Met ruime passen en een vrij hoog tempo liep de merrie door. Haar oren stonden eigenlijk zoals altijd naar achteren, lagen nog niet niet plat in haar nek. Haar hoofd had Sythka geheven en tegelijkertijd haar hals lichtelijk gekruld. Luid gesnuif was regelmatig te horen. Ze liep nu al een tijdje in een rechte lijn, de grond onder haar hoeven was droog, het enige wat er groeide was een beetje half verdorde grassen en andere gewassen. Kortom: weinig voedsel en ook was er nergens direct in de buurt een stroompje te vinden. Met een luide, schrille hinnik gooide de merrie haar voorhand de lucht in. Een enkele keer sloeg ze met haar voorbenen, krulde haar hals en na haar landing op de grond schoot ze weg. De NRPS kruising gooide terwijl ze haar tempo opvoerde af en toe haar achterhand de lucht in. Langzaam aan begonnen er zweetdruppeltjes op haar hals te vormen, die net zo langzaam naar beneden dropen. Syth sloeg haar staart eens fel tegen haar flank aan terwijl ze in haar tempo zakte. Ze snoof de droge lucht op, op zoek en alert op geuren van andere paarden en/of roofdieren. Ook haar oren en ogen stonden op scherp. Het maakte de palomino-kleurige merrie niet echt uit dat ze al een tijdje geen soortgenoten had gezien. Als er nu een hengst zou verschijnen, had ze daar niet zo'n moeite mee, sommige hengsten waren te verdragen. In tegenstelling tot merrie's. Bij alleen de gedachten daaraan lagen haar oren plat in haar nek. Nee, enkele waarmee ze overweg kon, voor de rest niemand.

Zijn donkere ogen keken op naar de hemel die amper te zien was door de dode takken. Hij briesde een keer en rolde met zijn ogen. Wie of wat zit zo te hinniken? Hij sloeg geïriteerd met zijn hoef op de grond en stapte rustig naar het geluid af. Een kille bries kwam uit zijn liepen. Hij was nooit bang en kon elk gevecht aan. Alles was zo simpel voor hem. Met een drafje liep uit uit het donker. Zijn ogen zo donker. Hij hief zijn hoofd omhoog en zweeg tegen de vreemde merrie. Ze had een mooi goud kleurtje. Hij snoof een beetje en bleef de merrie aankijken. Hij grijnsde alleen maar wat. Zijn zwarte vacht sierde hem. Ook al verpeste de littekens zijn prachtige huid. Je zag duidelijk dat hij slecht is en dat hij met sterke roofdieren vocht.

De grote Friese merrie draafde over het dorre gras onder haar voeten. Ze rook de geur van Cobra de enigste die ze vertrouwde hier. Ze volgde de vertrouwde geur en kwam in draf bij Cobra er was ook een goudkleurige merrie bij. Haar zwarte vacht glansde in het zonlicht die op haar huid brande. Ze liep langs Cobra en ging naast hem staan en keek de merrie kill aan en liet een kille bries horen. Ze keek zonder enkele angst naar de merrie en haar spieren kon je goed zien op haar donker zwarte lichaam. Haar ogen keken kil om haar heen en werden nergens van afgeleid ze hield de onbekende merrie in het oog. Ze vertrouwde haar pas als ze haar beter kenden en als ze haar niet slecht gedraagt. Bovendien was Cobra er en met hem moest je niet spotte het was een mooie hengst maar de littekens verpeste zijn zwarte vacht een beetje maar Sakura ging nooit op schoonheid in enkel karakter. Haar stralende manen vlogen door de lucht als er een briestje wind door de lucht vloog.

Hij liep met grote krachtige passen over de droge prairie. Zijn ogen waren levenloos en kill. Hij rook de geur van Cobra en merkte dat Saricha er niet bij was. Hij had het haar niet vergeven een kille vloed stroomde door zijn hoofd. Hij volde de geur van Cobra en rook er twee andere geuren tussen. Hij kwam dichterbij en zach een friese merrie en een andere goudkleurige merrie. Hij liep naar hun toe en ging naast Cobra staan en bekeek de goudkleurige merrie goed ze herkende haar nog maar wist de naam niet meer. Zijn kille ogen keken overal heen hij was enkel gevuld met haat en woede voor elk paard hij had veel meegemaakt in zijn leven. En wat hij er voor krijgt is enkel haat in zijn hart. Hij was er nog niet overheen en je kon nog steeds geen leven meer in zijn ogen vinden. Zijn bruine vacht glom in het zonlicht samen met het bloed dat aan zijn vacht plakte. Zijn wonden bloeden hevig die hij had opgelopen in de Ijsgrot waarom moest Saricha het doen. Hij zal haar niet vergeven niemand. Zijn ogen keken duister rond en je kon geen sprankje leven in hem zien. Het bloed droop van zijn vacht druppel voor druppel viel het op de grond. De wonden waren al erg vies geworden sinds ze zijn gekomen en niet gewassen behalve in de regen bij de rivier.

