geweest, was Rozenwind misschien wel... Dood. "Is er iets dat ik voor je kan doen, om je te bedanken?" zei ze er achter aan.

Rozenwind glimlachte. "Dat is ook een mooie naam." Pieces glimlachte terug, en brieste. Ze keek hoe Rozenwind ging liggen, en deed hetzelfde. Ze zakte door haar benen heen en kwam lichtjes neer op de vloer. Haar vacht begon een beetje te drogen en een warm gevoel kwam terug in haar verkleumde spieren. Pieces zuchtte opgelucht, ze hadden het allebei gehaald. De laatste paar momenten waren behoorlijk inspannend geweest, en ook levensbedreigend. Het voelde goed om weer even rustig te kunnen liggen zonder zorgen. Na een tijdje brieste de shetlandmerrie, Rozenwind. "Nogmaals bedankt. Je hebt m'n leven gered." zei ze, en stond op. Pieces volgde haar voorbeeld en trok haar benen onder zich, om zich vervolgens op te richten en flink uit te schudden. "Graag gedaan, maar jij begon met redden. Jij bleef staan toen ik in nood was, in plaats van weg te rennen. Dat was heel dapper." zei Pieces eerlijk. Ook zij was Rozenwind heel dankbaar, ze had haar leven geriskeerd door te blijven staan wachten op Pieces. "Is er iets dat ik voor je kan doen, om je te bedanken?" Pieces glimlachte en schudde haar hoofd. "Nee, je hebt al genoeg voor me gedaan. Kan ik nog wat voor jou doen?" zei ze.

Rozenwind glimlachte terug. "Nee..." zei ze tevreden. Ze schudde nog een keer wat sneeuw van zich af en voelde zich al een heel stuk warmer. Ze strekte haar benen een keer uit zodat haar spieren niet opnieuw verstijfden. Ze liep een paar rondjes om warm te blijven. Het liefste wou ze naar het zuiden, waar het lekker warm was en ze rustig kon grazen. Rozenwind was wel gewend aan kou en sneeuw, maar deze keer had ze het wel heel erg koud gehad. Ze keek nieuwsgierig naar Pieces. Waar zou zij nu aan denken? "Ik ga naar het zuiden," zei Rozenwind, toen ze haar besluit had genomen. "Ga je mee?" vroeg ze, met een opgewekte stem. Ze liep even naar de uitgang van de 'grot' waar ze waren en weer naar Pieces. "Het sneeuwt behoorlijk hard," zei ze peinzend. Als Pieces meeging moesten ze nog wel even wachten met vertrekken. Rozenwind had geen zin om opnieuw bijna onderkoelt te raken. Ze had zin in een zonnig veld met heerlijk vers gras. Ze zuchtte. Hier bij het ijsmeer was geen grassprietje te vinden waar geen dik pak sneeuw over heen lag.

[srry, ik ben niet echt actief met dit account]

"Ik ga naar het zuiden," verkondigde Rozenwind. Pieces knikte vriendelijk. Het Zuiden, dat was wel een goed idee eigenlijk. Ze had het de laatste paar uren (?) zo koud gehad, dat het Zuiden wel een fijne verandering zou brengen. Zon, gras, misschien wel zee, het maakte haar niet uit als het er maar warm was. "Ga je mee?" vroeg Rozenwind. Pieces brieste blij, "Ja, is goed! Ik heb geweldig veel zin in de zon voelen die op m'n vacht schijnt." zei ze en glimlachte. Ze keek hoe Rozenwind naar de ingang liep en weer terug. "Het sneeuwt behoorlijk hard," vertelde ze. Pieces liep op haar beurt naar de ingang, en stak voorzichtig haar neus in de koud. Ze rilde even, de snijdende wind was er nog steeds en voerde vele sneeuwvlokken mee. Eentje belandde op haar neus, die ze snel weer naar binnen trok. "Hmz, wat doen we? Gaan we de sneeuw trotseren of wachten we nog even?" vroeg ze, en keek weer naar Rozenwind. Met grote stappen liep ze weer terug naar de achterkant van de grot, daar was het namelijk het warmste. Ze zuchtte, als die sneeuw zo door blééf gaan konden ze over een uur nog niet naar het Zuiden. Terwijl haar spieren toch echt verlangden naar wat warme zonnestralen. Op dit moment was ze wármer, maar ook weer niet super warm. Het bleef koud, alleen in de grot was het wel uit te houden.