Een zachte bries zorgde ervoor dat haar neusgaten trilden en haar oren waren naar opzij gedraaid. Haar ogen fonkelden nog, maar zwak. Praten over haar verleden vond ze erg moeilijk en het was al heel wat dat ze dit al verteld had. Haar blik gleed naar de hengst en ze liet haar hoofd een beetje zakken. Bij het horen van zijn woorden glimlachte ze dankbaar en knikte ze. Het was fijn om vrienden te hebben, dat wist ze zelf heel goed. Maar ze wist ook hoe snel vrienden zich tegen je konden keren. En ze wist dat het een tijd zou duren voordat ze echt weer iemand zo dichtbij kon laten komen dat hij of zij zich een vriend kon noemen. Een echte vriend die alles van haar wist. De vraag die de hengst daarna stelde overviel haar een beetje, maar ze liet niets merken. Ze was vastbesloten om hier op DH een nieuw leven te beginnen, en dat had ze eigenlijk ook gedaan. Tot nu toe kon ze met zekerheid zeggen dat Falcon een vriend van haar was; hij was de eerste die ze hier ontmoet had. Zwijgend keek ze de hengst recht aan en ze koos haar woorden zorgvuldig uit. ”Ja, in zekere zin wel.” Hij zou wel begrijpen waarom haar antwoord een beetje vaag was. Het was moeilijk voor haar om paarden toe te laten binnen de muur die ze om zichzelf had heen gebouwd, maar langzaam zouden ze dichterbij kunnen komen. ”Ik zal jou als een vriend beschouwen.” sprak ze daarna zacht, maar vastberaden. Ze wist dat hij ook een moeilijk verleden had en wilde er voor hem zijn. Dat was iets wat iemand die zich een vriend van haar kon noemen altijd van haar kant kon verwachten. Wat dat betreft was ze heel trouw; ze zou anderen nooit verraden of minderwaardig behandelen. Ze wist hoe het was om onrechtvaardig behandeld te worden en ze wilde anderen die pijn en vernedering niet aandoen. Langzaam kwam ze weer tot zichzelf en ze schudde haar hoofd terwijl ze een keer diep in en uitademde. Haar oren draaiden weer naar voren en haar ogen leken weer terug te zijn in het heden. ”De tijd zal ervoor moeten zorgen dat ik paarden dichtbij me zal laten kunnen komen, maar ik zal jou als een vriend beschouwen.” Ze sprak nu duidelijk en glimlachte vriendelijk; de glimlach was gemeend. Hoewel haar woorden misschien zakelijk en afstandelijk klonken, bedoelde ze het niet zo. En ze wist wel dat de hengst haar zou begrijpen.

A Strong Wind Will Teach Me How To Fly
Rocco keek nog eens aandachtig naar Mýsla. Hij snapte haar compleet. Haar problemen en moeilijkheden.. Hij zuchtte, het was tijd voor hem om te gaan. Op zoek naar Claire, die drachtig was van zijn veulen. Hij zou bij haar komen en wachten tot hun veulen zou komen. Hij luisterde nogmaals naar de stem van de merrie voor hem en knikte kort. Ook al was haar antwoord ietsje vaag, dat begreep hij volledig. “Ik jouw als vriendin.” Zei hij met een stem die respect uitsprak. Hij knikte nogmaals met zijn hoofd en bleef geduldig zwiepen met zijn staart. ‘Time Can Heal all wounds.’ Dacht hij kort en hij grijnsde. “Ooit komt alles weer goed.” Sprak bij met zijn lage rustgevende bromstem in de richting van de merrie. Rocco knikte nog eens begrijpend in haar richting en wendde zijn blik naar het noorden, het koude noorden. Dat was waar hij nu eerst heenging. Hij had gehoord over het gebied met geisers. Dat was iets nieuws om te verkennen! Hij slaakte een diepe zucht en begon een nieuwe zin. “Het is tijd voor mij om te gaan..” kwam er langzaam uit. “Weet dat als er iets is, je altijd kan roepen.” Zei hij daarna rustig. Hij liet zich door zijn knieen zakken, strekte het ene voorbeen en het andere boog hij keurig. Zo knielde hij voor de merrie op de grond. “Het was en eervolle ontmoeting, Mýsla.” Rustig kwma hij omhoog en grijnsde naar de merrie. Hij wachtte nog even op een reactie, voor hij ging.
(Een na laatste post?)

Rustig wachtte de goudkleurige merrie de reactie van de hengst af. Ze had hem eigenlijk niets meer te zeggen; het gesprek liep ten einde. Een glimlach gleed over haar gezicht toen de hengst haar vertelde dat hij haar als een vriendin zou beschouwen. Het gaf een goed gevoel; er was iemand die haar respecteerde. Ze knikte bij het horen van zijn woorden en brieste een keer. Ze zou op zoek gaan naar iets nieuws, een nieuwe uitdaging. ’Ik kan op je rekenen.’ het was geen vraag, maar een bevestiging. ’En weet dat je ook op mij kunt rekenen.’ Ze wist dat het vreselijk was als iemand zei dat je hem kon vertrouwen, maar het uiteindelijk niet zo was. Daarom wilde ze dat hij wist dat ze er echt voor hem zou zijn als hij iemand nodig had. Want dat zou ze ook zijn. Ze grijnsde toen hij voor haar boog en porde plagend met haar neus tegen zijn hals. ’Grapjas.. Maar bedankt.. Het was leuk om je te ontmoeten..’ Het klonk een beetje kortaf, maar ze waardeerde het wel. Ze glimlachte en schudde haar manen even. Daarna liep ze aan; ze vervolgde haar reis naar het zuiden.

De valkleurige hengst keek naar de mooie merrie Mysla. Hij stond al klaar in de startblokken om verder te gaan toen de merrie toch nog besloot te antwoorden. Rocco glimlachte vriendelijk naar haar en keek met een rustige blik in haar ogen. “Ja, dat kan je zeker!” zei hij als extra bevestiging. “Dat is fijn Mýsla. Ik heb nog nooit iemand zoals jij ontmoet. Je bent geweldig.” Zei hij met een glimlach. Hij moest hard lachen toen haar neus hard tegen zijn hals porde en zei: “Daar sta ik om bekend. Het was ook fijn om jouw te ontmoeten.” Hij glimlachte en begreep haar helemaal. Het was ook moeilijk om te zeggen dat je iemand mocht, en wardeerde. “Roep me als het nodig is, hé?” zei hij maar niet als vraag bedoelt, hij wist dat ze dat zou doen! Rustig drukte hij zijn neus in haar manen en draaide zich om en galoppeerde weg. Zoekend naar een nieuw avontuur en nieuwe toekomst!