Zijn donkere ogen keken naast zich. 2 trouwe paarden kwamen aan zijn zei staan. Hij had een oog op Charm. Charm leek nu een heel klein beetje op hem. Maar Charm had meer haat door een gebroken hard. Hij snoof. Hij had meer haat voor iedereen die hem de baas probeert te zijn en erg stom doen. Hij hate goedzakken. Hij snoof nog eens en richte zijn hoofd een heel klein beetje naar Charm. "Nu weet je hoe liefde in elkaar zit." Mompelde hij zacht zodat alleen Sak en Charm het konden horen. Hij wist hoe veel pijn het kon veroorzaken. Zijn littekens bleven vochtig. Zijn kille ogen waren even niet op de vreemde gericht.

Terwijl haar galop overging naar een draf, liet ze haar neus naar de grond zakken. De grote, witt sneb op haar neus liet ze door het droge gewas glijden, maar luid snuift ze als ze haar hoofd weer opheft. Het was hier zo stoffig en droog, meteen zat Syth's neus onder het zand en een of ander stoffig goedje. Haar oren draaien kort helemaal plat in haar nek, maar komen daarna iets overeind zodat ze in het verlengde van haar hoofd stonden, dus nog steeds naar anderen. Als ze de geur van een hengst oppikt staat ze direct stil, haar neus gaat de lucht in en snuift de lucht om zich heen nog eens beter op. En ja hoor, het duurde neit lang of er verscheen een grote, donkere hengst. Thevens was hij ook breeder dan Sythka zelf. Haar lichaam was eerder fijntjes dan grof. Recht staart ze de hengst aan terwijl ze blijft staan waar ze staat, ze week niet zomaar voor een ander, of diegene moest haar respect hebben gekregen. De grijns doet haar niets.
Er klonk een gil zodra Sythka de geur oppikte van een merrie. Direct lagen haar oren plat, haar hoef stampte ze op de grond en haar staart sloeg eens fel tegen haar flank. Haar tanden ontbloot ze als de merrie bijna arrogant naast de koudbloedige hengst gaat staan. Haar voorhand komt enkele centimeters van de grond die ze vervolgens weer neerkant op de grond. Aan merrie's had ze een hekel, die dulde ze niet in haar buurt. Hengsten waren anders, als er door een van hen benaderd werd deed het haar neit zo veel, maar zodra er alweer twee stonden werd het anders. Opnieuw snuift ze fel als de hengst met Andalusisch bloed aan de andere zijde van de hengst komt te staan. Haar oren liggen nog steeds plat in haar nek en opnieuw stampt ze met haar hoef. Ze kon het hebben door een hengst benaderd te worde, maar nu stonden er drie paarden voor haar, waaronder een merrie. Maar ze dacht er neit aan voor ze opzij te wijken!

@Sakura & Charming: ik bedoel het niet vervelend hoor, maar het is best apart als ik 'n topic maak voor emt Cobra, dat jullie twee als een hondje achter hem aan komen lopen..

Zijn donkere ogen keken nog steeds kil naar de merrie. Hij keek naast zich. Blijkbaar had deze merrie het liefst hengsten in haar buurt. Dat is meestal vervelend. Hij liet zijn oren in zijn nek drukken en sprong naar voren ter verdediging van zijn leden. Hij snoof heel wat lucht binnen. Je zag duidelijk dat hij leider was. Vooral zag je ht aan zijn bouwwerk. Zijn kille ogen bleven rustig staan. Als de merrie niet aanvalt trekt hij zijn dreigement terug. Hij briesde even en zwiepte verveeld met zijn staart. Hij lette niet zo op zijn paarden.

Haar tong schoot kort naar buiten, streek langs haar droge lippen. En opnieuw klonk er een halve bries, half gesnuif. Ze probeerde het zand uit haar neus te blazen en ondertussen ook haar neus vochtig te houden. Als de koudbloedige hengst naar voren komt legt ze haar oren zo plat mogelijk in haar nek en haar tandend ontblootte Sythka ook. Kort hief ze haar rechtervoorbeen en knalde haar hoef weer op de grond. Ze keek hem vreemd aan, met een blik van: 'Oh, mag ik dan niet laten merken dat ZIJ in mijn buurt NIET welkom is?' Ze was niet van plan de merrie aan te vliegen, hoewel ze als ze eerlijk moest zijn niets liever zou willen, dan zou ze haarzelf alleen maar benadelen. Het was nu eenmaal een feit dat één paard niet tegen drie anderen op kon. Sythka leidde aan de manier waarop hij reageerde af dat hij leider moest zijn, een goede bouw hoefde niet typerend voor een leider te zijn. Haar staart sloeg ze opnieuw eens fel tegen haar eigen flank aan terwijl ze haar neus iets de lucht in hief, hierbij gleden haar blonde manen naar achteren. Zelf had ze niet overdreven last van de warmte, de twee zwarte, koudbloedige paarden tegenover haar waarschijnlijk wel. Zwart hield de warmte vast. Haar hals was lichtjes vochtig van de warmte en haar inspanning van daarstraks. De zon liet haar palomino-kleurige vacht glanzen, wat zorgde voor een gouden gloed.

Ohja; eht geen wat tussen '...' staat, is wat ze denkt en Cobra in haar miss kan lezen, ze spreek thet niet hardop!

Zijn kille blik glimlachte gemeen. Daarna rolde hij met zijn ogen. Een grijns klonk uit zijn krullende lippen. Maar hij besloot de merrie te sparen. Ze leek wel een slecht karakter te hebben. En meestal spaart hij dat soort paarden. Goedzaken had hij meteen een schop gegeven. Zijn grote bouw versiert met open wonden en littekens blonken zacht. Zijn bloedrode ogen lieten geen liefde los. Hij draaide zich om en richte zijn blik op zijn paarden. Hij verveelde zich nu. Hij had een hekel als iedereen zweeg. Hij begreep echt niet wat hij hier deed. Hij zou niet lang meer blijven in de stilte zoals nu.

De kille glimlach die op het gezicht van de hengst af was te lezen, trok ergens wel haar interesse. Het werd haar duidelijk dat deze koudbloedige, donkere hengst bij het slechte type paard behoorde. Nu verscheen er op Sythka's een kleine, lichtelijk sluwe glimlach. Haar hoofd gooide ze opnieuw in lucht, schudde hierbij haar manen kort van haar hals, waar het broeiërig aanvoelde vanwege de droogte om hen heen. Nu, opnieuw, gleden haar ogen over het lichaam van de hengst. Open wonden en littekens lieten haar niet opkijken. Daar konden in haar ogen twee oorzaken voor zijn; 1. De hengst veel of 2. Hij was een slechte vechter, een goede zou immers minder snel gewond raken. Met nog steeds de glimlach op haar gezicht trok ze de conclusie dat het in zijn geval het eerste moest zijn, hoewel ze de tweede nog niet geheel uitsloot. Kort flitste haar ogen naar de merrie, die nu bijna bewegingsloos aan zijn zeide stond. Daarna naar Charming, die ze ook nog geen woord had horen zeggen. Sythka snoof, sloeg opnieuw met haar staart en maakte zich klaar om zich om te draaien en de drie paarden haar rug toe te keren. Ze stopte in haar beweging, boog haar hals naar hem toe. "Als je me geen plaats te bieden hebt, dan ga ik. Als je het niet erg vind" sprak ze op een zoete toon, maar toch was er duidelijk een spoor van sarcasme, trots zelfwaarde te vinden. De manier waarop ze sprak toonde niet geheel onderdanigheid, maar ook helemaal GEEN bazigheid.

Zijn kille blik staarde voor zich uit toen hij haar wat hoorde vertelen. Hij bleef grijzen en zwiepte al een lange tijd met zijn staart. "Je mag zeker bij de kudde... merrie ik vind je persoonlijk erg goed." Hij lette niet op de blikken van zijn volgelingen. Hij is trouwens die gene die beslist wie bij hem mag of niet. Hij had al een goed gevoel voor deze merrie. Zijn bloedrode ogen draaiden opeens achter zich om een klein beetje te zien wat de merrie er op zal zeggen. Zijn lange manen sierde om zijn hals. Zijn lange kousen maakten zijn benen exstra breed. Hi liet zijn hoeven tegen de grond slijpen. Zijn nek zat hoog in de lucht zodat hij heel wat geuren kon opvangen. Hij dacht een beetje na over zijn paarden tot nu toe. Somigen dacht hij over na om ze door te sturen naar Rain. Maar ze haden een keus om bij hem te blijven. De zon verdween helemaal. Heerlijk!

Ze hoefde niet lang te blijven staan voordat ze antwoord kreeg, haar oren lichtte ze lichttelijk uit haar nek, maar daar bleef het bij. Sythka snoof zachtjes en draaide zich weer een kwartslag zijn richting op. Hij sprak haar aan met merrie, hoe kon hij immers anders, hij wist haar naam niet. "In dat geval; Je kan me Sythka noemen" sprak ze opnieuw. Kort was er een glinstering in haar ogen te zien, niet van opwinding, maar haar gedachten schoten langs opmerkingen die ze kon maken. En ook degene die ze beter voor zich kon houden. Een fellere blik wierp ze op de koudbloedige merrie, maar haar blik gleed terug naar de hengst. "En misschien kan je beter 'goed' vervangen door slecht" zei ze met een grijns op haar lippen. In iedergeval had ze er niet zoveel moeite mee om zich aan te sluiten bij zijn kudde, hij sprak haar wel aan, zijn manier van doen in iedergeval. En wat hij te bieden had was in haar ogen helemaal niet zo verkeerd.

HIj keek kill naar de merrie die een goede bouw had. Hij had niet gehoord dat ze bij Cobra in de kudde zou gaan mischien hij liep naar de merrie en bekeek haar kill met zijn donkere ogen. "Kom bij The Dark Lords" zei hij zacht zodat alleen Sythka het kon horen. Zijn oren lagen naar achteren en zijn bruine vacht was erg bebloed en er drupte affentoe een druppeltje van zijn vacht af. Zijn manen hingen sierlijk tegen zijn nek aan en zijn staart hing sierlijk heen en weer. Hij keek één voor één kill naar de paarden die er allemaal waren. Hij wou niet vechten met Cobra maar hij was uit de kudde omdat hij een eigen kudde had The Dark Lords. Hij was de trotse leider en zal niemand zijn leden pijn laten deon.

Haar voorhand gooide ze de lucht lichtjes in als de Andalusische hengst haar kant op komt. Ze snuift en legt haar oren weer plat in haar nek. Haar hoeven liet ze met een klap op de grond komen. Behoedzaam keken haar ogen hem recht aan, ze was niet zomaar bang voor iemand, en ze zou helemaal niet opzij wijken voor iemand die het in haar ogen niet waard was. Iemand die haar aanzien en respect had gekregen. Sythka's ogen flitsten van Charming naar de donkere, koudbloedige hengst nadat hij zijn woorden had uitgesproken. Er verscheen een grijns op haar gezicht. Leek het nu zo, of had deze hengst echt interesse in haar. Er klonk een lachje vanuit haar keel. "Waag maar een poging om me te overtuigen, wat zou je me te bieden hebben?" sprak ze hardop, waarna haar ogen weer eens naar de zwarte hengst flitsten en daarna terug naar Charming. Hem had ze al eens eerder ontmoet en gesproken, hij kende haar naam al voor de andere twee, maar deze vraag had ze niet aan zien komen. Haar hoofd hief ze, haar staart sloeg eens tegen haar flank en recht keek ze de hengst aan, in afwachting van zijn antwoord. Maar ook de reactie van de zwarte hengst was in haar ogen intressant. Hoe ver zou hij gaan? Hoeveer zouden ze beiden gaan?

Zijn ogen stonden weer duister en kill naar de merrie te kijken hij wist geen antwoord op haar vraag. Zijn oren stonden naar achteren en keken naar de bewolkte lucht waar hij niet al te veel op letten. "Een veilige kudde en vrienden" antwoorde hij als eerste. Hij zal kalm aan doen en later pas andere dingen gaan zeggen over de kudde. Hij dacht erover na ze was slecht dus zal ze met deze worden er niet in komen dacht hij. "En je hebt toestemming te moorden" antwoorde hij erbij. Er kwam een glimlach op zijn gezicht geen vriendelijke maar een duivelse. Hij zal meer moeten zeggen om deze merrie te overtuigen "En je mag pesten en je mag slecht zijn tegen alle paarden" antwoorde hij als laatste mischien was ze nu overuigd hij wist het niet zeker maar hoopte van wel. Zijn wonden waren vies en ontstoken en er kwam veel bloed uit zijn spieren kon je goed zien in het licht van de zon en zijn benen stonden stevig op de grond en hij letten goed op Sythka hij had haar eerder gezien het was een mooie merrie met goede bouw en elegantie perfect voor The Dark Lords. Hij zal eerst de goedkeuring van de merrie moeten krijgen om haar in zijn kudde te laten en haar goed beshermen. Bovendien zocht hij nog slechte leden voor zijn kudde die hij kon vertrouwen en die geen goedzakjes waren zoals sommige paarden maar die kenden hij niet.